Er verschenen het afgelopen jaar meer films in de bioscoop dan ooit. Welke waren de beste? Noorwegen is het nieuwe filmland, Nederland doet goed mee. En Hollywood kwam toch nog langszij.
Door Bor Beekman, Floortje Smit, Alex Mazereeuw, Berend Jan Bockting, Kevin Toma en Pauline Kleijer
In 2025 werden zo’n 450 films uitgebracht in de Nederlandse bioscopen – laat dat getal even op u inwerken. Daarom maken we de balans op. De Noorse cinema, lange tijd het achtergebleven broertje van dat hippe Zweden en Denemarken, is bezig met een inhaalslag. Trek rustig een hele kerstdag uit voor Dag Johan Haugeruds drieluik Sex / Love / Dreams, dat in deze lijst als één titel telt.
Ook hoog geëindigd: Sentimental Value van Joachim Trier, de Noor die zijn land eerder al de superhit The Worst Person in the World schonk en nu opnieuw getipt wordt voor de Oscars.
Ook de Nederlandse cinema beleefde een fraai jaar. Vier titels in de lijst, waarvan eentje zelfs in de top vijf. Noteer alvast in de agenda: zaterdag 10 januari is Drie Dagen Vis te zien bij de NPO.
Opvallend: Hollywood, vaak verfoeid om die eindeloze franchises, blonk nu eens uit in originaliteit. Onze nummer één werd unaniem gekozen, dat maakten we niet eerder mee. ‘Ik ben zó blij dat dit gezegd wordt’, reageerde de regisseur eerder dit jaar in de Volkskrant, bij de constatering dat zijn film een hoopvol einde kende. ‘Ik kan niet zonder hoop!’
Een barokke confrontatie met de dood zoals je die zelden in de filmtheaters tegenkomt. Met de release van dit controversiële meesterwerk over stierengevechten stak distributeur Imagine zijn nek uit: een documentaire over een narcistische toreador, doorspekt met bloederige beelden van stervende en dode stieren, wie zou dat nou willen zien?
‘Het was nooit mijn bedoeling om de corrida uit te leggen’, vertelde Serra in een interview met Cineville. ‘Ik wilde eerder voelbaar maken wat er gebeurt. Het is een ritueel – repetitief, haast meditatief – dat tijd en concentratie vraagt om tot een soort trance te komen. Die zintuiglijke ervaring, dat is wat me het meest aantrok.’
Uiteindelijk trok Tardes de soledad zesduizend bezoekers – geen geringe prestatie voor een film als deze, vond Imagine – van wie ieder zich persoonlijk zal hebben moeten verhouden tot deze gruwelijke, en juist daarom zo sublieme kijkervaring. KT
Uitzonderlijk: het debuut van Sven Bresser ging in wereldpremière tijdens Cannes, en dan wel in het prestigieuze Semaine de la critique-programma. De laatste keer dat een Nederlander dat haalde was in 1998 (Karim Traïdia, Poolse Bruid).
Rietland is een moordmysterie met de poten diep in de Nederlandse klei én magisch-realistische elementen die daar als vanzelfsprekend in passen. De dagelijkse routine van een stugge rietsnijder wordt bruut doorbroken als hij op zijn land het lichaam van een dood meisje aantreft.
Klinkt als het begin van een whodunit, maar in de handen van Bresser wordt het een zoektocht naar het kwaad in de mens. Op de gezichtsuitdrukking van amateur-acteur Gerrit Knobbe kun je van alles projecteren. Tegelijkertijd vangt Bresser een wereld die op het punt staat te verdwijnen: het dorpsleven, het ambacht, het eindeloos wuivende riet. FS
Een verrassing die zich op de valreep van dit jaar nog in deze lijst nestelde (en helaas alleen te zien was op Netflix). Maar Train Dreams verdiende het, als prachtig meditatief drama over een introverte houthakker (prachtrol van Joel Edgerton) die steeds verder gebukt gaat onder de meedogenloze wetten van de liefde en de natuur.
We volgen houthakker Robert in de eerste helft van de 20ste eeuw, terwijl het moderne Amerika langzaam vorm krijgt. Maar met elke boom die hij omhakt ten behoeve van de vooruitgang, lijkt er ook iets kapot te gaan. Zoals Roberts oudere collega (mooie bijrol van William H. Macy) het samenvat: ‘We trekken bouten uit het reuzenrad en denken dat we goden zijn.’
Maar goden, dat zijn de personages zeker niet, ze zijn hooguit een speelbal van de natuur, die afwisselend wonderschoon en meedogenloos is. AM
De Duitsers hadden filmpionier Leni Riefenstahl als estheet van het kwaad. Maar wij hadden er toch óók eentje, met de Hollandse ‘filmtsaar’ Jan Teunissen. De oud-filmdirecteur van de NSB, die dit jaar werd ontrukt aan zijn sluimerende vergetelheid middels het bekroonde De propagandist (beste Nederlandse documentaire op filmfestival Idfa), dat naast historisch propagandamateriaal ook teruggevonden geluidsopnamen bevat van de na de oorlog ondervraagde collaborateur.
De ooit puissant rijke bon vivant Teunissen, regisseur van het in de jaren dertig geflopte epos Wilhelmus van Oranje, meldde zich subiet aan bij de vijand toen de Duitsers binnenvielen. Plots lagen er kansen voor zijn rehabilitatie (en meer).
Na Allen tegen Allen (2019), zijn historische film-essay over het lappendeken aan (onderling) ruziënde partijtjes dat voorafging aan de NSB, richt Luuk Bouwman zich met De propagandist op een tweede pilaar van het fascisme: de níet-ideologisch gedreven aanhakers. BB
De beste films maken het loodzware ook een beetje luchtig, en daarin slaagt deze tragikomedie van en met Jesse Eisenberg glansrijk. Eisenberg speelt de neurotische David, die samen met zijn vervreemde neef Benji (Kieran Culkin) naar Polen reist om hun overleden grootmoeder te eren.
Hun oma was een Holocaustoverlevende die na de oorlog naar Amerika emigreerde, en dus gaan David en Benji mee op ‘Holocaust-excursie’, om meer te leren over het verleden.
Maar de beste roadmovies gaan uiteindelijk vooral over de reis die de personages zelf afleggen door hun avonturen, waarbij wij (en David met ons) steeds meer leren over de ingewikkelde bovenkamer van Benji, die afwisselend ontroerend en onuitstaanbaar is. Het is een prachtrol van Culkin, die niet voor niets een Oscar won voor beste bijrol. AM
Een vast onderdeel van thrillers is de race tegen de klok, voor filmmakers een simpel instrument om spanning te creëren en de aandacht vast te houden. Toch word je er vaak ook door in slaap gesust, in de wetenschap dat het vlak voor de deadline allemaal wel goedkomt.
In A House of Dynamite maakt Kathryn Bigelow (Point Break, The Hurt Locker) korte metten met die zekerheid. De film begint zenuwslopend en blijft dat ook, van het eerste stipje op de radar dat op een nucleaire aanval wijst, tot het abrupte einde.
De Amerikaanse reactie op de oorlogsverklaring is niet bepaald vlekkeloos, en waarom zou het eigenlijk ook? Regeringsleiders, militaire bevelhebbers en technische experts kunnen er nu eenmaal naast zitten. Het slim geschreven, technisch vlekkeloze A House of Dynamite weigert hardnekkig de kijker gerust te stellen, en dat maakt deze thriller bloedstollend. PK
Daar stond Mohammad Rasoulof, net gevlucht uit Iran na zijn veroordeling tot acht jaar gevangenisstraf en nu op de rode loper in Cannes, met foto’s van twee in zijn thuisland achtergebleven acteurs hoog in de lucht. De wereldpremière van The Seed of the Sacred Fig was een cinema-overstijgend evenement, en de daaropvolgende kritieken roemden terecht de cinematografische kwaliteit van Rasoulofs clandestien gedraaide film.
Hij vertelt het verhaal van een ijverige rechter die na de dood van student Mahsa Amini in 2022 en de daaropvolgende massademonstraties een golf aan veroordelingen dient uit te spreken, terwijl hij thuis tegenover zijn activistische tienerdochters komt te staan.
Rasoulof, die van alle dissidente Iraanse filmmakers doorgaans het meest een voorliefde voor genre etaleert, goot die confrontatie in de mal van een uitgesproken politieke thriller en maakte van The Seed of the Sacred Fig zijn meesterproef. BJB
Misschien wel het fijnste aan 28 Years Later is dat regisseur Danny Boyle en scenarist Alex Garland (de tandem achter het origineel 28 Days Later) hun langverwachte derde episode van de post-apocalyptische zombiereeks een zo onverwachte kant op stuurden. Niks herhalingsoefening à la James Camerons Avatar: Fire and Ash.
28 jaar na de uitbraak van het ‘razernijvirus’ verkeert Engeland nog steeds in quarantaine. De angst voor de besmette buitenwereld houdt schaarse overlevenden in de gemeenschap bijeen, maar vormt ook een obstakel in de volwassenwording van de 12-jarige Jimmy, die zijn eerste stappen buiten de dorpsvesting zet.
De bezwerende trailer voor 28 Years Later was doodeng: van een flashback met angstige Teletubbies-kijkende kinderen (bloed druipt over het scherm) naar een kathedraal van schedels en beenderen. Maar de uiteindelijke film (heus ook eng) laat opvallend veel ruimte voor gevoel. Er is hoop voor de mens, ook na (of tijdens) de apocalyps. BB
Het is een van de rollen van het jaar: Rose Byrne is weergaloos als Linda, die in If I Had Legs I’d Kick You kampt met een zieke dochter, een afwezige echtgenoot, werk, kritische buitenstaanders en een mysterieus groot zwart gat dat haar huis onbewoonbaar maakt.
Debuterend regisseur Mary Bronstein begint met de voet op het gaspedaal en houdt die daar. Zelden weet een film het uithoudingsvermogen van de kijker zo op de proef te stellen. Met het voortdurende geluid alleen al – een zeurend kinderstemmetje, het gepiep van een medisch apparaat – terwijl dat trillende ooglid van Byrne verraadt dat ook haar breekpunt dichtbij is.
Het moderne moederschap is horror, maar ook grappig. Met dank aan een ontsnappende cavia tijdens een autorit creëerde Bronstein óók een van de geestigste scènes van 2025. FS
Hoe toon je seksueel geweld? Niet, is het antwoord van regisseur Eva Victor. Gewoon: een vrouw een huis binnen laten gaan, de camera strak op de gevel houden en de tijd laten verstrijken. En daarna stapt ze weer naar buiten.
Victor bepaalt haar eigen filmregels in het persoonlijke, sensitieve Sorry, Baby. De film gaat ook helemaal niet over de verkrachting die literatuurstudente Agnes meemaakt, maar over de nasleep. Als haar leven tot stilstand komt terwijl die van anderen doorrazen, tijd zijn betekenis verliest en trauma niet pats-boem kan worden opgelost. Knap onderstreept ze dat met een fragmentarische vertelstructuur.
Maar Sorry, Baby is geen bittere film. Victor doorspekt het met prachtige momenten van liefdevol, menselijk contact. Tegenover wreedheid staan empathie en vriendschap. Altijd. FS
Weinig moderne filmmakers combineren het persoonlijke, het universele, het contemporaine en het historische zo gaaf als de Amerikaanse cineast Kelly Reichardt. Dat ze daarbij op briljante wijze specifieke genres binnenstebuiten keert – de roadmovie, de western, de ecothriller – maakt Reichardts oeuvre des te interessanter.
Het in 1970 spelende The Mastermind is Reichardts kenmerkend weerbarstige variant van de heistfilm. Het verhaal draait rondom de werkloze timmerman Mooney (Josh O’Connor, voortreffelijk), die denkt dat hij zijn gezin een dienst bewijst door een ontstellend knullige kunstroof te organiseren. Binnen de kortste keren is hij op de vlucht voor de politie.
Zo verandert The Mastermind van een schelmenkomedie in een buitengewoon melancholieke film noir, waarbij Mooneys isolement net zo sprekend is als het tijdsbeeld: The Mastermind speelt zich af tijdens de Vietnamoorlog, in een klimaat van sociale onrust en politiegeweld dat akelig hedendaags aandoet. KT
Om de haverklap maken Israëlische bulldozers Palestijnse huizen met de grond gelijk in Masafer Yatta, een uitgestrekt gebied met ongeveer twintig dorpen op de Westelijke Jordaanoever. En steeds weer proberen de eigenaren hun woningen te herstellen.
Het Israëlische leger verklaarde het gebied in de jaren zeventig tot militair oefenterrein en probeert hardnekkig de bewoners te verdrijven, daarbij geholpen door gewelddadige Israëlische kolonisten.
De documentaire No Other Land, gefilmd tussen 2019 en 2023 en bekroond met een Oscar, volgt deze eindeloze cyclus van sloop en verzet door de ogen van de Palestijnse activist Basel Adra en de Israëlische journalist Yuval Abraham. Hun vriendschappelijke samenwerking legt scherpe ongelijkheid bloot, maar is ook een lichtpunt in een uitzichtloos conflict. PK
Na een ongeluk op vakantie staan de bevriende stellen in Voor de meisjes voor een onmogelijke keuze. Kiezen voor de (geringe?) kans op leven van hun eigen kind, óf kiezen voor de (betere?) overlevingskans van het kind van de ander?
Een soortgelijk dilemma zullen de leden van de Nederlandse Oscarcommissie hebben ervaren toen ze eerder dit jaar de Nederlandse inzending kozen. Moesten ze voor Rietland gaan? Want: geselecteerd voor de Semaine de la critique van Cannes, een zeldzame eer die eerder te beurt viel aan Karakter, de laatste Oscarwinnende Nederlandse speelfilm. Of toch de nieuwe film van de regisseur van Karakter, wiens thriller de selectie voor Cannes nét misliep?
Van Diem zal de uitkomst knarsetandend tot zich hebben genomen, maar mag zich troosten met de spetterende bezoekcijfers en een driedubbele kalverenbekroning (beste film, scenario en hoofdrol). Voor de meisjes, vol exquise ruziescènes, is de tegendraadse kijktip voor deze kerst. BB
Mumbai is een plek waar niemand voor altijd lijkt te blijven. Vele verloren zielen komen er louter om te werken: ze voelen zich onthecht en verlangen vooral naar elders. Je hoort ze op de voice-over zonder dat ze per se in beeld verschijnen, in het o zo mooie speelfilmdebuut van de Indiase documentairemaker Payal Kapadia.
Anderen zie je wel, met name ziekenhuiscollega’s Prabha, Anu en Parvaty: ze worden gaandeweg vriendinnen en vinden in die beweeglijke, jachtige miljoenenstad gezamenlijk betekenis, acceptatie en mogelijk zelfs het grote geluk.
Kapadia schetst met zorg hun fijne, kleine, vaak lieve interacties als onderdeel van een intimiderend groot geheel. En met een magisch-realistische finale durft ze het aan om ook haar film zelf te laten dromen. Goed gezien van Frank Hoeve, die met zijn Amsterdamse bedrijf Baldr optrad als coproducent. BJB
Filmstudio’s voerden een felle strijd om de rechten van Zach Creggers nieuwste script na zijn heerlijke debuut Barbarian, en dat is niet vreemd. Wat een heerlijke verrassing was deze horrorfilm, over een klas vol schoolkinderen die in de nacht stuk voor stuk hun huis verlaten en in het niets lijken te verdwijnen. De introverte Alex en zijn docent Justine (Julia Garner) blijven achter. en krijgen te maken met een woedende meute ouders die antwoorden willen.
Vooruit, je kon in de film een voorzichtige metafoor zien over de tragische hoeveelheid schoolshootings in de Verenigde Staten, maar je kon Weapons ook zonder problemen bekijken als een van de grappigste, verrassendste horrorfilms van het jaar. Let bij de Oscars komend voorjaar op actrice Amy Madigan, die als Aunt Gladys een van de kleurrijkste bijrollen van dit jaar speelde. AM
Hoe laat je twee acteurs die niet eerder samenspeelden aan elkaar wennen? De Schotse Lynne Ramsay (We Need to Talk About Kevin) stuurde haar hoofdrolspelers Jennifer Lawrence en Robert Pattinson op een cursus interpretatieve dans, waar ze de zielenroerselen van hun getroebleerde personages leerden verbinden aan (extreme) fysieke expressie.
Je ziet het onmiddellijk terug in haar wilde, buitengewoon intense film over depressie, psychose en moederschap. Een kunstenaarsstel trekt zich met hun baby terug in een boshut, om daar gestaag door te draaien. Kijk hoe Lawrence dubbelklapt als hij haar poging tot seks afwijst en in één beweging de openstaande koelkastdeur dicht-karatetrapt.
Zo wervelt Die My Love door. Ramsay laat haar technisch meesterlijke film angstaanjagend diep afdalen in de psyche van haar hoofdpersonage: een terrein waarop ze geen gelijke kent en waar de kijker aan den lijve voelt hoe het moet zijn om de grip op de werkelijkheid te verliezen. BJB
Alles mee hebben en toch niet gelukkig zijn: Joachim Trier kweekt daar als geen andere regisseur begrip voor. Met prachtige films als Reprise en The Worst Person in the World ving hij de twijfels en angsten van jongvolwassenen in het welvarende Noorwegen, waar de zelfmoordcijfers relatief hoog zijn.
Sentimental Value is het volwassen vervolg op die reeks, een film die laat zien dat depressie geen rekening houdt met status of het saldo op je bankrekening. Wel speelt erfelijke aanleg een rol bij de ziekte, een gegeven dat geraffineerd (en met humor) wordt onderzocht in het verhaal over twee zussen en hun egoïstische vader, een tamelijk beroemde filmmaker.
Het geweldige acteerwerk van Stellan Skårsgard, Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas is al genoeg reden om Sentimental Value te zien, maar het is de empathie die Trier losmaakt voor zijn allesbehalve perfecte personages die de film zo verpletterend ontroerend maakt. PK
Niet alleen de mestplannen van minister Femke Wiersma, maar ook de nieuwe film van Halina Reijn vormde een van de voornaamste debatstukken van 2025. Vier weken lang werd het feministische gehalte van Babygirl aangevallen én verdedigd door (vrouwelijke) opiniemakers en briefschrijvers.
Dan doe je iets (veel!) goed, als filmmaker. Meer dan vijfhonderdduizend Nederlanders kochten een kaartje om mee te kunnen praten over de erotische thriller/satire, waarin de directeur van een automatiseringsbedrijf (Nicole Kidman) haar onderwerpingsfantasieën vervuld ziet door de stagiair (Harris Dickinson).
Geleerd: als je weleens iemands ‘babygirl’ wil zijn, of er een hond opduikt in je diepste fantasie, maakt dat je nog géén feminist-af.
In een tijd waarin filmmakers klagen dat Hollywood nauwelijks nog originele en intelligente films maakt met een middelgroot budget, slaagt ene Halina uit Wildervank daar wél in: Babygirl, naar een zelfgeschreven script, was een wereldwijde hit. Geef die vrouw een standbeeld. BB
Een van de grootste geneugten van filmjaar 2025 waren de terugkerende trips naar het Oslo van Dag Johan Haugerud. In zijn buitengewoon intelligente trilogie over de grenzen en plooien van moderne intimiteit vindt Haugerud voortdurend nieuwe perspectieven op de Noorse metropool.
De daken, de veerboten, de nieuwbouw, de historische binnenstad, de kade bij het stadhuis, Oslo is als een protagonist die je film na film steeds beter leert kennen. Vloeiend beweegt de stad mee met de gender-verkennende schoorsteenvegers uit Sex, de datende eenlingen uit Love, het op haar lerares verliefde meisje uit Dreams.
Die laatste film – hier uitgebracht onder de oorspronkelijke Noorse titel Drømmer – is de mooiste maar ook meest conventionele van het stel. Het is een warmbloedig verteld, compact verhaal, na twee films die volop durven meanderen, zowel in de verademend volwassen gesprekken als in de gloedvolle stadsbeelden. KT
Het is een wonder dat de Iraanse meestercineast Jafar Panahi de ene na de andere fraaie, gelaagde film weet af te leveren, ondanks door het regime opgelegde beperkingen. Een beroepsverbod had hij officieel niet meer tijdens het filmen van It was just an accident, maar nog altijd moest hij in het geheim draaien.
Wat doe je als je een verhoorder denkt te herkennen uit je tijd als politiek gevangene? Heeft wraak zin? Die vragen staat centraal in deze thriller, waarvoor Panahi inspiratie haalde uit zijn eigen tijd in de gevangenis. Meesterlijk maakt hij het de kijker met onderkoelde komedie eerst comfortabel, om vervolgens de duimschroeven aan te draaien.
Dankzij versoepelingen kon Panahi de Gouden Palm in Cannes zelf ophalen. Terwijl hij in december in de VS een aantal prijzen kreeg, werd hij in eigen land opnieuw tot één jaar cel veroordeeld, wegens ‘propaganda tegen de staat’. FS
Vergeet de kritiek die eerder dit jaar plotseling opdook toen het monumentale The Brutalist, met onder meer tien Oscarnominaties, zijn momentum had. De gekwelde, door Adrien Brody zo gevoelig vertolkte Hongaars-Joodse architect László Tóth vertelde ons wellicht wat weinig over het feitelijke ontwerpproces van gebouwen, zoals de topdirigent in Tár (nummer drie in onze filmlijst van 2023) niet zoveel zei over het leiden van orkesten.
Puristen vinden dat lastig, bleek uit een handjevol essays, maar daar gáán die films dus niet over. Met zijn drieënhalf uur durende immigrantendrama maakte Amerikaan Brady Corbet (The Childhood of a Leader) niets minder dan zijn ‘Great American Film’.
Een diepgravend epos waarover vaak wordt gezegd dat ze ‘zo niet meer worden gemaakt’, terwijl dat gelukkig nog altijd wél gebeurt, waarin de schaduwkant van de Amerikaanse Droom, het trauma van de Holocaust-overlever en doorwrochte gedachten over kapitalisme versus artistieke vrijheid op grootste wijze worden samengebracht. BJB
Aan tafel, in de tram, in de wachtkamer: waar ze ook komen, de vader en zoon uit Drie dagen vis verheffen hun samenzijn tot een kunst van het ongemak. Hetzelfde geldt voor acteurs Ton Kas en Guido Pollemans, die in de beheerste zwart-witbeelden van regisseur Hoogendoorn excelleren met minimalistisch en toch doorleefd ensemblespel: aan alles kun je zien dat de gepensioneerde Gerrie (Kas) en zijn 45-jarige zoon Dick (Pollemans) nooit hebben geleerd hoe ze zich emotioneel tot elkaar moeten verhouden.
Daarom staat er des te meer op het spel gedurende de drie dagen die ze jaarlijks samen doorbrengen. Gerrie heeft Rotterdam verruild voor Portugal, en alleen gezondheidscontroles, voormalige collega’s en wat familiebanden binden hem nog aan Nederland. En na dit bezoek misschien zelfs dat niet meer, blijkt in deze zalig tergende tragikomedie over mannelijke kwetsbaarheid, die óók nog eens de beste mop van het jaar bevat. KT
Het kan dus blijkbaar toch nog: originele films maken binnen het Hollywood-systeem die eens níét vastzitten aan een bestaande franchise of aan superhelden. Regisseur Ryan Coogler werkte de laatste jaren vooral in die laatste twee categorieën, met Rocky-vervolg Creed en twee Black Panther-films, maar verraste dit jaar iedereen met zijn hitsige vampier-horrormusical Sinners.
In het gesegregeerde Amerika van de jaren dertig openen tweelingbroers Smoke en Stack (twee keer Michael B. Jordan) een jukejoint in een oude houtzagerij, waar ze een grootse uitgaansavond willen organiseren voor de lokale bevolking. Dat loopt net even anders wanneer er ineens bloeddorstige vampiers in het spel komen.
Onvergetelijk werd vooral de minutenlange scène waarin de hele muziekgeschiedenis ineens voorbij lijkt te komen, in een zinnenprikkelende versmelting van allerlei stijlen, culturen en tijdperken. Filmextase in de puurste vorm. AM
Wanneer haar man wordt opgepakt en niet meer terugkomt, weet Eunice Paiva (Fernanda Torres) dat hij het zoveelste slachtoffer is van de militaire dictatuur in Brazilië. Wat er precies met hem is gebeurd, blijft een raadsel. Het is een slopende onzekerheid die haar leven zal tekenen.
Het waargebeurde verhaal van I’m Still Here (bekroond met de Oscar voor beste internationale film) begint in 1971 en omspant tientallen jaren. Regisseur Walter Salles, een van de belangrijkste chroniqueurs van het moderne Brazilië, maakte er een nagenoeg perfect familiedrama van.
Dat hij vroeger bij het gezin Paiva over de vloer kwam, hielp ongetwijfeld bij het creëren van de levensechte scènes in het gezellige familiehuis. Even zorgvuldig schetst hij de continue angst in tijden van censuur en repressie. Dat Eunice zich door die emotionele terreur niet liet verlammen, is een klein wonder dat in I’m Still Here terecht wordt geëerd. PK
Is de beste film van het jaar geflopt? De Warner-studio – die in de verkoop staat – zal dit jaar een verlies van zo’n 100 miljoen dollar afschrijven op One Battle After Another. Zelfs als de arthouse-actiekomedie, naar het boek van Thomas Pynchon, 200 miljoen dollar had opgebracht in de bioscoop, ben je met een budget van naar schatting 175 miljoen dollar nog lang niet uit de kosten.
Ook met de nodige sublieme auto-achtervolgingen én het salaris van hoofdrolspeler Leonardo DiCaprio (25 miljoen dollar) meegerekend blijft dit een raadselachtig dure film; voor hetzelfde bedrag werd de sciencefiction-blockbuster Dune gedraaid.
Maar One Battle After Another is óók een hit. Het is met afstand de best bezochte film van Paul Thomas Anderson, wiens moderne klassiekers (There Will Be Blood, Magnolia, Boogie Nights) lang meegaan. Met zo’n film in de catalogus kun je vooruit als studio, qua streamingverkoop en prestige. Zeker als Anderson straks eindelijk zijn eerder misgelopen Oscar(s) wint.
Het gaat over Bob (DiCaprio),oud-bommenlegger van de Amerikaanse terreurbeweging en linkse verzetsgroep The French 75. Tegelijkertijd gaat het ook níét over Bob: de sufgeblowde antiheld in kamerjas, die in actie komt als blijkt dat aartsvijand kolonel Lockjaw (Sean Penn) achter zijn dochter aanzit, loopt eigenlijk vooral (humoristisch) in de weg.
Het venijn van One Battle After Another zit in kantlijn, waar een repressief Amerikaans regime rücksichtslos illegalen arresteert en afvoert, geboeid met in tie-wraps – alsof Anderson voorkennis genoot van tweede regering-Trump, die pas ná de opnamen geïnstalleerd werd.
De cineast hoopte dat het publiek niet zou denken dat zijn film over ‘de wereld van vandaag’ ging, verklaarde hij eerder dit jaar in de Volkskrant: dat zou bezoekers mogelijk afschrikken. Wel, One Battle After Another is de juiste film voor (en over) alle tijden. Ook die van nu. Viva la revolución! BB
Source: Volkskrant