In het betoverende Little Amélie or the Character of Rain is elk shot een plaatje op zich. De debuterende regisseurs Maïlys Vallade en Liane-Cho Han behandelen met sprookjesachtig mooie animaties grotere thema’s als opgroeien, afscheid en dood.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Amélies eerste woord is stofzuiger. Ze is als 2,5-jarig meisje gefascineerd door dat ding, dat ‘iets vervangt door niets’. Praten deed ze tot die tijd dus niet – met opzet – maar denken des te meer. ‘Wat kan er goddelijker zijn dan deze vernietiging?’ peinst ze, haar wang liefdevol tegen het apparaat gedrukt.
De animatiefilm Little Amélie or the Character of Rain wordt volledig verteld vanuit Amélies oogpunt. Het eigenwijze Belgische meisje woont in Japan, met haar expatouders, en een oudere broer en zus die maar weinig in haar geïnteresseerd zijn. Ze creëert in haar hoofd een eigen kleurrijke wereld, die naadloos aansluit bij die van de Japanse huishoudster Nishio-san. Er ontstaat een ontroerende relatie tussen die twee.
Je raakt snel verslingerd aan haar nieuwsgierige blik. Op haar leeftijd ‘merk je alles op maar je begrijpt niets’, analyseert ze zelf. Daarom laat ze haar eigen dwarse interpretaties op de alledaagse werkelijkheid los, die even nuchter als magisch zijn. Hoewel niet expliciet benoemd, liggen de ideeën van het Japanse Shintoïsme aan de basis van de film.
Nee, Little Amélie or the Character of Rain is niet specifiek gemaakt voor kinderen. Behoedzaam, zonder te betuttelen, behandelt de film grotere thema’s als opgroeien, afscheid en dood, in gang gezet door het overlijden van oma.
Aan de andere kant: de bewerking van de autobiografische roman van Amélie Nothomb wordt niet ingewikkelder of duisterder dan een Ghibli-film. En de sprookjesachtig mooie animaties zullen kijkers van alle leeftijden charmeren. Debuterende regisseurs Maïlys Vallade en Liane-Cho Han maten zich een Japanse esthetiek aan. Een eenvoudige beeldtaal en rustgevende, zachte kleuren vormen samen een visueel overdonderend geheel. Elk shot is een plaatje op zich; het spel met licht en glas is formidabel.
Daarnaast levert dat consequent vertellen vanuit Amélies fantasiewereld fraaie vondsten op. Amélie kan mist wegblazen en bloemen laten bloeien met een handgebaar. Even gemakkelijk splijt ze de zee, en wandelt ze kalmpjes tussen twee muren van water, gevuld met waanzinnige zeebeesten. Uit een glazen pot kunnen herinneringen komen fladderen als vuurvliegjes. Betoverend, deze zachtaardige, warme deken van een film.
Animatie
★★★★★
Regie Maïlys Vallade en Liane-Cho Han
78 min, in 35 zalen.
Source: Volkskrant