Wat onkruid, maar verder heeft zijn moestuin de winter prima doorstaan. Harry Brennan (31) wijst op rijen cavolo nero, nog altijd fier overeind. Typisch zo’n groente waar de Nederlander z’n neus voor ophaalt maar die de expat-community in Weert wel kan waarderen. Met asperges, ‘het witte goud’, is dat juist andersom. In Edinburgh, waar hij vandaan komt, is dat just another vegetable.
En kijk eens naar de druivenranken achterin. Heeft hij de afgelopen zomer nog wijn van gemaakt. Zeven liter, was niet eens zo slecht. Rood. Best wel sweet. Beetje simple misschien. Maar niet zuur.
Twee jaar heeft Brennan op de wachtlijst gestaan voor een plek op volkstuinencomplex Lamershof aan de rand van Weert en toen hij eenmaal aan de beurt was sprong ‘ie een gat in de lucht. Zijn droom, al jaren. En het toegewezen plot, tuinnummer 506, bleek liefst driehonderd vierkante meter groot. Dus vroeg hij in Facebookgroep Expats in Weert – 517 leden – wie wilde meedoen en nu delen ze de moestuin met vijf stellen. Uit Polen, Kroatië, Italië en Frankrijk.
Vrijwel allemaal werken ze in Eindhoven in de almaar groeiende techsector. Zoals bij ASML, waar zijn Amerikaanse partner Laura na haar studie in 2020 een baan vond. En allemaal hebben ze dezelfde zoektocht naar huizen doorlopen. Te beginnen in Eindhoven, waar ook Brennan, zelf werkzaam in de whisky-branche, had gehoopt te kunnen wonen. Maar na drie maanden liep het huurcontract af en hij vond geen alternatief.
Een goed bereikbare woonplaats in een van de vier windstreken was het alternatief. In Tilburg, westelijk, of Den Bosch, noordelijk, had hij best willen wonen, maar ook daar kon hij niets vinden. En over het oostelijke Helmond – Hell Mond – had hij slechte verhalen gehoord. Weert, 17 intercityminuten van Eindhoven, bleef over. Brennan had er eens rondgelopen en het stadje beviel hem wel. Vooral vanwege het historische centrum dat hij zo kan waarderen van Nederlandse steden. Hij trof er zelfs een café met Guinness op de gevel! Ok, I could live here.
Brennan had vervolgens gedacht dat zijn leven zich alsnog in Eindhoven zou afspelen. Daar uitgaan, vrienden maken. Maar juist Weert bleek, unexpected, zijn habitat. Alles op fietsafstand en wat te denken van cultural events als carnaval en de jaarlijkse kermis? En al vindt hij de vlaai uit Maastricht iets beter, meer solid deeg, die van Weert, dé vlaaienstad, is ook niet verkeerd. Weert is great, lively, warm.
Onbegrijpelijk alleen, vindt hij, dat zoveel mensen hier op Wilders stemmen. Nederlanders beseffen niet hoe goed ze het hebben. De vuilnis wordt opgehaald, wegen zonder gaten. En bij elke stad die hij met zijn partner bezoekt vragen ze zich af: waar is de dirty downside? Nooit gevonden, niet zoals in Edinburgh. En wat te denken van de Museumjaarkaart: al die cultuur voor 75 euro per jaar!
Laatst organiseerde het theater in Weert voor het eerst een comedy-avond in het Engels, een mijlpaal. Veel expats hier eten samen, letten op elkaars katten. En deze week kwamen de stellen van de moestuin bijeen om te bespreken wat ze dit jaar zullen zaaien. Sommigen, vooral die uit de Mediterannee, waren over de laatste oogst wat teleurgesteld – slechts één aubergine! Maar vergeleken met het Schotse klimaat, zegt Brennan, is het Nederlandse toch echt een zegen. Tomaten, in de buitenlucht!
Freek Schravesande doet elke donderdag ergens vanuit Nederland verslag