Chinese consumenten zijn de afgelopen jaren steeds zuiniger geworden, maar aan hun huisdieren spenderen ze juist meer. ‘Alleen het beste is goed genoeg’, zegt Qiqi’s baasje Liu. Kinderen zijn nu duur, dus is een hondje een prima alternatief.
Door Julie Blussé
Fotografie Billy Kwok
Ma Zhenzong (29) dwaalt samen met zijn witte schoothondje Pidan door een immens huisdierenwinkelcentrum in Shanghai. Langs een restaurant waar een hip lesbisch koppel zit te lunchen, hun twee raskatten duttend in een karretje aan hun zijde. Voorbij een winkel vol huisdierencouture en een salon waar honden in Japanse, groenekruidenmodder kunnen baden.
Met Pidan stevig in zijn armen geklemd neemt Ma de roltrap naar buiten. Hij kijkt uit over een bonte stoet fris geknipte en geföhnde honden die met hun baasjes voorbijtrekt. De twee zijn op weg naar het uitlaatveldje. ‘Het moet hier ergens zijn’, mompelt Ma, terwijl Pidan een hond besnuffelt die zeker vier keer zo groot is.
Na een minuut of tien vindt Ma een verlaten grasveldje, nog geen half voetbalveld groot. Het oogt wat pover, na alle luxe in het winkelcentrum. Maar de huisdierenmall is dan ook vooral gericht op de behoeften van de baasjes, niet op die van de huisdieren zelf.
Huisdierbezitters in China geven veel geld uit. Dat is uitzonderlijk, want door de aanhoudende vastgoedcrisis en hoge jeugdwerkloosheid daalt het Chinese consumentenvertrouwen al jaren. Chinezen houden daardoor steeds vaker de hand op de knip. Behalve als het om hun huisdieren gaat.
De Chinese huisdierenmarkt is in korte tijd explosief gegroeid: tien jaar geleden bedroeg die ongeveer 13 miljard euro, dit jaar ruim 100 miljard euro, blijkt uit cijfers van adviesbureau KPMG. Dat komt deels doordat steeds meer Chinezen een huisdier nemen – in 2019 had een op de vijf Chinezen er een, nu is dat een op de vier – maar ook doordat China’s huisdierbezitters steeds meer uitgeven.
Shanghai loopt voorop in deze huisdiereneconomie. Shen Xiang (39) runt er Furfurland: een huisdierenwinkel, hondenkapsalon en buitenzwembad voor honden. In dat zwembad peddelt deze zondagmiddag een mopshond, terwijl een bordercollie zich enthousiast van de glijbaan stort. Vier jaar geleden was Shen de eerste in Shanghai met zo’n hondenzwembad, inmiddels zijn er zeker vier andere.
‘Een gemiddelde hondeneigenaar in Shanghai geeft zeker 2.000 yuan (240 euro) per maand uit voor een kleine tot middelgrote hond’, schat hij. De ene helft gaat op aan voeding, de andere aan verzorging. De gemiddelde Shanghaise hond wordt minstens tweewekelijks professioneel gewassen en gaat eens per maand naar de kapper.
Ook Ma geeft veel geld uit aan Pidan, vooral aan voedsel, medische zorg en kleding. ‘Ze heeft thuis zelfs haar eigen kledingrekje.’ Het gaat wel om functionele kleding, zegt Ma: verkoelende jasjes voor de zomer, warme voor de winter. ‘Anders rilt ze van de kou.’
Onlangs betaalde Ma ongeveer 100 euro voor een fotosessie met Pidan, vanmiddag staat een salonbezoek op het programma. Het kost veel geld, maar niets is hem te veel voor zijn mao haizi – letterlijk ‘pluizig kind’. Die trendy term is voor hem geen overdrijving: ‘Ik noem mezelf tegenover haar ook ‘pappa’.’
De meeste huisdierbezitters beschouwen hun huisdieren als kinderen. Ook marketeer Liu Xingchen (33), wiens hondje Qiqi met Pidan speelt op het uitlaatveldje. Zijn vriendin en hij willen ook een kind, maar dat is nu te duur. ‘Qiqi geeft me dezelfde emotionele voldoening. Ik voed hem ook op, zoals je met een kind zou doen. Anders wordt hij onbeleefd en gaat hij blaffen.’
Liu mag zichzelf te arm vinden voor een kind, maar hij geeft veel geld uit om Qiqi te vertroetelen. Als hij zelf naar de kapper gaat, betaalt hij 7 euro. ‘Maar raad eens hoeveel één verzorgingsbeurt voor Qiqi kost?’ Hij lacht. ‘1.000 yuan’, ongeveer 120 euro.
Ook Shen van Furfurland ziet dat veel van zijn klanten – voornamelijk dertigers, iets meer vrouwen dan mannen – kiezen voor een kat of hond in plaats van een kind. ‘De kosten zijn lager, de druk is minder groot, maar de waarde van het gezelschap blijft hoog.’
Sinds 2024 telt China meer huisdieren dan kinderen onder de 4 jaar oud, blijkt uit een rapport van Goldman Sachs. De zakenbank verwacht dat het aantal huisdieren in 2030 zelfs dubbel zo groot zal zijn als het aantal jonge kinderen.
Je zou verwachten dat de Chinese overheid, die zich grote zorgen maakt over de lage geboortecijfers, de enorme toename van huisdieren met lede ogen aanziet. Dat is niet zo, zegt Shen. ‘De Shanghaise overheid steunt de huisdiereneconomie juist enorm’, bijvoorbeeld met de aanleg van een park speciaal ingericht voor huisdieren.
Inderdaad wil de Chinese overheid de sector juist tot grotere hoogten opstuwen. Het ministerie van Handel liet onlangs weten dat het meer wil investeren in de industrie rondom ‘huisdieren, anime (Japanse animaties, red.) en trendy kleding’, om zo de binnenlandse consumptie te stimuleren. Het versterken van de binnenlandse vraag wordt waarschijnlijk ook een van de speerpunten van China’s nieuwe vijfjarenplan, dat in maart wordt gepresenteerd.
Overheidsinvesteringen of niet, Qiqi’s baasje Liu twijfelt er niet aan dat de huisdiereneconomie booming blijft. Dat kinderen snel betaalbaarder worden, ziet hij niet gebeuren. Dus blijft een hondje een prima alternatief. ‘En dan is alleen het beste goed genoeg’, zegt hij. ‘We blijven per slot van rekening Chinese ouders.’
Succes is niet gegarandeerd, maar het is goedkoper dan de dagopvang. In de cinemadagen voor honden en hun baasjes in het Verenigd Koninkrijk ziet fotograaf Irina Werning een nieuw fenomeen.
De Franse fotograaf Natalya Saprunova wilde weten hoe haar voorouders hebben geleefd, lang geleden diep in Rusland. Ze zocht naar een wereld die daarop lijkt.
De inwoners van Siberië voelen de grond onder hun voeten wegzinken; het smelten van de permafrost door de opwarming van het klimaat verandert hun wereld voorgoed. Fotograaf Natalya Saprunova zag hoe zij op uiteenlopende manieren omgaan met de ramp die zich voltrekt.
Source: Volkskrant