‘Een epische, vijf uur durende reis door de legendarische Amsterdamse rosse buurt’, dat belooft een georganiseerde kroegentocht toeristen in de hoofdstad. De Volkskrant gaat mee met een groepje pub crawlers. ‘Hebben we tijd om wiet te kopen?’
is televisierecensent voor de Volkskrant.
Een bont gezelschap, onder wie een Amerikaanse marinier, een chic geklede Mexicaan, een dronken Schot en een journalist van de Volkskrant, loopt op een zaterdagavond een Amsterdamse bar binnen. Het begin van een ingewikkelde mop? Fout. Het is de aanvang van de Ultimate Party Amsterdam Red Light District Pub Crawl: een georganiseerde kroegentocht op de Wallen.
Voor 25 euro per persoon belooft feestorganisator Ultimate Party Amsterdam de best mogelijke avond uit in de hoofdstad. Inclusief shotjes. Dat trekt vooral toeristen, vertelt onze ‘party guide’ van vanavond, Vedant (27) uit Mumbai. ‘Dat vind ik zo mooi aan dit werk: ik heb mensen uit 97 landen ontmoet.’
Vedant studeert digitale marketing in Groningen, maar woont liever in het levendige Amsterdam, ook al zit hij daardoor wekelijks uren in de trein. Hij is een nachtdier, vertelt hij, maar werkt soms ook overdag: dan rijdt hij een bierfiets door de Amsterdamse buitenwijk Sloterdijk. In het centrum zijn die niet meer welkom.
Wat maakt het nachtleven zo opwindend? In de rubriek Het is een nacht schuimt de Volkskrant elke twee weken met een groep de nacht af.
Maar het liefst gidst hij dit soort kroegentochten, door zijn werkgever aangeprezen als ‘een epische, vijf uur durende reis door de legendarische Amsterdamse rosse buurt’. Die leidt ons langs vier kroegen en een nachtclub. Deze horecazaken hebben een deal met Ultimate Party Amsterdam: zij verstrekken gratis shotjes, terwijl de feestorganisator zorgt dat de bar een uurtje vol staat met dorstige toeristen.
Vedant moet ervoor zorgen dat iedereen zich vermaakt, maar zich ook een beetje gedraagt. ‘Je ziet een hoop crazy shit. Gelukkig gaat er vandaag geen grote groep Britten of Duitsers mee. Ik houd van ze, maar ze drinken te veel’, fluistert hij me toe.
Op zijn telefoon laat hij een filmpje zien waarin hij manhaftig een vechtpartij sust. ‘En laatst sprong een stel Britten in de gracht.’
Hij ontvangt ons om half negen in de kelder van The Black Tiger Bar. Daar mogen de 23 deelnemers van vanavond onbeperkt rode shotjes uit reageerbuisjes drinken. Ze zijn zo zoet, dat Rory (21) uit Londen vermoedt dat ze zijn aangelengd met limonadesiroop. Hij begrijpt dat wel – ‘zo’n bar moet toch winst maken?’ – en neemt er vier.
Rory heeft deze kroegentocht vorig jaar al gedaan met vrienden. Vanavond neemt hij zijn vriendin Myfanwy (20) mee. ‘Soms moet je omarmen dat je een toerist bent en je lekker laten rondleiden’, verklaart zij. Luke, een 20-jarige Schot die duidelijk al even aan het drinken is, roept iets onverstaanbaars. Het klinkt instemmend.
Onderweg naar de volgende kroeg krijgen we, wegversperrend als we zijn, boze blikken van fietsers. De pub crawlers merken het niet: zij kijken gefascineerd naar de sekswerkers achter hun ramen. ‘Zo mooi dat dit hier kan’, zegt Myfanwy. ‘Ik ga toch niet betalen voor seks, fuck off’, schreeuwt Luke. ‘Hebben we tijd om wiet te kopen?’, vraagt iemand.
Nee, Vedant wil door. Met een Albert Heijn-tas vol Jenga-stenen in zijn hand – ‘spelletjes zijn verbindend’, verklaart hij – brengt hij ons naar een kroeg waar vermoedelijk weinig Amsterdammers ooit binnen zijn geweest: Big Ben, een Engelse pub. ‘Ik had net zo goed in Londen kunnen blijven’, grapt Myfanwy.
Op een televisiescherm is een voetbalwedstrijd tussen Duitse middenmoters te zien, uit de speakers klinkt Jay-Z. Kevin (23) uit Texas zwaait met twee halve liters Heineken en zingt ‘New Yóóóórk’. Hij is als marinier gestationeerd in Bahrein. Een foto van zijn geweer maakt enorme indruk op twee Engelse jongens.
‘De vrouwen in Bahrein zijn niet mijn type’, meldt hij tijdens een potje Jenga. Hij wendt zich tot mij. ‘Jij bent Nederlands, toch? Ken jij nog leuke nachtclubs?’
Rogelio (26), een Mexicaan in een onberispelijke colbert, kijkt voor het eerst op van zijn telefoon. ‘Ja, waar zijn de vrouwen? Ik was hiervoor in Zweden, daar had ik er vier per nacht.’ ‘Hoeveel kostte dat?’, vraagt Luke grijnzend. Rogelio bromt iets en richt zich weer op zijn Instagram-feed.
Een paar uur en twee kroegen later houden we halt voor een stroopwafelzaak. Iemand vraagt of we cocaïne willen kopen; Vedant wimpelt hem af. Hij vertelt dat we na de volgende kroeg – zijn favoriete – naar de nachtclub gaan. We juichen.
Die laatste kroeg, De Buurvrouw, is zonder twijfel de authentiekste van de avond. ‘Het staat hier regelmatig vol met mensen uit de buurt’, zegt de barman met een dik Amsterdams accent. ‘Maar natuurlijk zijn toeristen welkom. Die moeten toch ook een plekkie om te drinken hebben? We moeten wat liever voor ze zijn, want ze hebben het al zo zwaar: iedereen kotst ze uit en licht ze op.’
Lang blijven we niet. We moeten door naar het Rembrandtplein, daar gaan we dansen. We nemen een groepsfoto, Luke struikelt over een plantenbak, uit de telefoonspeaker van Vedant schalt Memories van David Guetta. ‘All the crazy shit I did tonight, those will be the best memories’, zingt hij mee.
Misschien ligt het aan de potjes Jenga, misschien aan het rap gestegen alcoholpromillage, maar er begint zowaar een groepsgevoel te ontstaan. Onderweg babbelt iedereen met iedereen, over sigarettenprijzen en Vedants zangkunsten.
De nachtclub valt tegen: naast een andere pub crawl-groep zijn wij de enige bezoekers. ‘Het is laagseizoen’, verklaart Vedant. ‘Maakt niet uit’, zegt Myfanwy. ‘We zijn tenminste met z’n allen.’
Rogelio wil naar een andere club, maar omdat het half twee is vindt hij weinig bijval. Kevin stelt voor om de volgende dag samen te lunchen bij een Argentijns steakhouse.
‘Wat een topgroep vandaag, full gas’, zegt Vedant. Daarna klimt hij op een tafel om ons nog één keer op te zwepen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant