Vroeger was Markwayne Mullin kooivechter, tegenwoordig trekt hij in Washington ten strijde voor president Trump. Als kersvers minister van Binnenlandse Veiligheid wacht hem de taak om Trumps anti-immigratiebeleid opnieuw in de markt te zetten.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Amerikanen mogen wel wat vaker hun vuisten laten spreken om politieke geschillen op te lossen. Dat is de boodschap van toenmalig senator Markwayne Mullin, nadat hij in 2023 tijdens een hoorzitting in de senaat overeind is gekomen om zijn ‘handen stuk te slaan’ op het gezicht van vakbondsleider Sean O’Brien, met wie hij het aan de stok heeft gekregen. Pas na tussenkomst van collega Bernie Sanders gaat hij weer zitten.
‘Ik wil ook niet zeggen dat we de hele tijd maar met elkaar moeten gaan vechten’, zegt Mullin tegen CNN over de ruzie. ‘Maar zo nu en dan hoort het er gewoon bij om iemand een lesje te leren.’
President Donald Trump houdt van vechters, showmannen en zakenlui. Markwayne Mullin is het – vrijwel letterlijk – allemaal. Het is dan ook geen grote verrassing dat Trump hem naar voren heeft geschoven om de eerste vacature te vullen die tijdens zijn tweede termijn in zijn kabinet is ontstaan. En dat op een van de belangrijkste posten: die van minister van Binnenlandse Veiligheid.
De 48-jarige Mullin is in meerdere opzichten een uniek persoon in Washington. Voor zijn benoeming als minister was hij de enige zittende senator met inheemse wortels. Hij is lid van de omvangrijke Cherokee-stam. Mullin onderscheidt zich ook van zijn (voormalige) collega’s doordat hij als enige geen volledige bacheloropleiding heeft afgerond.
De in Tulsa (Oklahoma) geboren Mullin gaat dankzij een sportbeurs voor worstelen wel naar de universiteit. Vanwege de verslechterde gezondheid van zijn vader schuift hij zijn studieboeken echter vroegtijdig aan de kant, om de leiding over te nemen van het loodgietersbedrijf van zijn familie.
Naast zijn verschillende bedrijven – waaronder een ranch en een steakhouse – vindt Mullin tijd om tussen 2006 en 2007 een uitstapje te maken naar de mixed martial arts-ring. Dat hij zo’n passie heeft voor vechtsporten, heeft alles te maken met het spraakgebrek waarmee hij tijdens zijn jeugd kampte. ‘Ik kon niet vechten met mijn mond’, vertelt hij in 2019 in een interview.
Dat speelt hem inmiddels minder parten, getuige de radioshow die hij later in zijn carrière begint. In House Talk gaf hij bellers tips over klusprojecten in hun huis.
‘Een rancher. Een ondernemer. Geen politicus.’ Met die slogan presenteert Mullin zich tijdens de verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigen van 2012 als een anti-establishmentkandidaat. Hij wint er een zetel mee in een oerconservatief district in het sterk Republikeinse Oklahoma.
De omvangrijke hervormingen van het zorgstelsel door president Barack Obama, waar heel rechts Amerika destijds over viel, blijken voor Mullin aanleiding om de overstap naar de politiek te maken. Zijn toenmalige campagneleider vertelt later dat Mullin zich met name boos maakte over het feit dat hij verplicht werd gesteld zijn werknemers een zorgverzekering aan te bieden.
In Trump, bij zijn aantreden in 2016 eveneens een politieke outsider, vindt Mullin een bondgenoot. Dat krijgt ook een persoonlijke dimensie. Nadat Mullins zoon in 2020 bij een worstelwedstrijd serieuze hersenschade heeft opgelopen, stelt Trump zijn vliegtuig ter beschikking zodat het gezin naar medisch specialisten kan reizen. ‘Daarvoor waren we kennissen’, zegt een geëmotioneerde Mullin tijdens de hoorzitting voor zijn benoeming vorige week. ‘Sindsdien zijn we vrienden.’
De overstap van het Huis van Afgevaardigden naar de Senaat zet hij in 2023. Ook daar maakt hij, zoals Trump het zelf heeft omschreven, naam als ‘Maga-strijder’. Zo toont Mullin zich een hartstochtelijk voorstander van Trumps massale uitzettingsoperaties.
Hij pleit voor het voltooien van de bouw van Trumps grensmuur, en wat hem betreft worden in de VS geboren kinderen van migranten zonder verblijfspapieren samen met hun ouders het land uitgezet – hoewel zij volgens de grondwet Amerikaanse staatsburgers zijn. Het doodschieten van twee Amerikaanse burgers in Minneapolis door Trumps migratiepolitie kan op Mullins steun rekenen. De doodgeschoten verpleegkundige Alex Pretti noemt hij een ‘gestoord persoon’.
Nu hij zelf is gepromoveerd tot een van de gezichten van Trumps anti-immigratiebeleid, weet Mullin dat hij het over een andere boeg moet gooien. Dankzij het gewelddadige optreden bij uitzettingsoperaties en de dodelijke schietpartijen in Minneapolis is Trump op dit thema in het defensief gedrukt. Mullins voorganger Noem moest het veld ruimen nadat haar functioneren ook onder Republikeinen tot felle kritiek had geleid.
Niet voor niets belooft Mullin tijdens zijn hoorzitting dat hij het anders zou aanpakken dan Noem. Zo zegt hij toe dat ICE-agenten voortaan in principe enkel met een rechterlijk bevel invallen zullen doen, een praktijk waar onder Noem van werd afgeweken. Democraten weigeren nog altijd in te stemmen met financiering voor Mullins ministerie totdat ICE hervormingen doorvoert.
‘Mijn doel is dat we over zes maanden niet elke dag de voorpagina’s domineren’, vat Mullin zijn beoogde koerswijziging samen. Het moet nog blijken wat daarvan terecht gaat komen. Maar wie neemt hij als gast mee naar de hoorzitting, om te bewijzen dat hij ook in staat is tot samenwerking in plaats van enkel confrontatie? Vakbondsleider Sean O’Brien, die hij ooit nog in elkaar wilde slaan. Inmiddels, zo vertelt Mullin, zijn ze ‘goede vrienden’.
Twitter bericht wordt geladen...
3x Mullin
Net als veel andere Republikeinen beloofde Mullin bij zijn eerste verkiezing dat hij slechts drie termijnen zou dienen in het Congres. Daar kwam hij voor de verkiezingen van 2018 op terug.
In het Huis raakte Mullin bevriend met meerdere van zijn collega’s, ook Democraten, omdat hij ochtendtrainingen geeft in de sportschool voor Congresleden.
Tijdens de bestorming van het Congres in 2021 helpt Mullin de deur naar het Huis van Afgevaardigden te barricaderen. Tegelijkertijd verkondigde hij Trumps leugens over gestolen verkiezingen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant