Go Ahead Eagles kende een wonderbaarlijk jaar, met de bekerwinst en een spektakelzege op Aston Villa. Aanvoerder Mats Deijl speelde daarbij een onverwachte hoofdrol. De Volkskrant wandelde met de broodnuchtere verdediger door Deventer.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wéér het Dickens Festijn in Deventer gemist. Ja, Mats Deijl baalt er oprecht van. Vorig jaar kon de aanvoerder van Go Ahead Eagles er ook al niet heen. De reden: het drukke programma met zijn club. Met een zekere ironie in zijn stem: ‘Dat is de prijs van het succes, hè.’
Het volk op straat is tijdens het Dickens Festijn deels gekleed als personages uit de boeken van Charles Dickens, vertelt hij enthousiast. ‘Mensen komen uit de hele wereld om er een glimp van op te vangen. Bijzonder, hoor.’
Deijl groeide goeddeels op in Zuid-Holland en Noord-Brabant. Maar Deventer is hem lief geworden sinds hij vijf jaar geleden door Go Ahead Eagles werd opgepikt bij FC Den Bosch. De Adelaarshorst met zijn Britse tribunes, rode bakstenen, antieke lichtmasten en gietijzeren hekwerk vindt hij eigenlijk nog steeds mooi om te zien. ‘Waar heb je nou zo’n stadion?’
Tijdens een wandeling door de buurt rond het stadion wijst hij op Go Ahead-stickers op de ramen van de arbeidershuizen, containers en bushokjes. Naast veel voordeuren hangt de clubvlag met de zwarte adelaar erin, voor de deur ligt vaak een geel-rode deurmat. Er staan geel-rode bankjes en tuinkabouters. Regenpijpen zijn gestoken in meterslange gebreide geel-rode sokken. Deijl: ‘Dat zal een werkje geweest zijn, zeg.’
Hier wandelt hij graag. Zelfs nu hij tegenwoordig vaak wordt aangeschoten voor een selfie of een praatje. De 28-jarige rechtsback is populair na een wonderbaarlijk jaar met zijn club.
In de bekerfinale tegen AZ benutte Deijl vlak voor tijd een strafschop, waardoor Go Ahead op 1-1 kwam; uiteindelijk werd er gewonnen na strafschoppen. En hij zette zijn handtekening ook onder een prachtig doelpunt in de Europa League tegen Aston Villa, goed voor winst op de oneindig veel rijkere Engelse club. Het leidde tot tranen bij directeur Jan Willem van Dop en nog veel meer Eagles-mensen.
Mats Deijl heeft niet het voorkomen van een vedette. Geen tatoeages, gel of sieraden, wel een vertrouwenwekkende snor, scheiding op links en vriendelijke oogopslag.
Medio 2024 werd hij aanvoerder. Dat wekte wat verbazing bij de buitenwacht: was hij daar wel het type voor? Maar Deijl formuleert makkelijk en verstandig, en hij bezit een gortdroog gevoel voor humor.
Meer voor de grap dan gemeend zei hij vorig seizoen weleens: ‘Jongens, de beker is de kortste weg naar Europa.’ Het is een afgesleten voetbalcliché dat je vooral bij ambitieuze subtoppers en weggezakte topclubs hoort. Maar toen stond Deijl, die vijf jaar eerder nog onder in de eerste divisie speelde, ineens daadwerkelijk in De Kuip met dat zilveren ding in zijn handen. ‘Ja, ongelooflijk. Maar ik vind dat we hem echt hebben verdiend.’
Go Ahead schakelde onderweg naar de bekerwinst eerst Sparta, Noordwijk en FC Twente uit, en moest in de halve finale naar PSV. Iedereen zat bij elkaar op de club toen die loting bekend werd. De koppies gingen hangen, weet Deijl nog.
Hij wijst ondertussen op een hoekje nieuwbouw. Stelt voor linksaf te buigen, een volgend ‘gaaf oud straatje’ in, en praat door over PSV. Ze zeiden vooraf: we zijn de underdog, en we gaan gewoon eens kijken wat er mogelijk is. Maar intern wisten ze dat er een kans lag, dat PSV er niet lekker in zat en zij wel. Er werd een plan gesmeed, er was wel degelijk vertrouwen dat ze het zouden kunnen flikken.
Hij knijpt met zijn ogen. ‘Lekker, dat zonnetje zo.’
In zo’n halve finale en finale is genieten er niet bij. Elke milliseconde verslapping kan een tegendoelpunt betekenen, een risico om alles te vergooien. Nee, dat was dus niet de mindset, stelt hij. Positief denken moesten ze. Af en toe de druk eraf halen.
Hoe hij dat deed? Nou, door een geintje te maken. Bijvoorbeeld toen keeper Jari De Busser tijdens de finale worstelde met zijn lens en enigszins panikeerde. ‘Ach’, zei Deijl toen doodkalm, ‘die lens heb jij toch helemaal niet nodig?’
Ogenschijnlijk onbewogen benutte hij de strafschop. Direct na afloop sloeg hij tussen hossende ploeggenoten het enthousiasme van ESPN-verslaggever Hans Kraay morsdood met een broodnuchtere analyse.
Mats Deijl, de koelste man van Nederland. Deijl razendsnel: ‘Niet de coolste? Ah, jammer.’
Zo koel of cool was hij niet, hoor. Voor die strafschop schoot door zijn hoofd: als ik mis, is het klaar. Maar die gedachte probeerde hij te verdringen. ‘Dat helpt me niet om die bal erin te schieten.’
Wat hem wel hielp: langzaam en diep door zijn neus ademhalen, waardoor er zuurstof naar zijn hersenen ging, zodat hij ‘rationele, logische dingen’ kon doen.
En dan nóg kon het fout gaan – hij wijst op zijn misser vanaf 11 meter in de competitiewedstrijd tegen Sparta. Er zat in de bekerfinale gewoon wat geluk bij, vindt hij. Had hij hem 5 centimeter meer naar rechts geschoten, dan was hij de schlemiel van heel Nederland geweest. ‘Dan hadden wij nu, denk ik, ook niet dit mooie wandelingetje gemaakt.’
Even poseren voor een vlag. ‘Je mag best hangen tegen die muur, wat voor jou comfortabel is’, zegt de fotograaf. ‘Nee, nee, ik doe wat voor jou het best is’, zegt Deijl.
De fotograaf: ‘Hoeveel tijd heb je?’
Deijl: ‘Ik heb alle tijd.’
Ondertussen praat hij door over de finale. Van de club mochten ze drie dagen in een hotel zitten ter voorbereiding, maar na een snelle inventarisatie onder de spelers meldde Deijl dat dit niet nodig was. Dus zagen Deventenaren hun aanvoerder een dag voor de wedstrijd zijn vaste rondje in de supermarkt en over de markt maken.
‘Bij de mensen zat de spanning heel hoog, dat merkte je wel.’ Bij hemzelf viel het heel erg mee. Tja, je bent de koelste man of niet. Hij lacht om die constatering, maar kijkt dan toch enigszins bezorgd naar zijn telefoon. ‘O, nu ben ik niet zo koel meer, hoor. Mijn vriendin appt dat de hond alleen thuis is. Ik heb toch niet de hele middag om te wandelen, mannen, sorry.’
Over die vriendin gesproken (een Haagse IT-auditor die hij ontmoette op vakantie in Spanje toen hij nog heel jong was; daarna verwaterde het contact, maar zes jaar geleden kregen ze toch nog verkering en nu zijn ze onafscheidelijk): naar haar wilde hij dus meteen toe, nadat hij als eerste die beker omhoog had gehouden.
Maar ze zat heel hoog ergens in een hoek van het stadion, bij de andere familieleden en geliefden van de spelers. Daarom gingen de spelers naar die hoek toe. Dat was ook mooi, hoor, zegt Deijl. ‘Je ziet ze zwaaien, superblij zijn, huilen.’
Nee, zelf liet hij geen traan. Hij is gewoon geen huiler. Daar was heus wel ruimte voor in zijn jeugd, en hij voelt zich ook helemaal niet beschaamd om te huilen, maar het zit er gewoon niet in.
Een volgend straatje vol bakstenen en geel-rode elementen. Vroeger hingen er alleen op wedstrijddagen Go Ahead-vlaggen buiten, tegenwoordig is dat permanent het geval. De fotograaf wil dat Deijl op een bankje plaatsneemt voor een huis met zo’n vlag aan de muur en een fatbike voor de deur. Een poes en een bewoonster kijken verschrikt door het halfdoorzichtige gordijn.
Deijl: ‘Er zitten hier mensen binnen, hè? Denk je dat het oké is? Is het wel leuk met die fatbike er ook op?’
Toch gaat hij zitten. De fotograaf belt aan.
Een oudere vrouw met een telefoon aan het oor doet open.
De fotograaf: ‘Mag Mats hier op de foto?’
‘Waarom?’
‘Hij is de aanvoerder van Eagles.’
‘Eagles? O, mooi.’
Deijl: ‘Mooi versierd, uw huis met die vlag, mevrouw.’
De vrouw zegt ‘Jajaja’, lacht verlegen en doet de deur weer dicht.
Deijl werd geboren in Vlaardingen. Hij woonde in Maasland, tot zijn ouders gingen scheiden toen hij 10 jaar oud was. Doordeweeks zat hij daarna in Waalwijk bij zijn moeder; na zijn wedstrijdje bij WCR reisde hij dan met zijn broertje naar zijn vader in Delft. Hij vond het al vrij snel normaal.
Hij wordt weer onderbroken. Een vrouw: ‘Wij willen graag een handtekening. Of nee, een foto. Ik hoorde dat u bekend was. Anders krijg ik daar later weer gezeur mee.’
Deijl voldoet aan het verzoek, kijkt dan op zijn telefoon. ‘We moeten langzaam een beetje terug. Anders hoef ik niet meer thuis te komen.’
Zijn vriendin is zijn baken. Hij schetst haar als iemand met wie hij kan praten, die lekker kan koken, die voor hem zorgt, die zo haar koffers pakt als hij in Australië zou gaan spelen. Oei, klinkt hij nu ouderwets? Zo wil hij absoluut niet overkomen. Hij zorgt ook voor haar, support haar ook, zegt hij.
Wat hij bedoelt: er zijn ook ploeggenoten die geen vriendin hebben. Die komen thuis, zijn alleen, gaan een beetje gamen, vervelen zich. Die rijden sneller naar familie ver weg. Dan heb je toch niet echt rust. Bij hem thuis is het gezellig, ze stappen vanuit huis zo de binnenstad in. ‘Nu met die kerstversiering is het helemaal prachtig. Als jullie dadelijk niets te doen hebben, zou ik lekker de stad ingaan.’
Het is de kracht van Go Ahead, meent hij. Geen vedetten, normale jongens, die keihard werken om alles uit zichzelf en het team te halen.
O ja? En Victor Edvardsen dan? Bij de huldiging na de bekerfinale zwaaide de aanvaller met een vlag waarop AZ-verdediger Wouter Goes was afgebeeld, die hij als een hond aan een ketting hield. En recentelijk nog dreef hij de spot met de neus van een middenvelder van tegenstander VfB Stuttgart, die is geboren met een schisis.
Deijl zou hem over dat laatste incident aanspreken, zo kondigde hij aan op de persconferentie na de wedstrijd tegen Stuttgart. Best bijzonder dat hij dat zei, met al die grote ego’s in het voetbal.
Nou, als dingen echt niet kunnen, dan is het heel normaal om daarover in gesprek te gaan, vindt Deijl. Edvardsen had ook al snel zijn excuses aangeboden. De Zweed is eigenlijk een heel lieve jongen, wiens temperament in wedstrijden ook vaak genoeg iets goeds brengt voor de ploeg. Deijl: ‘Met elf Mats Deijls wordt het ook niets.’
Deijls populariteit groeit ook nu hij is aangehaakt bij Tijgerbalsem, een podcast van Ziggo Sport-presentator Sam van Royen en columnist, presentator en documentairemaker Özcan Akyol, die uit Deventer komt. Als Deijl erbij is, schieten de luistercijfers omhoog, zo vertelt Akyol.
Net als bij Go Ahead Eagles is Deijl in Tijgerbalsem meer aangever dan afmaker. Zo zoekt hij voor elke podcast tien dingen uit het nieuws die hem zijn opgevallen. Van Royen en vooral Akyol oreren er vervolgens op los. Deijl vat hun conclusies samen, maakt soms een droge opmerking, maar blijft op de vlakte. Hij wil mensen niet graag op de tenen trappen, zeker niet als hij niet diep genoeg in de materie zit.
Die podcast is goed voor zijn ontwikkeling, zegt hij. Het houdt zijn geest scherp en hij is verplicht het nieuws te volgen. Eerder volgde hij een studie bedrijfskunde. ‘Als je geen dingen naast het voetbal doet, dan word je gek, vreet je jezelf op, zeker als het minder gaat.’
Hij leest nu ook boeken die Akyol hem aanraadt, zoals Het diner, The Catcher in the Rye, en iets van een Duitser, een heel bekend boek. Later geeft hij het telefonisch door. Tschick heet het, over de gevoelswereld van twee opgroeiende 14-jarigen. ‘Heel interessant.’
Ook bij het programma Rondo (Ziggo Sport), waar normaal gesproken alleen ruimte is voor het kaliber Gullit, Sneijder en Van Basten, duikt Deijl soms op. Ook in zo’n studio krijgen zenuwen geen vat op hem. Afgelopen zomer sloot Gullit een weddenschap met hem af: als Go Ahead in de Europa League tien punten haalt, dan trakteren Gullit, Van Basten en Sneijder de Go Ahead-back op een etentje.
Tot hilariteit van Gullit en Van Basten zei Deijl in de uitzending na zijn doelpunt tegen Villa: ‘Dat etentje was het eerste dat door mijn hoofd schoot toen ik hem binnenschoot.’
Toen Rondo-presentator Wytse van der Goot het interviewtje afsloot met: ‘Bedankt Mats, we genieten van jullie’, zei Deijl doodkalm: ‘Ja, en wij van jullie.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant