Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: de jonge Patrick van IJzendoorn was ooit verzamelaar van treinkaartjes. In het Verenigd Koninkrijk kan hij zijn geluk niet op.
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant.
Als kind spaarde ik treinkaartjes. Zo pleegde ik me na schooltijd te begeven naar de perrons van station Den Dolder om uitstappende treinreizigers vriendelijk te vragen of ze hun vervoersbewijs wilden afstaan. Op vakanties was ik vaak op stations te vinden: van Wijlre en Winsum tot Winterberg. Ik had een mooie collectie van bruine, kartonnen kaartjes.
In het Verenigd Koninkrijk, waar de vooruitgang weleens vertraging heeft, zou ik deze hobby zo weer kunnen oppakken. Sterker, er is een manier om het opbouwen van deze collectie wat te versnellen: kaartjes kopen op de website van Split My Fare.
Het splitsen van de reis in meerdere trajecten is vaak goedkoper, met als gevolg dat je een stapel kaartjes krijgt, plus stoelreserveringen. Tussen Londen en het Schotse Oban kreeg ik negen kaartjes. Mijn fotograaf, die vanuit Hastings reisde, had er nog vier meer.
De site geeft de optie van een elektronisch kaartje, maar ik geef er de voorkeur aan om ze te laten afdrukken in een automaat. Niet omdat ik ze spaar, al is de neiging veertig jaar later nog steeds aanwezig, maar omdat er een goede kans is dat ik ze nodig heb om bij vertraging geld terug te vragen.
Als de Britse spoorwegen ergens goed in zijn, is het delay repay. Vanaf een kwartier vertraging heeft een passagier recht op compensatie. Hoe langer de vertraging, hoe hoger deze is. Na meer dan drie uur is het 100 procent.
Bij het aanvragen moet je onder meer een foto maken van de kaartjes en een vijfcijferig nummer geven. Het is lastig zoeken, omdat elke treinmaatschappij de kaartjes net iets anders indeelt. Meestal wordt de compensatie binnen enkele dagen overgemaakt. Door de jaren heb ik al honderden ponden mogen ontvangen. Vooral de treinen van Londen naar Manchester, Liverpool en Glasgow zijn gevoelig voor stakingen, ijzel, seinstoringen, ‘personen op de rails’, personeelstekorten en aardverschuivingen.
Op voetbaldagen zijn de treinen vaak overvol, waardoor je geen plek kunt reserveren. Dan is het zoeken naar een plek in de compartimenten zonder reserveringen. Het is de kunst om te weten vanaf welk perron een trein vertrekt. In Duitsland of Nederland is dat een half jaar van tevoren bekend, maar op de Londense kopstations een kwartier. De slimme treinreiziger surft vooraf naar Realtime Trains, een site voor treinspotters. Daar staat het juiste perron al uren eerder op vermeld. Dat scheelt een eindsprint naar de trein.
Een ongemak op het Britse spoor, dat eerder dit jaar zijn 200ste verjaardag vierde, zijn de talloze omroepberichten. Daaraan is zelfs in de stiltecoupé niet te ontkomen. De oproep ‘See it. Say it. Sorted’, bedoeld om ongebruikelijke zaken te melden aan de transportpolitie, is door The Times bestempeld als de irritantste slogan uit ’s lands transportgeschiedenis. Op sommige lijnen klinkt deze na elke halte. Buitengewoon attent is de mededeling waarin passagiers na een vertraagde rit worden aangespoord om compensatie te vragen.
De reis zelf is vaak aangenaam. Medepassagiers zijn doorgaans vriendelijk en de stoelen comfortabel, zeker die van Great Western. Prettig is dat de fiets gratis mee mag. Er zijn wel vier extra kaartjes nodig: twee om de conducteur te tonen en twee om aan het stuur te hangen.
Conducteurs zijn goed van vertrouwen. Wie geen kaartje heeft, krijgt de kans er een te kopen, meestal zonder extra kosten. Soms heeft een conducteur een ouderwetse kaartjesknipper, wat mijn spoorweghart sneller doet kloppen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant