is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Als je alle terugkijk-, afscheids- en therapie-interviews met mensen die verwachtingsvol waren ingescheept op de Titanic die Nieuw Sociaal Contract heet op elkaar legt – van Eppo Bruins (in Nederlands Dagblad: ‘En toch, als ik de keuze weer zou moeten maken, zou ik het opnieuw doen – maar dan met meer buikpijn.’) tot Nicolien van Vroonhoven (in de Volkskrant over het vertrek van Nora Achahbar, na vier maanden al, wegens racistische uitspraken van collega-bewindslieden: ‘Achteraf gezien was dit een gerechtvaardigd moment geweest om uit dit kabinet te stappen.’) en Eddy van Hijum (eerder dit jaar in NRC: ‘Maar we hebben vangrails aangebracht. Bijvoorbeeld met een rechtsstaatverklaring.’) – dan is dit de belangrijkste les: dit land gaat op een dag aan naïviteit ten onder.
Naïviteit is het privilege van de beter gesitueerden die zelf nergens last van hebben. Van degenen die in een expatbubbel in Australië Nederlandstalige nostalgieradio voor andere expats hebben verzorgd (Van Vroonhoven), en tegelijkertijd met NSC jammeren dat nieuwkomers in Nederland zich niet genoeg vastklinken aan ‘onze taal en identiteit’, en dat er te veel buitenlanders rondlopen op de universiteiten – zonder daar de ironie van in te zien. Van degenen die zeggen dat ze opkomen voor toeslaggedupeerden, van wie 70 procent een migratieachtergrond heeft, en die tegelijk met Geert Wilders in een kabinet stappen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Om te denken dat je alle haat tegen migrantenkinderen, waar Wilders zijn koninkrijkje op heeft gebouwd, teniet kunt doen met een rechtstaatverklaring; alle verdachtmakingen, alle kwetsingen, alle achterstelling, dan moet je óf chronisch aan de ketamine zitten, óf de wereld bezien vanaf een roze wolk waarop engeltjes de luit bespelen en schaterlachende kinderen in harmonie een balspel met elkaar spelen. Toch beginnen NSC’ers keer op keer over hun heldhaftige pogingen om Wilders in te tomen.
Van Vroonhoven is nog altijd onder de indruk: ‘Wilders mocht geen premier worden, dankzij de rode lijn die wij trokken.’ De grote politiek strateeg Van Hijum meende aanvankelijk dat Wilders heus iets wilde bereiken: ‘We maakten ook wel een beetje de inschatting: waar staat hij in zijn ontwikkeling? Wat is de erfenis die Wilders wil nalaten? Is dat alleen een scherpe tweet op X, of wil hij nog iets realiseren?’
Aandoenlijk is ook de frustratie over de VVD. Vanaf 2010 heeft de VVD het landsbestuur gedomineerd, vanaf 2010 komen partijen gebutst en leeggegeten uit coalities met de VVD, vanaf 2010 geldt het adagium dat regeren met de VVD is als paren met een bidsprinkhaanvrouwtje. Toch is Eppo Bruins, de minister die als een schooljongen op de gang stond te wachten terwijl oppositiepartijen zijn onderwijsbegroting moesten redden, er pas onlangs achter gekomen dat de VVD nietsontziend kan opereren. ‘Week na week werden we afgetroefd door het VVD-smaldeel.’
Dan weer las hij in de krant dat hij de minister was van ‘kan niks, doet niks, wil niks, mag niks’ – ingefluisterd door VVD’ers. Dan weer torpedeerde de VVD het NSC-plan, vastgelegd in het regeerakkoord, voor een constitutioneel hof om wetten aan de Grondwet te toetsen: ‘Dan zei de VVD: prima zo’n hof, maar we hebben nooit vastgelegd dat zo’n hof wetten gaat toetsen aan de Grondwet. Op zo’n moment denk je: in welk toneelspel ben ik terechtgekomen?’
Hij waarschuwt Rob Jetten: ‘Als de VVD nu opnieuw in een kabinet stapt met als doel de volgende verkiezingen te winnen, dan komt er nooit vertrouwen. Wat je ook met elkaar afspreekt, het wordt toch geschonden.’
Nee, dan Wilders. Met hem heeft Vroonhoven ‘inhoudelijk enorm veel te stellen gehad’, ‘maar ik heb ook met hem in het Catshuis gezeten en daar heb ik gewoon heel goede herinneringen aan’.
Benieuwd wie ‘gewoon heel goede herinneringen’ aan NSC heeft.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant