De bdsm-relatiekomedie ‘Pillion’, over een dominante motorrijder en zijn bedeesde vriend, is fijnzinnig cartoonesk, humorvol en onverwacht lief.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Boomlange motorgod mept een hand kleingeld op de bar voor wat chips. En gebiedt de bedeesde zanger van het kroegkerstkoortje, die naast hem staat, met één lang aangehouden vorsende blik om de munten netjes voor hem uit te tellen, de betaling af te ronden en hem de chipszakjes te overhandigen.
Een eerste ontmoeting als een lakmoesproef: met die woordloze geste lijkt de bdsm-relatie in Pillion bezegeld. Mysterieuze motorman Ray is de dom (dominant), hobby-harmoniezanger Colin de sub (submissive, onderdanig). En ook tijdens hun eerste afspraakje, een kerstdag later, worden er geen woorden verspild. Colin wíl wel praten, maar Ray voert hem subiet naar een achterafgelegen steeg, waar de leren motorbroek wordt opengeritst en ook de bijbehorende laars dient te worden gelikt. Het is alsof er iets ontwaakt in Colin: vol verwondering dompelt de nog bij zijn ouders wonende bleue dertiger, parkeerwacht van beroep, zich onder in de wereld van Ray en diens gay bikervrienden.
Het is allereerst de toon die opvalt in het zelfverzekerd geregisseerde speelfilmdebuut van de Engelsman Harry Lighton, dat vorig jaar in Cannes werd bekroond met de prijs voor het beste script (binnen het Un Certain Regard-programma). Pillion, naar het boek Box Hill: A Story of Low Self-Esteem van schrijver Adam Mars-Jones, is fijnzinnig cartoonesk, humorvol en onverwacht lief.
Ray, die niks over zichzelf wenst bloot te geven en intimiteit schuwt, lijkt nooit te domineren uit sadisme. En Colin fleurt op in zijn nieuwe rol als dienaar; hij kookt en schrobt voor zijn kalm doch beslist commanderende motorvriend, slaapt op de vloer naast diens bed. Ondertussen maken zijn aandoenlijk betrokken ouders zich toch wat zorgen om hun zoon, die zich ook een nieuw uiterlijk laat aanmeten: gemillimeterd haar, kettingslot om de nek. Geeft die zo afstandelijke knappe nieuwe vriend wel écht om hem?
De Zweedse steracteur Alexander Skarsgård is perfect gecast als de onpeilbare motorman Ray, waarbij zelfs dat flardje Scandinavisch accent nog in zijn voordeel werkt. En ook de verandering in dat gedweeë gelaat van tegenspeler Harry Melling, ooit als kindacteur begonnen in de Harry Potter-reeks, is knap gedoseerd. Terwijl Colin een soort verlate coming of age meemaakt, waarbij hij zichzelf leert kennen door zijn grenzen te verkennen, slaat de motorknecht (de titel Pillion verwijst naar het achteropzitje) een zachte barst in het pantser van Ray.
Ik zag de film op IFFR, waar toch zeker vier echtparen, de man voorop, voortijdig de zaal uitliepen, vermoedelijk omdat het ze te gortig werd. Maar zelfs de orgie van de bikerclub tijdens het uitje in de natuur, als de onderdanige subs voorovergebogen over de picknicktafel klaarstaan voor hun doms; vier paar bleke billen wachtend op penetratie, oogt in Pillion nog zoet. Dit is nadrukkelijk géén pornografie, geen beeld dat enkel is bedoeld om lust op te wekken. Lighton richt de aandacht juist op de doodgewone gevoelens die Colin ervaart. Zijn verliefdheid, en hoe die zich verhoudt tot zijn onderdanige rol.
Wie wel eens klaagt over het gebrek aan originele romantische komedies, kan toe met Pillion.
Romantische komedie
★★★★☆
Regie Harry Lighton
Met Harry Melling, Alexander Skarsgård
107 min., in 50 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant