Charlotte McConaghy Ze schreef een verslavend goede psychologische roman en een klimaatthriller in een. Verbluffend zijn vooral de gave psychologische portretten van het handjevol personages.
De Drakendoorgang tussen het zuidelijke puntje van Zuid-Amerika en Antarctica.
Golven breken, zeewater stuift je in het gezicht, vermengd met ijsregen, de wind giert: als er een prijs bestond voor ‘zintuigelijk schrijven’ zou die linea recta naar de Australische auteur Charlotte McConaghy (1988) moeten gaan voor Woeste kust. Op de valreep van het afgelopen jaar verscheen deze roman, die in Amerika direct in de New York Times-bestsellerlijst belandde, in de Nederlandse vertaling. Bij de eerste paar pagina’s denk je nog met wel erg dik aangezet, melodramatisch getoonzet proza van doen te hebben, maar voor je het weet valt de wervelende en veelomvattende roman met geen mogelijkheid meer weg te leggen.
Charlotte McConaghy: Woeste kust. (Wild Dark Shore) Vert. Roos van de Wardt. Atlas Contact, 400 blz. € 24,99
Woeste kust is een psychologische roman en een klimaatthriller in een. Een eilandje nabij Antarctica, Shearwater genaamd, herbergt naast talloze zeevogels, diverse soorten pinguïns, zeehonden en pelsrobben een paar mensen in een vuurtoren. Het zijn Dominic Salt en zijn drie kinderen Raff, Fen en Orly die al acht jaar op het eiland verblijven en over zes weken zullen vertrekken. Voorgoed. De Wereldzadenbank die de vader beheerde wordt gesloten, net als de onderkomens waar tot voor kort wetenschappers verbleven. De stipjes, spikkeltjes, puntjes, speldenknopjes uit de immense bevroren kluis – alle zaden – moeten gesorteerd worden, en eventueel verpakt voor vervoer. Als ze in de toekomst een rol kunnen spelen in het voeden van mensen, mogen ze mee. Zo niet, dan vallen ze, net als de rest van Shearwater, ten prooi aan de golven. Het water stijgt, het eiland wordt stukje bij beetje verzwolgen.
Juist hier, op deze afgelegen plek waar alles en iedereen bezig is te vertrekken, spoelt op de eerste pagina van de roman een vrouw aan. En ze leeft nog. Nog net. Wie is ze en wat komt ze doen? Het kan haast niet anders of ze was expres naar Shearwater onderweg. In de vierhonderd pagina’s die volgen blijkt dat zij, maar ook de man en zijn kinderen, een prangende geheime agenda heeft. Het wemelt van de spoken in hun hoofden; hun geschiedenis (en die van het eiland) blijkt te zijn verweven op een niet te raden, adembenemende manier. McConaghy zet de lezer voortdurend op het verkeerde been en maakt dat je dan weer de een, dan weer de ander verdenkt van (de wens tot) moord. En o ja: bij dit al heeft de ergste storm sinds jaren er net voor gezorgd dat er nauwelijks nog stroom rest, de voedselvoorraad is ook bijna op, plus iemand (maar wie?) heeft onlangs alle kabels doorklieft waardoor er geen enkel contact meer mogelijk is met het vasteland of passerende schepen.
Het is razend spannend, maar de roman verbluft toch vooral door de gave psychologische portretten van het handjevol personages. Beurtelings komen zij aan het woord, waarbij opvalt dat McConaghy even goed vanuit een kind of jongere schrijft als vanuit een volwassene. Het zijn heel uiteenlopende karakters, allemaal met een eigen geheim waarvan de rest niet weet. Komen zij elkaar nader of drijven zij juist steeds verder uiteen?
Orly, het jongste personage, is pas negen en kent als enige geen ander leven dan dit, het vasteland is hem vreemd. Het vroegwijze, maar overtuigende jongetje staat het dichtst bij het leven, waar de anderen, ook zijn puberbroer en -zus, meer met de dood bezig zijn. Dit uit zich in zijn kennis van de zaden en hun kiemwijzen waarover hij de aangespoelde vrouw vertelt. Over het stekelnootje bijvoorbeeld, dat wel driemaal de wereld rondreist in de veren van een albatros voordat de vogel landt op de Argentijnse kust. Of over een paardenbloempluisje uit Wisconsin, dat kilometerslang mee vliegt met de wind, om dan via een witstaarthert in een wolf te belanden en dan alsnog te ontkiemen, in Minnesota. Charlotte McConaghy, die opgeleid is als scenarioschrijver en eerder voor een klein publiek sciencefiction en fantasy schreef, combineerde in haar eerdere romans Vlucht (Migrations, 2020) en Ooit waren er wolven (Once there were wolves, 2021) ook al vrij meeslepend haar kennis van de natuur en klimaatverandering met ‘mensenverhalen.’ Maar met Woeste kust slaagt ze er pas echt in te laten zien hoe alles en iedereen verknoopt is.
Het laatste boekennieuws met onze recensies, de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC