Peter Buwalda is schrijver en columnist van de Volkskrant
Er is iets raars gaande. (Ik zoek naar de meest obligate openingszin voor een column. Dit is een kanshebber. Gisteren is er iets gebeurd, punt, is ook mooi, maar geschikter voor het nieuwskatern. Hallo allemaal. Ook redelijk slecht. Misschien eens een tijdje proberen, kijken of er klachten komen.)
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Neemt niet weg dat er iets raars gaande is, namelijk in de popmuziek. In bepaalde opzichten, valt me op, is die aan het veranderen in klassieke muziek.
Geschrokken stilte. Ja, die hadden ze niet zien aankomen.
Ik heb het niet over de frontier, het snelle, driftige nu, waar we types als Rosalía en Bad Bunny aantreffen die lak hebben aan de oude rockers, maar over de kinderen thuis, die op muziekles zitten, en over de verbluffende manier waarop zij omgaan met de muziek van opa en oma.
Neem nou Max. Ik ken Max verder niet, maar via Instagram wenst hij me gelukkig nieuwjaar.
Dank, jochie.
Hij zit met zijn gitaar op zijn jongenskamer, ik ontwaar een Harry Potter-poster. Beneden zit denk ik zijn moeder een puzzeltje te maken, zijn vader mest het konijnenhok uit. Max’ nek, pardon, z’n gitaarnek, steekt naar de camera, zodat we met opengesperde ogen kunnen volgen hoe hij vlekkeloos, zonder naar zijn vingers te kijken, de complete akkoorden-riff van Master of Puppets speelt, het thrashmetaltopstuk van Metallica. Zachtjes op de achtergrond hoor je de plaat, maar het razendsnelle, verpletterende gitaarwerk op de voorgrond, is overduidelijk niet van Kirk Hammett en James Hetfield, maar van deze scholier.
Oké Max. Godverdomme zeg. Ik en mijn Blerickse vrienden hadden ook een gitaar toen we 16 waren, maar wij kenden onze plaats, ons gelummel erop verhield zich tot Metallica als onze…
‘Riemen vast.’
...als onze schots en scheef opgezette kampeertent tot de Empire State Building.
‘Overdrijf je niet?’
‘Nee. Ik druk me zacht uit. Ik bouw eerder met blote handen een Empire State Building, dan dat ik op een gitaar Master of Puppets ten gehore breng.’
Toch staat het internet vol met dit soort hangjongeren, die kennelijk niks beters te doen hebben dan Eric Clapton voor lul zetten. Hoe kan dat?
Nou ja, YouTube hè. Kirk en Eric op de vingers kijken. Heel precies alles afkijken van Kirk en Eric en dan nadoen. En dat dan weer zelf op YouTube zetten, zodat weer andere brugklassers denken: jamaar, dat kan ik ook!
Ook wel blij, toch, inmiddels, voortschrijdend inzicht, dat John Bonham dood is. De Led Zeppelin-drummer. Staat te boek als de grootste rockdrummer ooit. Anders had hij naar een Japans meisje moeten kijken die in d’r pyjama zijn meest befaamde drumpartij (die op Good Times Bad Times, een wonder van ritme en groove) werkelijk fenomenaal nadrumt. Yoyoka heet ze, en op het filmpje is ze 8 jaar. De ingewikkelde bassdrums bedient ze op d’r gestippelde sokjes. Ze timmert die partij beter tevoorschijn dan Bonham, levendiger. Met meer gusto.
‘Die John Bonham heeft het tenminste zelf bedacht,’ mompelt mijn vriendin Jet.
‘Ja. Dat moest er nog eens bijkomen, zeg.’
Ik mocht ooit de liner notes voor een cd van Arthur en Lucas Jussen schrijven, die samen kv 365 speelden, Mozarts concerto voor twee piano’s, waarin ik beargumenteerde dat hun uitvoering beter klonk dan destijds die van Mozartje zelf. (Werd hier en daar schande van gesproken.)
Over honderd jaar spelen ze Led Zeppelin in het Concertgebouw, en dan staan er vier Japanse kleuters op het podium.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns