Julio Iglesias (82) bezong ooit alle meisjes die hij liefhad en werd door dat nummer wereldberoemd en een zeer vermogend man. Inmiddels ligt de Spanjaard met de eeuwige witte glimlach onder vuur. Hij zou zijn personeel hebben vernederd, uitgebuit en verkracht.
is redacteur van Volkskrant Magazine, ze maakt podcasts en schrijft geregeld essays en interviews.
Toen de Spaanse journalist Ignacio Peyró begin vorig jaar een biografie over Julio Iglesias uitbracht, verbaasde hij vriend en vijand. Wat deed deze vooraanstaande auteur met zo’n gladde crooner? Was Iglesias niet te ordinair?
Maar volgens Peyró werd Iglesias stelselmatig onderschat en is hij van onmiskenbare invloed op de Spaanse cultuur. Een sleutelfiguur bovendien in de overgang van Spanje van strenge dictatuur naar democratie. Iglesias speelde het klaar om wereldwijd meer dan 300 miljoen platen te verkopen. Hij belichaamde bovendien een modern, zachtmoedig soort machismo. Hoog tijd dus voor een culturele herwaardering van het fenomeen Iglesias.
Dat moet ook Netflix hebben gedacht: het streamingplatform kondigde in 2024 een documentaireserie aan over het onwaarschijnlijke leven van Spanje’s populairste zanger, in samenwerking met Iglesias zelf.
Maar aan de culturele herwaardering van Julio Iglesias lijkt voorlopig een einde te zijn gekomen, nu de inmiddels 82-jarige zanger wordt beschuldigd van mensenhandel en misbruik. Twee van zijn voormalige medewerkers verklaren dat zij in 2021 door Iglesias werden vernederd, uitgebuit en verkracht. Dat zou zijn gebeurd op zijn Caribische landgoederen - Iglesias bezit villa’s op de Bahama’s en in de Dominicaanse Republiek. De vrouwen, een schoonmaker en een fysiotherapeut, beschrijven een onmenselijk hiërarchische omgeving, waarin Iglesias’ wil wet was.
De beschuldigingen werden afgelopen dinsdag gepubliceerd door de Spaanse nieuwssite eldiario.es en de Spaanstalige Amerikaanse televisiezender Univision Noticias. Zij deden gezamenlijk drie jaar onderzoek naar Iglesias, kwamen in het bezit van appjes, medische dossiers en fotomateriaal. De journalisten spraken met vijftien werknemers. Woensdag kwam daar een derde getuige bij: een werkneemster die onderschrijft dat Iglesias zijn vrouwelijke personeel dwong tot een soa-test.
De publicaties zorgden voor een schokgolf in Spanje. Hoe valt het imago van een fijngevoelige romanticus te rijmen met beschuldigingen van stelselmatig misbruik?
Julio Iglesias werd in 1943 geboren als zoon van Julio Iglesias Puga, een gynaecoloog en enthousiast aanhanger van het Franco-bewind. Zijn moeder, María del Rosario de la Cueva y Perignat, was van Joodse afkomst.
Iglesias had aanvankelijk een compleet andere carrière voor ogen: die van profvoetballer. Hij was keeper bij Real Madrid Castilla, het opleidingselftal van Real Madrid. Vlak voor zijn 20ste verjaardag sloeg het noodlot toe: Iglesias kreeg een ernstig auto-ongeluk en raakte tijdelijk volledig verlamd.
Tijdens zijn langzame herstel zou een verpleegster hem een gitaar hebben aangereikt om de kracht in zijn handen terug te krijgen. ‘Ik begon met het maken van kleine, simpele harmonieën, daarna simpele liedjes’, memoreerde Iglesias in 2019 in The Guardian. ‘Ik leerde spelen en werd zanger. Een slechte zanger. En nu? Zo slecht ben ik niet meer.’
Zijn eerste serieuze optreden was in een pub in Cambridge, waar zijn vader hem naartoe had gestuurd om Engels te leren. In 1968 won hij het Benidorm Songfestival met het nummer La vida sigue igual (‘Het leven gaat door’), een subtiele kritiek op het leven onder dictator Franco (zijn vaders connecties beschermden hem tegen overheidscensuur).
Tijdens het Eurovisiesongfestival van 1970 in de Amsterdamse RAI vertegenwoordigde Iglesias Spanje met de mierzoete ballad Gwendolyne (strijkers, engelenkoor). Hij eindigde op de vierde plaats. Zijn grote doorbraak kwam twee jaar later met Un canto a Galicia. Hij maakte indruk met zijn lange zanglijnen, romantische melodieen en meer dan verzorgde uiterlijk: altijd een jasje, hagelwitte tanden en een immer diepbruine teint. Volgens velen speelde hij een belangrijke rol in de overgang naar democratie. Tijdens de eerste Spaanse verkiezingsavond na bijna veertig jaar dictatuur zong Iglesias het electoraat op televisie bemoedigend toe.
In 1979 verhuisde Iglesias naar Miami. In de jaren die volgden brak hij definitief door in de Verenigde Staten, mede dankzij een onwaarschijnlijk duet met Willie Nelson: To All the Girls I’ve Loved Before, een ietwat zelf-feliciterende ode aan ‘alle meisjes die ik ooit liefhad’. Met deze ballad bestendigde Iglesias zijn imago als zachtmoedige verleider, eentje die niet rücksichtslos op vrouwen jaagt, maar simpelweg veel liefde te geven heeft. Het type man dat na een onvergetelijke nacht een roos en een bedankbriefje achterlaat op het kussen. Tegenstrijdig genoeg ging dat beeld samen met zijn imago van conservatieve familieman.
Iglesias was in de jaren zeventig getrouwd met de Filipijns-Spaanse socialite Isabel Preysler. Ze kregen drie kinderen; hun jongste zoon is zanger Enrique Iglesias. Iglesias ging voortdurend vreemd, en verwekte een buitenechtelijke zoon. Nadat dit huwelijk was gestrand, volgden vele seksuele verhoudingen – volgens zijn manager deelde Iglesias het bed met meer dan drieduizend vrouwen.
In 1990 kreeg zijn leven een Nederlands tintje, toen hij het 23 jaar jongere Leimuidense model Miranda Rijnsburger ontmoette op het vliegveld van Jakarta. Samen kregen ze vijf kinderen. Het gezin Iglesias, met vader Julio als liefhebbende patriarch, prijkte meermaals op de pagina’s van roddelblad ¡Hola!.
De vrouwen die voor hem werkten in het Caribisch gebied schetsen een ander beeld. Niet dat van familieman, maar van een machtsbeluste werkgever die jonge vrouwen tijdens hun sollicitatie vroeg naar hun seksleven en hun borsten wilde inspecteren. Die hen voortdurend dreigde met ontslag, controleerde wat ze aten en met wie ze appten. Een van de vrouwen, ‘Rebecca’, stelt dat zij door Iglesias is geslagen en gedwongen tot seks met hem en haar leidinggevende.
Inmiddels ligt er een aangifte tegen Iglesias, die door Spaanse autoriteiten wordt onderzocht. De Spaanse vicepremier Yolanda Díaz noemt de getuigenissen ‘huiveringwekkend’ en roemt de vrouwen om hun moed. Van de veelgelezen biografie De man die de wereld verleidde is een herziene uitgave aangekondigd, waarin ruimte wordt gemaakt voor deze nieuwe beschuldigingen. De ooit zo zoetgevooisde zanger zwijgt vooralsnog in alle toonaarden.
Source: Volkskrant