De lezersbrieven! Over het 15-puntenplan van Donald Trump, Boudewijn de Groot, AI en schrijven, schuilkelders en het politievak.
Over de jaarlijkse Emigratiebeurs in Utrecht. In de kop een citaat van een ontevreden Nederlander: ‘Mensen zijn helemaal klaar met Europa.’ Maatgevend?
Een paar cijfers: in 2024 emigreerden ruim 32 duizend Nederlanders uit hun geboorteland. Dat is nog geen 2 promille van de bevolking van 18 miljoen. Circa 80 procent van de emigranten bleef in Europa. Door de wappie-framingsdocu Wakker in Paraguay (VPRO) heeft dat land recent enige aandacht getrokken. In 2024 hebben 267 Nederlanders in Paraguay een verblijfsvergunning gekregen. Dat is minder dan 1 procent van de immigranten in Paraguay.
Dit jaar heb ik een verblijfsvergunning van Paraguay gekregen. Niet om daar te gaan wonen, maar om makkelijker zaken te kunnen doen. Ontevredenheid over Nederland vertaalt zich niet in hoge emigratiecijfers. Nederland is een prachtig land; het is alleen jammer dat er zoveel ontevreden Nederlanders wonen.
In het buitenland is alles beter? Nee, daar is alles anders.
Johan F. Bil, Oosterhout
Na het buitengewoon succesvolle 28-puntenplan voor Oekraïne, en het vrede brengende 20-puntenplan voor Gaza, komt de regering-Trump nu met een doordacht en bilateraal besproken 15-puntenplan voor Iran. Maar nu serieus: ook dit is weer het product van een stel incompetente mannen die slechts de taal spreken van geweld, repressie en straf. Kans op succes? Nul.
Henk de Haas, Breda
Onlangs vroeg men zich af waarom er in deze beroerde tijd zo weinig protestliederen in Amerika worden gemaakt. Zullen we in Nederland dan maar weer eens Boudewijn de Groot z’n Welterusten mijnheer de president uit het stof halen?
Rene de Haas, Voorburg
Het debat over kunstmatige intelligentie in de journalistiek vertrekt vaak vanuit een hardnekkige fictie, namelijk dat schrijven ooit zonder hulpmiddelen bestond. De werkelijkheid is anders. Elke technologische stap, van drukpers tot tekstverwerker en van zoekmachine tot Wikipedia, riep dezelfde zorgen op over verlies van authenticiteit. Die zorgen bleken telkens ongegrond.
Op een platform werd recent zelfs mijn naam genoemd, Danny Schram, als voorbeeld van hoe een ‘gemiddelde Nederlander’ met behulp van AI kwaliteitskranten zou hebben misleid. Dat verwijt is veelzeggend.
Als een tekst wordt geplaatst, gebeurt dat omdat deze voldoet aan redactionele normen. Het gebruikte hulpmiddel verandert daar niets aan. Kennelijk zijn die normen bereikbaar. Dat is geen ondermijning, maar een constatering.
AI past in een lange traditie van hulpmiddelen die het schrijven ondersteunen, niet vervangen. Intussen is het gebruik ervan al wijdverbreid, ook waar men het publiekelijk bekritiseert.
De vraag is dus niet of AI gebruikt mag worden, maar wie bereid is de realiteit onder ogen te zien dat dit geen uitzondering meer is, maar de norm in wording.
Danny Schram, Den Haag
‘Nederland heeft sinds het einde van de Koude Oorlog geen werkende schuilkelders meer en is ook niet van plan openbare schuilgelegenheden te creëren’, zo liet het ministerie van Justitie een tijd geleden weten. Ter vergelijking: Finland heeft een netwerk van schuilkelders dat plek biedt aan circa 86 procent van de bevolking.
Wat hebben wij aan ons ‘noodpakket’ (zoals voorgeschreven door de Nederlandse overheid) als we bij een bombardement onder het puin bedolven raken en omkomen? Vandaar mijn pleidooi om het bizar hoge begrote bedrag voor defensie voor een flink deel te besteden aan de bouw van schuilkelders.
Met schuilkelders bescherm je de bevolking zonder agressie bij de vijand uit te lokken. Met de aanschaf van wapens denkt onze regering misschien de bevolking te beschermen, maar een groter aantal wapens kan wel degelijk agressie oproepen. Dus dan schiet je in je eigen voet.
Esther Anne, Woerden
Wat goed dat de Volkskrant met deze rubriek aandacht schenkt aan het politievak. Het brengt de vaklui dichterbij en het is ontroerend om te lezen, hoe akelig de verhalen ook zijn.
Siem van der Hoorn, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant