Mijn Ouders Voor deze rubriek sturen lezers een foto in van hun ouders. Deze keer stuurde Janique Huijbregts (1967) een foto in van haar ouders Riek Huijbregts-Jansen (1928-2013) en Cees Huijbregts (1930-2020).
„Deze foto is gemaakt in Lourdes, in 1958. In het midden mijn pasgetrouwde ouders, gezeten tussen mijn opa’s, die nog nooit een stap over de grens hadden gezet. Ze besloten daarom, heel romantisch, mee op huwelijksreis te gaan. De heenreis duurde drie dagen, met een bus vol paters van wie er eentje, volgens mijn vader althans, ‘wel een beetje’ verliefd werd op zijn Riek.
Mijn ouders kwamen allebei uit een traditioneel, katholiek boerengezin uit Reusel, in de Brabantse Kempen. Beide gezinnen telden tien kinderen.
Mijn moeder was zes toen haar moeder overleed, al op haar 42ste. Ondanks het verdriet kon zij later terugblikken op een strikte maar goede opvoeding en een fijne jeugd. De hechte band met haar vader, broers en zussen compenseerde het gemis van haar moeder. Door de vele werkzaamheden op de boerderij zat doorleren er voor haar niet in. Haar passie was naaiwerk; ze kon de mooiste en meest ingewikkelde kledingstukken fabriceren.
Als mijn vader sprak over zijn zorgzame en zachtaardige moeder, die overleed toen zij 65 was, kreeg hij altijd een warme blik in zijn ogen. Zijn vader omschreef hij als zeer streng, maar ook als ondernemend en vooruitstrevend. Vaak werd het verhaal verteld van een modern werktuig dat opa als eerste in de omgeving aanschafte; het oogstte graan en bond het tegelijk in schoven. Toen hij zijn paard er voor de eerste keer voor spande, stond half Reusel langs de akker om dit technische wonder te bekijken.
Mijn vader kon goed leren en mocht bij de Fraters van Tilburg naar de kweekschool. Hij ging het onderwijs in en werd directeur van een basisschool. Ook hij was ondernemend en dat kon ook want mijn moeder zorgde met name voor de vier kinderen, het huishouden en het sociale leven. Naast zijn baan was hij oprichter van een middenstandsschool en met collega’s ontwikkelde hij een nieuwe, nu nog veelgebruikte taalmethode voor basisscholen.
Zeven jaar na het overlijden van mijn moeder kreeg mijn vader, die nog midden in het leven stond, te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Hij schreef een afscheidsbrief aan zijn familie en vrienden getiteld ‘Het leven komt zoals het komt’. Daarin dankte hij ons voor ons aandeel in het prachtige leven dat hij, samen met mijn moeder, met volle teugen had gevierd.”