De film schiet tekort in psychologische bedding; de plotwendingen worden de kijker al te haastig door de strot geduwd.
Ook het slotstuk van de excellente historische misdaadserie Peaky Blinders schurkt tegen de geschiedenis aan. Tussen 2013 en 2022 plaatsten de makers in zes seizoenen de terreur van de bende met de kenmerkende hoogopgeschoren coupe en platte petten al in grote gebeurtenissen van de 20ste eeuw, zoals de Amerikaanse drooglegging. En op de achtergrond was er altijd de Eerste Wereldoorlog, waar hoofdpersoon Thomas Shelby zijn grootste trauma’s opliep.
Shelby, ook in deze afsluitende speelfilm vlekkeloos gespeeld door Cillian Murphy, is in het interbellum, waarin zijn macht groeide en verpulverde, een verbitterd man geworden. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog leeft hij teruggetrokken op het platteland, werkend aan zijn autobiografie en slechts bezocht door geesten uit zijn getroebleerde verleden.
Intussen zijn de Peaky Blinders nog volop ‘aan het werk’ in thuishaven Birmingham. Zij raken via een oorlogsritselaar (een lekker vileine Tim Roth) betrokken bij het plan van de nazi’s waarmee de film begint: in concentratiekamp Sachsenhausen worden gigantische hoeveelheden vals Engels geld gemaakt die de ineenstorting van de Britse economie zullen betekenen, zodat Duitsland eenvoudig de oorlog gaat winnen.
De bende wordt inmiddels geleid door een zoon van Thomas. Deze Duke (Barry Keoghan) is minstens zo meedogenloos als zijn vader, maar verschilt in één belangrijk opzicht: hij is zonder moraal. En vooral de gevolgen daarvan vormen de aanjager van de plot, die Tommy doet terugkeren naar het centrum van de actie. Om zijn zoon de les te lezen, om Engeland en daarmee de wereld te redden en toch zeker ook om de geesten die hem kwellen te verbannen en zo de rust te vinden waarnaar hij al sinds die vreselijke Grote Oorlog verlangt.
De makers die aan de basis stonden van de serie zijn ook verantwoordelijk voor het bijna twee uur durende sluitstuk. Ze zijn op vertrouwde wijze te werk gegaan: voortreffelijke actiescènes dragen de film en sfeervolle buitenopnamen verbeelden met hulp van de computer een even indrukwekkende als kunstmatige wereld.
Maar de film schiet tekort in de psychologische bedding die de plotwendingen nodig hebben: de omslag van Tommy die hem tóch doet terugkeren, de complexe familegeschiedenis die het handelen van de personages sturing geeft; waar die in een serie van zes afleveringen van een uur overtuigend werden opgebouwd, worden ze de kijker in The Immortal Man als faits accomplis door de strot geduwd. Zo wordt de film een serie in één aflevering: overvol en, zeker voor wie de series niet kent, te weinig overtuigend.
Misdaad
★★★☆☆
Regie Tom Harper
Met Cillian Murphy, Barry Keoghan, Tim Roth, Rebecca Ferguson, Sophie Rundle
112 min.
Op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant