De Amerikaanse fotograaf Claire Rosen combineerde haar fascinatie voor papegaaien met haar liefde voor kleuren en patronen, wat uitgroeide tot een wereldwijde zoektocht naar de perfecte foto. Onderweg ontdekte ze iets ongemakkelijks over onze liefde voor exotische dieren.
Door Jean-Pierre Geelen
Fotografie Claire Rosen
Het begon met een kleurrijke en spraakzame papegaai. De Amerikaanse fotograaf Claire Rosen, van kinds af al dierenliefhebber, voelde meteen de behoefte de schoonheid en het wonderlijke van de vogel te vangen met haar camera. Precies wat de mensheid al tienduizenden jaren doet: de oudste vogelschilderingen (uit grotten in Australië en het Franse Chauvet) illustreren dezelfde fascinatie voor de gevederde medeschepsels. Zijn we jaloers op hun bonte verenpracht? Benijden we hun vleugels en hun vermogen zich boven ons te verheffen?
Bij Rosen was het haar liefde voor kleuren en patronen. Omdat ze ten tijde van de ontmoeting met die papegaai ook werkte aan een project met behangpapier, rees het idee die twee werelden te combineren. Een testje met haar eigen huisparkiet tegen de achtergrond van kleurrijk behangpapier beviel haar. In een winkel vond de fotografe honderden stalen met vooral oud-Victoriaanse motieven.
Ze bouwde thuis een bescheiden studiootje met belichting en wisseldecor van behangpapier, en bracht er vogels naar binnen om vast te leggen tegen een achtergrond die zowel hun kleuren als hun persoonlijkheid deed uitkomen. Een boeiend proces, zegt Rosen, omdat elke vogel zijn eigen omgang en aanpak vereiste. ‘Aan het einde van de eerste sessie was ik uitgeput en voelde ik me enorm voldaan – ik had een werkelijk magische samenwerking meegemaakt.’
Na enthousiaste reacties liep haar project uit de hand: Rosen reisde de halve wereld af, van Dubai tot Zuid-Afrika, om verschillende vogels voor het behang te krijgen. Dat trok ook de aandacht van dierenactivisten, die haar verweten samen te werken met de dierenhandel, waar vogels soms lijden onder slechte behuizing en behandeling.
Dat opende Rosen de ogen: ‘Ik begon het behang te zien als een symbool voor de door mensen gemaakte interieurs waarin deze vogels leven wanneer we ze als huisdieren aanschaffen’, zegt ze. Met haar serie wil ze niet alleen het menselijke verlangen tonen om het mooie, wilde en exotische te bezitten, maar ook dat het object door dat verlangen permanent ontwricht wordt doordat het uit z’n natuurlijke omgeving is gehaald.
Het resultaat is het vuistdikke koffietafelboek Birds of a feather, waarin honderden vogels poseren voor de lens. Een aantrekkelijk bladerboek, gelardeerd met uitspraken van – grotendeels vrouwelijke – schrijvers, biologen en filosofen die hun liefde voor vogels en natuur betuigen. Rosen hoopt dat haar project bijdraagt aan de discussie over hoe we de natuur en haar bewoners beter kunnen beschermen of herstellen.
Maandagmiddag rond half 2 plaatste het KNMI een foto waarop een rolmaat uit de sneeuw stak. ‘Sneeuwhoogte in De Bilt is 23 centimeter’, luidde het bijschrift. Ook elders zag Nederland sneeuwwit.
De inwoners van Siberië voelen de grond onder hun voeten wegzinken; het smelten van de permafrost door de opwarming van het klimaat verandert hun wereld voorgoed. Fotograaf Natalya Saprunova zag hoe zij op uiteenlopende manieren omgaan met de ramp die zich voltrekt.
Deze witte week voelt vertrouwd, maar is dat allang niet meer. Door de opwarming van het klimaat daalt het aantal sneeuwdagen in Nederland sneller dan gedacht. Hoeveel witte dagen zijn er nog te verwachten gezien het opwarmende klimaat?
Source: Volkskrant