is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Rob de Wijk, de vermaarde buitenlandcommentator, pleitte er vrijdag in Trouw onomwonden voor de VS uit de Navo te donderen. Volgens Rob moeten we ophouden met het mantra dat ‘we niet zonder Amerika kunnen’. ‘Het is een kwestie van willen.’ Sa is’t mar krek en net oars. Nu zul je zeggen: wat moet ik ermee op de sportpagina van de Volkskrant, doe mij een scherpe analyse over de vernedering van Ajax of een voorbeschouwing op het naderende wielerseizoen.
Maar ik haal Rob, een man naar mijn hart, hier niet voor niets aan. De Wijk heeft de moed het ondenkbare te denken: we zijn die hondsbrutale lui spuugzat, flikker die kutamerikanen eruit!
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Daar mogen we een voorbeeld aan nemen. In navolging van Robs pleidooi pleit ik hier daarom voor een boycot van het WK voetbal, komende zomer in de VS. (Ook in Canada en Mexico, maar daar speelt Oranje niet en die staan hierbuiten.)
Eigenlijk ben ik principieel tegen sportboycots, meestal slappe vertoningen van quasidaadkracht. Omdat niemand zin heeft in boycots die veel geld kosten of die de buitenlandse tournee van het Concertgebouworkest verstoren, wenden we ons tot de sport om ons geweten te sussen: boycot.
Meestal komt die er niet (WK Argentinië 1978, OS China 2008, WK Qatar 2022), soms komt hij er wel (OS Melbourne 1956, OS Moskou 1980) en soms sorteert hij zelfs effect (Zuid-Afrika 1960-1990). Soms vergaten we even dat we een evenement hadden kunnen boycotten (OS Sotsji 2014) en soms viel er niets te boycotten omdat we ons niet hadden geplaatst (WK Rusland 2016).
Waarom moeten we het WK voetbal boycotten en, als het even kan, ook maar meteen de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles? Kort samengevat: vanwege Donald Trump en waar hij voor staat. En in het bijzonder omdat het WK voetbal komende zomer één grote viering dreigt te worden van het Trump-fascisme.
Je ziet de bolle bluffer al zitten op het ereterras van het MetLife Stadium in East Rutherford, voor de WK-finale op 19 juli. Die scène zal een herhaling zijn van een pijnlijk tafereel van negentig jaar geleden: Adolf Hitler op de tribune van het Olympisch Stadion van Berlijn. Een tafereel waarvoor de sport nog altijd het schaamrood op de kaken staat; niet eerder verkocht ze zo zonder gêne haar ziel en liet ze zich zo gemakkelijk veranderen in het propagandavehikel van een dictator.
Dat nooit weer, zou je zeggen, maar de afgelopen decennia bleek de sport hardleers. Sport is een prostituee die zich voor veel dingen leent. Maar een WK voetbal ter viering van de grootheidswaan van een racistische, gewetenloze en gewelddadige vastgoedtycoon en zijn trawanten zou zelfs voor haar een stap te ver moeten zijn. Ook al wordt die sport geleid door een principeloze en cynische Zwitser die graag vredesprijzen mag uitreiken aan oorlogshitsers.
Een stevige sportboycot heeft pas zin als hij onderdeel is van een groter verhaal. Daarom past Rob de Wijk hier zo naadloos. Een boycot van het WK voetbal en verder niks is een loos gebaar. Maar het zou een begin zijn en een belangrijk signaal; een teken dat we niet klakkeloos akkoord gaan met alles wat die suckers bedenken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns