Musical De musical Tick, tick… boom! kreeg wereldwijd bekendheid door een filmbewerking op Netflix. Nu brengt Opus One het op de planken, in een charmante productie met Milan van Waardenburg als hoofdrolspeler.
Scène uit 'Tick, tick… boom!', met Milan van Waardenburg (midden), Liss Walravens (links) en Paul Morris.
Tick, tick… boom! door OpusOne. Gezien: De Landing, Amstelveen – zondag 21 december 2025
Te zien t/m 10 januari 2026
Jon nadert de dertig en woont nog steeds in een lekkend appartementje in New York. Hij wil doorbreken als musicalcomponist. Maar nu hij bijna geen twintiger meer is, lijkt zijn carrière – met het stempel ‘belofte’ – niet het succes te worden waarvan hij altijd heeft gedroomd. Met zijn verjaardag in aantocht hoort hij plots een luid ‘tik-tik-tik’, het dreigende ‘boem’ in de verte. Er móét iets gebeuren: anders barst de bom.
De voorstelling Tick, tick… boom! is semi-autobiografisch, gebaseerd op het leven van componist-schrijver Jonathan Larson (bekend van hitmusical Rent). Larson schreef Tick, tick… in 1990 en speelde de show toen solo; zes jaar later boekte een aangepaste versie met drie acteurs internationaal succes. Dat is ook de variant die Opus One opvoert, in het Engels.
Milan van Waardenburg speelt Jon. Hij is een grote naam, kreeg de afgelopen jaren veel waardering voor hoofdrollen in Elisabeth en Les Misérables. Ook Jon speelt hij voortreffelijk. In de kleine zaal zijn z’n gebaren soms wat groot, maar hij heeft een bijzonder soepele tekstbehandeling en een zangstem die – vol kracht en volume – een siddering door het publiek kan jagen.
Acteurs Liss Walravens en Paul Morris spelen knap verschillende personages, met als meest prominente Jons vriendin Susan en trouwe vriend Michael. Zij confronteren Jon soms met zijn egoïsme, maar spiegelen hem ook een alternatief leven voor: eentje waarin hij zijn artiestenbestaan achter zich laat om munt te slaan uit zijn creativiteit bij een reclamebureau (zoals Michael) of de stad verlaat en een gezin sticht (wat Susan graag wil).
Tick, tick… boom! is een compacte productie, waar de toeschouwers aan weerszijden van het toneel zitten, naast zo’n tweehonderd man op de tribune. Die intimiteit is de charme van de productie. Je zit bovenop de acteurs én het viertal muzikanten, dat de creatieve rocknummers van Larson speelt. Daarin volg je Jon op de voet, terwijl hij werkt aan de musical die zijn doorbraak moet worden. In het mooie ‘Johnny Can’t Decide’ worden de twijfels van de hoofdpersoon uitgewerkt; in ‘Why’ spreekt Jon juist uit vast te houden aan zijn ambities en bezingt hij zijn passie voor theater.
Het verhaal ontvouwt zich rustig; keuzes en vervolgstappen worden minutieus uitgewerkt in scènes met effectieve choreografieën. Rocknummers als ‘No More’ (over de gebreken van Jons woning) of ‘Sugar’ (een lofzang op suiker) zijn humoristisch en luchtig, terwijl er ook liefdesliedjes klinken met subtiele pianoklanken, zoals het prachtige ‘See Her Smile’ over het teleurstellen van een geliefde.
In regie van Daniël Cohen is Tick, tick… boom! een eigenzinnige productie, waarbij je in het leven van een ploeterend kunstenaar stapt en daarbij twijfels tegenkomt die iedereen zal herkennen.
Bij het grote publiek is Tick, tick… Boom! bekend door de gelijknamige Netflix-film (2021). Die ademt een lekker jaren-negentig-gevoel qua mode, met volop cassettebandjes, vaste telefoons en een Mac-computer met diskettedrive. De film is het regiedebuut van Lin-Manuel Miranda, die internationaal furore maakte met onder meer rap-musical Hamilton. De speelsheid en het tempo die zijn handelsmerk zijn, zie je duidelijk terug in Tick, tick… Acteur Andrew Garfield (Spiderman) speelt Jon; sympathiek en koppig, erg op zichzelf gericht.
Grofweg is het verhaal hetzelfde als op de planken, maar het is zeker geen één-op-één verfilming. Wie de Opus One-productie heeft gezien, hoort andere nummers bij Netflix en merkt dat regisseur Miranda de muziek ook inventief in scènes heeft verwerkt. Zo klinkt het nummer ‘Green Green Dress’ relaxt uit een radiootje bij een vrijpartij en zingt Jon een paar zinnetje van ‘Sugar’ als voorbeeld dat hij echt overal een liedje over kan schrijven.
Uit de film spreekt – meer dan op het toneel – het wrange gegeven dat Larson veel heeft opgegeven voor zijn carrière (nauwelijks geld, liefdes verloren, vriendschap onder druk), om er nooit de vruchten van te plukken. Hij overleed vlak voor de première van Rent, de musical die zijn doorbraak betekende.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC