is columnist voor de Volkskrant
Aan mijn eerste bijbaan in een kantoorboekhandel heb ik een levenslange liefde voor de geur van vers papier overgehouden. Of het was natuurlijk andersom: ik ging in die kantoorboekhandel werken omdat ik al een liefde voor vers papier had. Wie heeft dat nou niet? In de kantoorboekhandel hing, naast het aroma van vers papier, ook de geur van warm papier, want er was een kopieerapparaat aanwezig. Ook die licht kunstmatige geur is iets goddelijks.
Maar wat nog boven de kantoorboekhandel staat in de grote rangorde der winkels, is de kunstenaarsbenodigdhedenwinkel. Geen handig woord, maar wat een plek. Waar je in een kantoorboekhandel ook stomme dingen aantreft, zoals niet goed functionerende washitape of slecht geschreven boeken over de oorlog (wat doen die daar?), of dingen die je best wilt kopen, tref je in een kunstenaarsbenodigdhedenwinkel alleen maar fijne, goede dingen aan waarmee je heilzame, geweldige activiteiten kunt ondernemen. En het ruikt er ook naar papier, naar beter papier nog dan in de kantoorboekhandel.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Sinds ik een opleiding in de edele (echt edel, vind ik) kunst van het tekenen doe, moet ik af en toe naar de kunstenaarsbenodigdhedenwinkel voor hele specifieke dingen. En dat is eigenlijk het fijnste wat er bestaat. Vroeger liep ik er vaak naar binnen, en dan drentelde ik zonder enig doel voor ogen langs allerlei uitstallingen met krijtjes, tekenblokken en gummen. Maar nu moet ik er echt iets hebben. Extra dik houtskool. Een kleurpotlood in de huidskleur die witte mensen in de winter hebben. Een blikje dat net plat genoeg is om krijt handig te kunnen vervoeren. Een pastel in de kleur blauwgrijs-niet-te-paarsig.
Dat ga ik dan zoeken, en dan kan ik het niet vinden, want zo’n winkel is groot en uitgebreid en vol krochten met kleine laatjes waar dan een heel specifiek potloodje in ligt, maar ondertussen kan ik me helemaal high snuiven aan kwalitatief hoogstaande papiergeur.
En het allerfijnste is het als ik dan heel doelgericht en zakelijk aan de toonbank kan gaan vragen: ‘Hebben jullie houtskool? Ongeveer zo dik?’ Ze hebben het ook altijd, en ze vinden het bij zo’n winkel ook helemaal niet erg dat je na het afrekenen van een paar cent de winkel weer verlaat. Ze doen zelfs met zorg een papieren zakje om je aankoop.
Ik stel me dan voor dat Rembrandt dat soort heel specifieke dingen ook kwam kopen, want dat is wat grote kunstenaars doen. Die wonen dicht bij zo’n winkel, rennen er in hun fluwelen werkkleding even naartoe, en kopen er een stomp houtskool. Dan weer naar het steenkoude atelier om verder te tekenen, eventueel lijdende aan de tyfus.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant