is columnist voor de Volkskrant
Een van de valkuilen die ik heb als lezer, is dat ik een boek al aan anderen ga aanraden als ik het nog maar half uit heb. Dat moet je natuurlijk nooit doen, want zoals elke literatuurprofessor je kan vertellen heeft elk boek een opbouw en een afwikkeling. En in die afwikkeling, daar kan het flink misgaan.
Ik luisterde naar een leuke, geanimeerde aflevering van de podcast Boeken FM over Intermezzo van de Ierse bestsellerschrijfster Sally Rooney, en toen ze bij de spoilers waren, besloot ik dat ik het boek zou kopen voor een korte vakantie in Portugal, en de spoilers dus niet wilde beluisteren.
Met Sally Rooney heb ik een eenzijdige relatie vol gemengde gevoelens. Ik smikkelde van haar boek Gesprekken met vrienden, vond Normale mensen maar tot de helft leuk, idem voor de erna gemaakte tv-serie, skipte haar derde boek, maar dit vierde, Intermezzo, wilde ik proberen.
Het gaat over twee broers, een Rainman-achtig duo – een knappe advocaat en zijn jongere, licht autistische broer, een al net zo knappe schaker. Hun vader is net overleden, hun liefdeslevens zijn complex: de advocaat doet het met een twintiger maar houdt nog van zijn ex, die door een auto-ongeluk geen seks meer kan hebben. De jongere broer valt op een vrouw die juist een stuk ouder is dan hij, en met wie een toekomst lastig lijkt.
Rijkelijk veel ingrediënten dus, en Intermezzo is best dik. Ik was aanvankelijk dol op de jongere broer, wiens gedachten Rooney zo roerend weet op te schrijven dat je denkt: waren we allemaal maar neurotypisch. Rooney is ook goed in seksscènes, een kunst die bijna geen enkele schrijver beheerst. Sowieso vind ik het altijd knap van haar dat ze zonder ooit een aanhalingsteken te gebruiken, volstrekt natuurlijk schakelt van gedachten naar dialogen naar beschrijvingen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik begon het boek dus al lezende aan derden aan te raden, maar halverwege ging het mis. De afwikkeling. Spoileralert dus, net als in die podcast die ik luisterde. Ik zal niet alles verklappen, maar het verhaal loopt veel te goed af, en eindigt met een gepland kerstdiner voor alle voorheen getroebleerde mensen.
Dat is zo ongelofelijk kitscherig dat ik met de kennis van nu ineens de rest van het boek ook oppervlakkig vond. Waarom zijn alle personages bloedmooi? Waarom is de autistische broer, zo cliché, een schaker? Waarom treuren ze zo om die vader, over wie we weinig te weten krijgen? Waarom schijnt er altijd een geel, gloedachtig licht als alles goed gaat? Zo veel vragen.
Ik probeer hier alleen over echt goeie boeken te schrijven, maar dat lukt niet als je het allemaal live leest. Het leesleven is net het echte leven: de echte scherpte heb je pas achteraf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant