Op muziekfestival Eurosonic in Groningen valt voor de liefhebber veel te ontdekken: van wazige shoegaze naar strakke funk en spannende hyperpop.
zijn popredacteur van de Volkskrant.
Soms denk je bij een album: leuk, maar dit wil ik weleens live zien. Bij de Londense rapper en filmmaker Wesley Joseph is het andersom: leuk op een podium, maar ik wil dat album horen!
Joseph heeft drie jaar niet opgetreden, zegt hij op een geheel leeg podium in de altijd lekker verduisterde Machinefabriek. Hij heeft al die jaren aan zijn album gewerkt. Zijn tracks klinken fantastisch en ademen die erg Londense r&b- en soulsfeer, maar dan gemengd met verdiepende hiphop en lage bassen, zoals in het nummer Peace of Mind. Dat maakte Joseph met rapper Danny Brown.
Live is het niet overdonderend: Joseph rapt mee met de band waarop zijn kant-en-klare tracks staan, jaloersmakend relaxed en dus in tune met zijn muziek. Maar wat kijk ik uit naar dat album, dat in april verschijnt.
Het is misschien niet de beste show op de donderdagavond van Eurosonic. Maar ontwapenend is het wel. Tracy De Sá sleept een bewogen leven met zich mee, dat merk je aan alles: haar muziek, haar teksten, haar uitstraling op dat podium.
Haar raps, waarbij vaak zoveel mogelijk woorden tussen de maatstrepen worden geperst, klinken wat gedateerd. En de trapbeats van haar dj zijn niet spraakmakend, al geven de ingemixte tabladrums wel een leuke klankkleur af.
De Sá groeide op in een conservatief Indiaas gezin in Goa, zegt ze tussen twee tracks door. Als meisje ontdekte ze de rapper Lil’ Kim, zij werd haar lichtende voorbeeld. Ze leerde trots te zijn op haar lichaam, op haar seksualiteit. ‘Jammer maar helaas voor mijn moeder’, zegt ze. En zo pakt ze de hele zaal in.
Zie je de lange rij voor de Vera, dan weet je dat je waarschijnlijk weer op het goede bandje hebt gegokt. Glazyhaze uit Italië staat op het randje van de springplank waarop ieder bandje graag wil staan: veel mooie voorprogramma’s gedaan en een rondje Engeland. Maar ook net een mooi eigen album uit, en klaar voor meer. Een beetje buzz hangt nu dus ook al rond de band uit Venetië.
De volle Verazaal ondergaat de dromerige pop en shoegaze van Glazyhaze een beetje gelaten: slap applaus, veel gehouwehoer, alsof er meer van werd verwacht. Maar de muziek van Glazyhaze (de naam geeft ook al een indicatie) moet juist ook een beetje underwhelming zijn.
De sprankelende gitaarlijnen met fijne dissonanten, en de zweverige en wat aarzelende zang van vooral Irene Moretuzzo drijven prachtig wazig door de zaal. Mooi uitgewerkte liedjes ook, met kop en staart. En weer zo’n bandje dat je halverwege de veel te korte show opslaat in je streaming-app.
Een nieuwe generatie Vlaamse pop is in goede handen bij de nieuwe punkster uit België: Kaat van Stralen. Ze beleefde al een bescheiden doorbraakmoment in het Nederlands taalgebied met de single Stop Met Wenen, maar heeft nog veel meer te zeggen over het patriarchaat en ander onrecht.
Dat komt ze even laten zien in poppodium Vera, een erg geschikte plek voor boze muziek. Kaat staat donderdag op het podium als de brutalere zus van Pommelien Thijs. Ze grijpt moeiteloos de macht over het podium en het publiek, en schudt de aanwezigen even flink wakker.
Zeurende, snijdende gitaren begeleiden liedjes die nooit rechttoe rechtaan zijn. Soms verzuipt haar stem in het geluid van haar bijzonder technische band, maar ach, daar gilt ze zich net zo makkelijk weer overheen.
Ergens bovenop een McDonald’s staat in een soort bouwkeet opeens een wel heel erg vrolijk vijftal te spelen. Het Schotse KuleeAngee heeft maar één doel: iedereen aan het dansen krijgen.
Daarvoor gooien ze hun bandgeluid samen met acidbaslijntjes uit een doosje, en dat is bijzonder effectief. Bassist Keshav Kanabar vormt de stevige basis met zijn warme, lage stem en funky baslijntjes. De rest van de band gooit er vooral extra chaos en sfeer bij, wonderwel strak gespeeld en gezongen.
Zo schijnt zomaar opeens de zon, daar boven dat fastfoodrestaurant. We kunnen niet wachten om dit op de zomerfestivals te zien.
Wie cool wil zijn, moest de afgelopen twee jaar muziek maken ‘in de hoek van Charli XCX’. Dat zit bij de Duitse Mechatok wel goed, al merk je in de Rabozaal van het Forum al gauw dat het geen hypejager is.
Hij maakt vooruitstrevende elektronische muziek die leunt op hyperpop, dat wel, maar dan met een gitaar om zijn nek. Het is een wat vreemde opbouw voor een show, maar is daardoor zeker interessant.
Mechatok staat helemaal alleen op het podium met zijn draaitafel en een gitaar. Hij knutselt en speelt wat dingen live in elkaar, maar vaak is het voor hem toch ook een nummer instarten en af en toe een gitaaraanslag spelen. Gelukkig redt hij het op charisma, overdonderende visuals en op zijn spannende muziek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant