Mijn tijdlijnen liepen vol met de beelden die onderzoeksgroep Ongehoord vorige week naar buiten bracht. Steeds werden die voorafgegaan door waarschuwingen: pas op, heftige beelden. Ik wilde niet kijken, maar ik deed het toch om dit voor u te kunnen schrijven. Het minste dat u hopelijk doet, is tot het einde bij me blijven.
De groep had verborgen camera’s geplaatst bij vijf zogenaamde verzamelpunten: bedrijven waar koeien en kalfjes uit de Nederlandse zuivelsector door melkveehouders naar worden afgevoerd. Diezelfde melkveehouders die altijd beweren van hun dieren te houden al sturen ze koeien, zodra die minder renderen, naar het slachthuis. Onderweg daarheen belanden die koeien op zo’n verzamelpunt. De kalfjes zijn daar omdat een koe nu eenmaal zwanger moeten raken wil haar lichaam melk gaan produceren. Dat betekent dat er kalfjes worden geboren. Verder heeft de liefhebbende veehouder niks aan dat grut. Vanaf het verzamelpunt worden kalfjes naar mesterijen getransporteerd. Met wat vlees op de babybotten kunnen ze nog een duit opbrengen.
Beter leven, biologisch, Kalverliefde, elk marketingconcept kan bij het verzamelpunt terecht. Dieren worden daar uit vrachtwagens gehaald, tijdelijk gestald en weer in andere vrachtwagens gedreven. Koeien en kalfjes houden niet van vrachtwagentransporten, net als mensen, alleen vinden koeien en kalfjes het nog erger want die zien diepte slecht. Laadkleppen zijn dan doodeng. Bovendien zijn al die oppervlaktes spiegelglad van de uitwerpselen. Ook kennen ze de omgeving niet. Dan wil je als prooidier niet verder lopen, tenzij je kunt vluchten en dat kan niet in de melkveehouderij.
Op de beelden van de onderzoeksgroep zie je hoe handelaren en transporteurs de dieren toch vrachtwagens in en uit krijgen. Veelgebruikt is de prikker, zoals de sector het stroomstootwapen liefkozend noemt. Een koe die niet kan staan, krijgt meer dan veertig stroomstoten toegediend. Dan staat ze nog steeds niet. Het apparaat wordt op hoofden gebruikt, op piepjonge kalfjes, op dieren die geen kant uit kunnen. Dieren worden geschopt en geslagen met speciaal ontworpen klappers maar ook met bezems, knuppels en stokken. Babydieren worden aan staarten en oren weggesleept. Dieren die gestrest, gedesoriënteerd en doodsbang zijn, worden op allerlei manieren door beroepstransporteurs afgetuigd. De koe die niet kon staan, werd de volgende ochtend met vastgebonden poten, nog bij bewustzijn, met een shovel over de betonnen ondergrond weggesleept. Ik keek weg. Dat u hier nog bent, stel ik op prijs.
Dit is niet de eerste keer dat er beelden geopenbaard worden van dieren die in de veehouderij kapot worden mishandeld. Niet de eerste keer dat exploitanten roepen dat de beelden gemanipuleerd zijn, dat dit uitzonderingen betreft en ze een onderzoek zullen instellen. Niet de eerste keer dat toezichthouder NVWA geschokt is, belooft hiernaar te kijken, eventueel een bedrijf onder toezicht stelt. Dit is niet de eerste keer dat iemand een verborgen camera plant en in kwestie van dagen een vrachtlading verschrikkelijke beelden oogst. Volgt weer hetzelfde liedje: beelden gemanipuleerd. Uitzonderingen. Onderzoek. NVWA onthutst. Het enige wat verandert is de regelmaat waarmee het liedje voorbijkomt: steeds vaker naarmate de productiesnelheid hoger wordt, het toezicht minder en de camera’s kleiner.
Dieren in de veehouderij lijden. Ook wanneer wat hun wordt aangedaan binnen de grenzen van de wet valt. Ondanks gewiekste marketing en labels blijven ze lijden. Ze schreeuwen om hulp, ze piepen om genade en ze smeken hun jongen geen pijn te doen. De NVWA gaat ze niet helpen. Melkveehouders nog minder. Van beleidsmakers hoeven ze niets te verwachten. De enige die ze kan helpen bent u.
Veganuary staat voor de deur.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Economieredacteuren nemen je mee in de discussies die zij op de redactie voeren over actuele ontwikkelingen
Source: NRC