De laatste tijd valt me op hoe snel het contact met dienstverlenende instanties en bedrijven ogenschijnlijk een intiemer karakter krijgt. Als je daarin meegaat, geeft het je bijna een warm gevoel. Bijna.
Zo kreeg ik van mijn pensioenfonds een aardige brief, geschreven door directeur Harry Vossebeld. Harry en ik kennen elkaar niet persoonlijk, maar toch schrijft hij me: „Je krijgt pensioen van ons. In deze brief lees je wat er voor jou verandert in 2026.”
Dat tutoyeren geeft zo’n brief meteen iets kameraadschappelijks. Daarom vind ik het jammer dat hij in de aanhef toch enige afstand bewaart. „Beste heer Abrahams”, begint hij. Dat is nogal tweeslachtig, Harry! Ik merk dat je het respect van „Geachte heer Abrahams” kennelijk achterhaald vindt, maar je kunt me niet „Beste heer Abrahams” noemen en me vervolgens tutoyeren. Je moet consequent kiezen tussen „u” of „jij” , dus óf „Geachte heer Abrahams” óf „Beste Frits”.
Een vergelijkbare aarzeling voelde ik in een mail van MijnOverheid, een instantie die zich „uw persoonlijke digitale brievenbus voor post van de overheid” noemt. Hun aanhef: „Geachte F.P. Abrahams.” Een interessante variant: „heer” is weggelaten maar „geachte” wordt gehandhaafd. Zij vervolgen: „Waarom ontvang ik dit bericht?” Nogal verwarrend, want ze schrijven „ik”, maar ze bedoelen niet zichzelf, maar mij. Ze leggen uit dat er een bericht is binnengekomen van een bepaalde overheidsinstantie en dat ik dat snel moet lezen. „Doet u dit niet, dan kan dit gevolgen hebben.”
Deze chanterende zin vind ik zó onheilspellend dat ik het bericht nog steeds niet heb durven opzoeken. Mocht ik inmiddels gearresteerd zijn, dan zal de lezer straks begrijpen waarom ik van de Achterpagina verdwenen ben.
Gezelliger is de toon die veel bedrijven die geld aan je willen verdienen hanteren. Mijn fysiotherapeute had mij een bedrijf aangeraden dat hoofdkussens verkoopt. „Hoe oud is je kussen?” vroeg ze me. Een vraag die me even in taalkundige verlegenheid bracht. „Misschien wel twintig jaar”, antwoordde ik. Dan werd het tijd voor een nieuw kussen, lachte ze.
Ik bestelde het kussen bij het genoemde bedrijf. Daarop kreeg ik van de mij tot dan toe onbekende oprichters „Lars en Jens” deze vertederende mail: „Hoi Frits, wij zagen je order binnenkomen en maakten een (klein) sprongetje van geluk. We zijn erg blij dat je gekozen hebt voor een betere nachtrust. Laten we je klaar maken om het maximale uit je dag te halen. Live your dreams!”
Wat een heerlijke directheid! Geen omslachtig gedoe met „Geachte heer” of „Beste heer Abrahams”, nee, gewoon: „Hoi Frits”.
Helaas hield de directheid daarmee op. Er viel sneeuw, de wegen werden te glad en mijn kussen bleef weg. Ik schreef „Lars en Jens’’ dat ik een (grote) sprong van geluk zou maken als het kussen toch nog kwam. Toen het eindelijk zou worden bezorgd, lag ik in bad en kon ik het niet aannemen. Daarom moet ik nu weg. Mijn toekomstige geluk wacht op mij op een PostNL-punt.
Source: NRC