Van alle speeltuintjes in de buurt is die aan de Laan van KVL het populairst. Op het woonerf tussen de eengezinswoningen in het Brabantse Oisterwijk vind je hier een klauterparcours, een draaimolen, een familieschommel en een zandbak vol schepjes en emmertjes. „Op woensdagmiddag” – Kim Romme (30), die eraan woont, geeft een aai over het been van haar zoontje Aiden (4), gevallen met de step – „lopen hier zeker vijftien kinderen rond. Skippybal. Buurvrouw op een kleedje. Topbuurt! Altijd gezellig.”
Alleen dat pannaveldje. Bij het minivoetbalveld – formaat huiskamer – pal naast de familieschommel staat sinds kort een groot bord met ‘Verboden voor balspelen’. Aan het hekje eromheen hangen de resten van roodwit afzetlint en midden op het kunstgras staan, tegen mekaar aan, vier betonnen afzetblokken. Van het formaat dat je tegenkomt rondom Duitse kerstmarkten uit vrees voor terreuraanslagen.
„Die blokken zijn heel scherp!” zegt Elo (10), pauzerend van het steppen voor de deur. Aiden toont een wondje op zijn kin: „Ik kwam er al tegenaan.” Moeder Romme, hoofdschuddend: „Kinderhoofdjes zijn niet gemaakt voor zulke blokken.”
De blokken arriveerden vorige week per vrachtwagen en nadat ze met een grijper op het veldje waren geplaatst, heeft Aiden moeten huilen. „Kunnen we daar nooit meer spelen?!” Veel buurtkinderen, vertelt Romme, hebben op het pannaveldje leren kruipen en lopen en naast voetbal was het ook populair voor andere spelletjes. „Vader en moedertje!” roepen de kinderen. „Politie en boefje!” „Viesland lekkerland!” Dat is een soort tikkertje, leggen ze uit.
De blokken, geplaatst door de gemeente, zijn het resultaat van een al jaren slepende kwestie rondom de geluidsoverlast die het ballen volgens een van de bewoners veroorzaakt. Toen de woningen in 2019 werden opgeleverd, mochten ze zelf een invulling bedenken voor de speelruimte en iedereen stemde in met een pannaveld. Maar het gestuiter en het contactgeluid tegen het hek leverde volgens de bewoners van het – enige – aangrenzende huis meer overlast op dan gedacht.
Onderling overleg leidde niet tot resultaat. De gemeente haalde de doeltjes weg, zocht naar ander hekmateriaal en heeft nog een drie meter hoge geluidswand overwogen. Dat paste niet echt in de wijk. Uit metingen bleek het geluidsniveau bij balspelen inderdaad regelmatig boven de norm, maar het college besloot eind vorig jaar niet te handhaven, in het belang van de kinderen.
Maar de klagers – die niet willen meewerken aan dit artikel – gingen in beroep en op 9 maart besloot de rechtbank Breda in een voorlopige voorziening dat het speelveld alsnog per direct niet meer gebruikt mag worden voor balspelen. De gemeente gaat nu in gesprek met buurtbewoners over „een andere invulling” van het veldje en liet weten in de tussentijd geen andere oplossing te zien dan het speelveld te sluiten.
Na de uitspraak had de gemeente het hele veldje horizontaal „kriskras” afgesloten met roodwit lint. Verontwaardigde omwonenden hebben het lint er gelijk af getrokken. Romme: „Het leek wel een plaats delict.” „Het is ook al eens afgesloten met een hek”, zegt Elo. „Maar toen konden we er onderdoor. Of eroverheen.”
Dit weekend, vertelt Romme, hebben de buurtbewoners een „fijn gesprek” gehad met de klagers. „Die lieten weten deze oplossing ook écht niet te willen. Alleen: geen balspel.” En in de tussentijd trekken de betonblokken vooral veel bekijks. Een buurtbewoner op de fiets, die even stopt: „Ik zag een foto hiervan en dacht: is dit AI?”
Freek Schravesande doet elke donderdag ergens vanuit Nederland verslag