In de donderdagkrant stond een heerlijke reportage van Pieter Hotse Smit over de wekelijkse soepavond in de Grote Broek, het voormalige krakersbolwerk in Nijmegen dat nog altijd een vrijplaats is voor anarchisten, vrijdenkers en maatschappijcritici; een ‘sociaal centrum van langharig werkschuw tuig’, zoals ze zichzelf noemen.
Dat pand, waar daklozen in de portiek mogen slapen en dat onder meer een stichting huisvest die ongedocumenteerden helpt, is zijn toekomst niet langer zeker omdat de woningcorporatie de prijs van het pand (1,7 miljoen euro) vele malen interessanter vindt dan de waarde ervan en het daarom te koop zet.
In eerste instantie moest ik lachen om dat nieuws, net zoals de meeste mensen moeten lachen om langharig werkschuw tuig dat faalt. Bovendien had ik een persoonlijke reden. Toen ik klein was, mocht ik een keer logeren bij mijn tien jaar oudere broer die een studentenkamer had in net zo’n experimentele woonconstructie die zij ‘de barakken’ noemden.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Alle bewoners daar hadden lange, warrige haren en kleren vol gaten, waardoor ze allemaal patiënten leken die voor het eerst in maanden weer eens naar buiten mochten. In de woonkamer zag ik een meneer die tijdens het roken van een vreemd ruikend sjekkie zo hard begon te hoesten dat het leek alsof hij al jaren naast een geitenboerderij woonde.
Ik keek mijn ogen uit, maar toen we ’s avonds gingen eten in de nabijgelegen soos van een anti-globalistisch collectief waar ze biologisch-dynamische stamppot maakten, sloeg de sfeer om. Nadat een vrouw mij vroeg: ‘Wat wil je drinken?’, en ik antwoordde: ‘Coca-Cola, mevrouw’, staarde opeens iedereen geschokt mijn kant op. ‘Wat zei jij?’, riep de vrouw verontwaardigd.
Mijn broer probeerde het voorval nog te sussen (‘Joh, hij zit in groep zeven’) maar de vrouw was al begonnen aan een vurige tirade over hoe cola symbool stond voor het Amerikaans imperialisme dat kwetsbare volkeren wereldwijd kapotbombardeert in de naam van een verzonnen vrijheid waar slechts de gefortuneerde 1 procent van profiteert.
Fuck Amerika, riep ze.
Ik was 10, had uiteraard geen idee waar ze het over had – ik wilde gewoon een Coca-Cola – maar gelukkig schatte mijn grote broer de situatie perfect in, want na ons haastige vertrek fietste hij mij linea recta naar de Burger King waar ik de grootste beker cola kreeg die ik ooit had gezien.
Lang verhaal kort: jarenlang stond ik zeer wantrouwend tegenover langharig werkschuw tuig. Toch zie zelfs ik inmiddels in dat Nederland momenteel weinig behoefte heeft aan nog meer loopbaancoaches en verkoopmedewerkers die braaf in de pas lopen, en des te meer aan ongeknipte onverlaten die woest worden van al die naderende oorlogen, al dat oprukkende fascisme en al die mensen uit het ‘fatsoenlijke midden’ die nalaten zich uit te spreken omdat ze zichzelf zo de apathie in hebben gescrold dat al het overige ze geen reet meer interesseert.
Sterker nog: tuig dat het anders ziet dan de heersende macht is essentieel voor een goed functionerende maatschappij. Soms zijn ze zelfs van levensbelang. Kijk maar naar Iran. Of naar Minneapolis, Marokko en Madagaskar.
En tuurlijk: er lopen altijd een paar individuen tussen die zich, om met Italo Calvino te spreken, niet laten drijven door gevoelens van tolerantie en medemenselijkheid, maar door de behoefte zich superieur te voelen. Die zijn ook bloedirritant, maar laat u zich door die paar vooral niet in de luren leggen. Luister veel liever naar wat de rest probeert te zeggen.
Bijvoorbeeld: Fuck Amerika!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant