De moeder van fotograaf Robin de Puy was plotseling weduwe geworden en had daar groot verdriet van. Toen kwam er een wit hert haar leven binnenlopen.
Door Robin de Puy
Fotografie Robin de Puy
Mijn moeder (63) woont samen met haar drie Jack Russels, haar kat en jachtgeweer in de afgelegen bergen van zuid-Portugal. Voor de beeldvorming: zonder 4x4 is het lastig om bij het huis te komen, de stroom valt uit bij een flinke regenbui en het drinkwater komt rechtstreeks uit de grond. Het is of stoffig of modderig – van beide houdt ze, met een voorkeur voor stoffig. Het jachtgeweer gebruikt ze vrijwel nooit, maar dat hangt ze niet aan de grote klok. ‘Iedereen weet dat er met mij niet te sollen valt.’
Iedere ochtend appt ze: ‘Goedemorgen, hier ben ik weer’, plus een omschrijving van het weer, zodat ik weet dat ze er nog is. En we bellen. Meestal ook over het weer. Soms over meer. Zolang ik haar stem maar even hoor.
Begin dit jaar zei mijn moeder: ‘Ik heb een wit hert’. ‘Een wit hert?’ herhaalde ik. Ter bevestiging stuurde ze een foto. ‘Kijk, in de verte.’ Ik zag inderdaad een piepkleine witte stip, maar ik twijfelde of het niet gewoon een weggewaaide kussensloop was. Ik merkte een opgewekte toon in haar stem, die ik sinds de plotselinge dood van mijn vader niet meer had gehoord.
De volgende dag, de dag waarop mijn ouders 45 jaar getrouwd zouden zijn, stond de witte stip, flapperend met zijn grote oren, voor haar deur. ‘Nou ja, je vader vergat altijd onze trouwdag’, zei mijn moeder.
Wanneer mijn moeder nu de honden uitlaat, sjokt het hert achter haar aan. ’s Morgens wacht hij mijn moeder op, klaar voor zijn verse ontbijt, bestaande uit appels en wortels die ze hem uit de hand voert. ‘Nee, je wacht maar even. Eerst mijn koffie, dan kom jij.’ Stoïcijns steekt mijn moeder een sigaret op; iets waarmee ze gestopt was sinds ze mijn vader leerde kennen.
Maanden verstreken. Het hert wierp zijn oude grote gewei af en van dichtbij konden we de groei van zijn nieuwe gewei aanschouwen. Vanuit niets ontstond weer iets en op een vreemde manier gaf dat troost. ‘Mooi hè’, zei mijn moeder. ‘Iedere dag groeit het wel een paar centimeter.’
Als er bezoek is, kijkt het hert altijd even om een hoekje. ’s Avonds als er gedronken wordt rondom het vuur, staat het witte hert erbij als een van ons. Als er geklust wordt, houdt hij nauwlettend een oogje in het zeil. ‘Hij stond er weer met zijn grote neus tussen’, aldus mijn moeder. Iets wat ze ook altijd over mijn vader zei. Het duurde niet lang voordat het hert naar mijn vader vernoemd werd: Leo.
Leo heeft een grote aanwezigheid, zachte witte haren en een eigenwijs karakter. Leo eet graag – naast wortels en appels – de favoriete plant van mijn moeder op: de beijinhos, de kusjesplant. Mijn moeder kankert er dan op los en het klinkt weer als vanouds. ‘Nog even en hij ligt straks naast je in bed’, waarschuw ik mijn moeder. Mijn moeder lacht en haar ogen doen mee.
Tijdens een warme zomernacht werd ik wakker van een vreemd schurend geluid. Ik keek uit mijn slaapkamerraam. De maan was vol en vormde harde schaduwen onder de oude kurkeiken. Leo stond dichtbij. Zijn zacht-uitziende met bast omhulde gewei schuurde hij met grote halen, tot bloedens toe, tegen de scherpe doorns van de rozenstruik die mijn vader altijd zo mooi vond. Het was alsof hij zich daar in dat felle blauwe maanlicht wilde ontdoen van alles wat hem dwars zat, stotend en schurend tot er niks meer over bleef dan gehard bot.
Selfie van Robin’s broertje met het hert.
De volgende dag kwam Leo zijn wortels weer halen. Zijn gewei zag er gehavend, maar sterk uit. En: Leo droeg het fier. Ik neem me voor om hetzelfde te doen.
Sinds een paar weken gaat Leo af en toe aan de wandel. Soms ziet mijn moeder hem dagen niet. Mis je hem niet?, vraag ik haar. ‘Ja, maar het gaat nu beter met me. Hij is ergens anders vast harder nodig.’
De wetenschapsredactie van de Volkskrant selecteerde de beste 17 wetenschapsbeelden van het jaar – geduid door experts.
De inwoners van Siberië voelen de grond onder hun voeten wegzinken; het smelten van de permafrost door de opwarming van het klimaat verandert hun wereld voorgoed. Fotograaf Natalya Saprunova zag hoe zij op uiteenlopende manieren omgaan met de ramp die zich voltrekt.
In de bergen van de door drugsgeweld geteisterde Mexicaanse deelstaat Michoacán liep fotograaf Axel Javier Sulzbacher een volledig in het zwart gekleed jongetje met een geweer tegen het lijf. De werkelijkheid bleek vreemder dan hij had gedacht.
Hij keert graag terug naar zijn geboorteplaats en verlaat die een paar weken later weer net zo graag. Fotograaf Giulio Piscitelli legt Napels vast in al zijn contrasten.
Source: Volkskrant