Home

In realityspelshows die draaien om vertrouwen en verraad, ogen de deelnemers verontrustend serieus

Zap Snap je wat ik bedoel, vraagt deelnemer Harrie in ‘Het Zwaard van Damocles’. Onze recensent kan het niet meer volgen; haar brein is oververzadigd als het aankomt op dit soort realityspelshows.

Harrie Snijders speelt alle scenario's uit op zijn bed/schaakbord in 'Het Zwaard van Damocles' (SBS6)

Harrie proostte met een onzichtbare vriend en zette daarna een glas rode wijn aan zijn lippen. Hij stond in een zwarte joggingbroek in zijn slaapkamer, met ernstige ogen en ontbloot bovenlijf. Buiten was het donker, binnen brandde een nachtlamp. Ten overvloede, want toen de camera iets uitzoomde kon je zien dat tl-lichten het meeste werk verrichtten. Maar zo’n nachtlamp staat geheimzinniger. Die knip je aan om zaken te overdenken die het daglicht niet verdragen. Of om een boek te lezen, maar in realityspelshow Het Zwaard van Damocles hebben de deelnemende BN’ers het te druk met bondjes sluiten en messen in elkaars rug jassen om nog toe te komen aan dat soort frivoliteit.

„Als je iemand schaakmat wil zetten, dan moet je vijf zetten vooruitdenken. En daarvoor is Harry speciaal wakker gebleven”, klonk de stem van Art Rooijakkers. Die moet verheugd zijn een programma te presenteren dat sterk lijkt op De Verraders (RTL), dat weer doet denken aan Wie is de Mol (AvroTros) – een programma dat Rooijakkers ooit ook presenteerde. In de rip-off van een rip-off van die oude presentatieklus lichtte hij nu à la David Attenborough in een voice-over het gedrag van de kandidaten toe. „Opnieuw maakt hij van zijn bed een schaakbord”, zei hij over Harrie, „en stippelt hij zijn strategie uit.”

(Harrie Snijders kunt u trouwens kennen van Ex on the Beach (Videoland), Bij ons op het Kamp (RTL) of een nieuwsitem van Omroep Brabant met de titel: ‘”Harrie van het Kamp” promoot illegale crypto-site’. Waarom de andere Nederlanders Bekend zijn vertel ik wel een andere keer.

In de gevarenzone

„Ik heb hier vijf objecten voor mij”, zei Harrie. „Eén kussen is Remy, één kussen is Rob. De Rolex is Jamie. Potje make-up is dan Gaby. En ik ben het oogmasker met mijn naam erop.” Door die objecten heen en weer te schuiven op zijn bed speelde Harrie, om wie ik me in toenemende mate zorgen maakte, scenario’s uit: „Dan zitten die mensen in de gevarenzone, en mocht die winnen, dan gaan die mensen de gevarenzone uit. Maar mocht-ie verliezen, dan is er ook nog niks aan de hand. Want dan is die weg, maar ben ik nog wel eventueel goed met hun, want hij heeft hen in die gevarenzone gezet. Snap je wat ik bedoel?”

Nee, niet bepaald. Mijn brein is oververzadigd als het aankomt op realityspelshows die draaien om vertrouwen en verraad. Al wat beklijft is hoe verontrustend serieus de deelnemers ogen. Vorige week werd iemand geëlimineerd na het meest beladen potje sjoelen in de tv-geschiedenis. Dit keer waren er ijzige ruzies en machteloze tranen omdat de ene bondgenoot onbedoeld de andere naar huis stuurde, en toen moest die ene weer huilen bij het afscheid, en toen begon die andere weer te huilen omdat die ene moest huilen. Volgende week begint een programma dat Moordfeest (SBS6) heet. Escalatie ligt op de loer.

Met de politieke spelletjes is het niet veel beter gesteld. Dit weekend werd in het tweeluik De storm van Balkenende (NTR) teruggeblikt op Balkenendes premierschap, door de oud-premier zelf en andere hoofdrolspelers uit die periode. Openhartig bespraken ze de onderlinge spanningen en gevoelige kwesties die hun politieke carrières kleurden. Vooral het Irak-dossier hing „als een zwaard van Damocles” boven het hoofd van Balkenende, zei onderzoeksjournalist Joost Oranje. In zijn portret verdedigde de oud-premier nog steeds zijn besluit om deel te nemen aan de Amerikaanse inval in Irak, zelfs nu al jaren bekend is dat die plaatsvond onder valse voorwendselen.

Over andere kwesties was hij minder star. Balkenende erkende dat het CDA doelbewust de formatie met de PvdA liet klappen in 2003. En collega Maxime Verhagen (CDA) nam, vijftien jaar nadat hij toenmalig kabinetsgenoot Wouter Bos (PvdA) tijdens een kabinetscrisis had beschuldigd van liegen, dat verwijt terug. „Ik weet niet waaróm hij dat nu zegt”, reageerde Bos op die laatste ontwikkeling, „maar het is fijn dat hij dat nu zegt.” Was het toeval dat zijn gedachten direct uitgingen naar de waaromvraag? Nog lang nadat het spel is uitgespeeld kan de achterdocht blijven hangen.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films

Source: NRC

Previous

Next