Fotograaf David Lombeida woont in Mexico-Stad. Hij werkt aan een project over de verloren Amerikaanse droom van migranten die het land niet meer in komen, maar ook niet meer terug kunnen of willen naar het thuis dat ze achter zich hebben gelaten. Over mensen die in een tussenfase leven die zich maar uitstrekt en doorzet, zonder duidelijk einde. Hij vertelt over Ulises Chávez Enamorado (37) en Sarahi Martínez (33) die uit Honduras zijn gevlucht met Sarahi’s kinderen Sandra (6), Roni (8), Axel (10), Michael (13), en Carlos (15).
„Vijf jaar geleden werden Sarahi en Ulises verliefd. Ze woonden allebei in San Pedro Sula, in Honduras. Hij bestierde een buurtwinkel, zij verkocht eten vanuit huis, pollo con tajadas. Sarahi had al vijf kinderen, Ulises zorgt nu ook voor hen.
„Een bende wilde Ulises en de oudste kinderen rekruteren. Ze kwamen steeds terug, de vierde keer was het menens. Ze zetten Sarahi een pistool tegen het hoofd. Daarna vertrok het gezin, midden in de nacht, 15 oktober 2023. Ze zouden naar de Verenigde Staten gaan, daar hadden ze familie.
„Ze kwamen terecht in een opvang voor daklozen in Mexico-Stad. Veel migranten komen daar aan. De regels bij de opvang zijn erg streng: wanneer je moet opstaan, wanneer je er weg moet, de mannen en vrouwen moeten apart leven. De meeste migranten trekken de conclusie: hier kunnen we niet wonen.
„Daarna kwamen ze in een vluchtelingenkamp terecht. De eerste maanden hadden ze een tent, die stond bij het spoor.
„Een Venezolaanse familie beschuldigde hen van het stelen van 5.000 pesos en bedreigde hen. Uiteindelijk hebben ze die 5.000 pesos betaald, om er vanaf te zijn. Dat is veel geld voor ze. En ze zijn zelf ook beroofd, zeggen ze. Al hun geld, telefoons, alles van waarde.
„Na een paar maanden vertrok een andere Venezolaanse familie, die kon naar de VS, en mochten Ulises en Sahari het huis overnemen. Dat wordt onderling geregeld. Want als de autoriteiten een leegstaand huis in het kamp zien, slopen ze het. Het huis is een soort constructie van houten en plastic panelen en pallets, één kamer.
„Het is hier niet veilig. Hun buurman is door een lokaal drugskartel in elkaar geslagen. Twee Mexicaanse jongens hadden geprobeerd om migranten te beroven. De migranten kregen veel bijstand van hun vrienden in het kamp. Maar ze hadden niet door dat de jongens bij een kartel hoorden. Ze kwamen terug, met meer mannen, en sloegen hier mensen in elkaar.
„Ze hebben geen stromend water. Het gezin gebruikt de wc bij een supermarkt in de buurt. Elektriciteit tappen ze af. Iedereen neemt liters water mee naar het kamp. Veel jonge migranten drinken veel, blijven laat op. Het houdt iedereen wakker.
Foto David Lombeida
„Toen ik ze voor het eerst ontmoette, verkochten Sarahi en Ulises sap op straat. Dat maakten ze zelf. Het hele gezin deed mee, de jongens verkochten het sap bij de stoplichten.
„Ze waren van plan om naar de Verenigde Staten te gaan. Maar ze komen er niet in, door Trump. Vrijwel geen van de migranten die ik in het kamp sprak, gaat het nog proberen. Sommige mensen gaan zelfs terug naar waar ze vandaan komen.
„Ze willen nu naar de stad Monterrey in het noordoosten van Mexico, daar woont een neef van Ulises. Daar zal het veiliger zijn, denken ze. Maar ze hebben het geld niet voor de reis, ze leven nu van dag tot dag.
„Sarahi kan niet meer werken, ze heeft problemen met haar gezondheid. Het is nu aan Ulises om het geld te verdienen. Hij neemt allemaal baantjes aan, hij werkt soms in de bouw, en hij versjouwt meubels voor mensen. Soms geven ze hem fooi, soms geven ze hem niks. De jongens helpen, ze wassen autoruiten op straat.
„Ulises en Sarahi zijn toegewijde christenen. Ze praten altijd over God, en dat God ze zal helpen. Ze zitten vast in een tussenfase. Maar ze hebben niet veel tijd om daar over na te denken.”
De mooiste fotografie en de beste tips geselecteerd door de fotoredactie
Source: NRC