Afgelopen vrijdag gebeurde er iets historisch in Brussel. Precies vijftien jaar nadat Griekenland bijna de ineenstorting van de eurozone op z’n geweten had, dertien jaar nadat Mark Rutte de verkiezingen won met de campagneslogan ‘Geen cent meer naar Griekenland’ en tien jaar nadat Yanis Varoufakis tegen Volkskrant-journalist Marc Peeperkorn zei: ‘Als je een psychopaat bent en je smult van conflict, dan is de Eurogroep the place to be’, werd de Griekse minister van Financiën Kyriakos Pierrakakis verkozen tot voorzitter van diezelfde Eurogroep.
‘Van de afgrond naar het centrum’, kopten de Griekse kranten trots, waarna lange uiteenzettingen volgden over de herculische tocht die de Grieken sinds 2010 hadden gemaakt door de onderwereld van de eurozone, langs de Hydra van Lerna en dwars door de stallen van Augias, tot ze nu, in december 2025, eindelijk de top van de Olympus hadden bereikt.
Tijdens de drie bezuinigingsrondes, die liepen tot 2018, veranderde Griekenland in een slagveld. In ruil voor de Europese miljardensteun werden uitkeringen stopgezet, pensioenen verlaagd en zorgverzekeringen versoberd. Lantaarnpalen werden uitgezet om energie te besparen, wijken verloederden, de werkloosheid verviervoudigde. Het zelfmoordcijfer verdubbelde.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op Samos sprak ik in die periode twee ambulancebroeders, twee knoesten van venten, die mij de enig overgebleven ambulance van het eiland lieten zien. De rest was wegbezuinigd, met als gevolg dat ze onlangs, toen er twee ongelukken tegelijk gebeurden, moesten kiezen welke van de twee slachtoffers ze zouden redden.
Van die keuze lagen ze nog altijd wakker. Ze haatten de bezuinigingen, net zoals ze Jeroen Dijsselbloem haatten, die vermaledijde voorzitter van de Eurogroep die de Grieken niet alleen op hun knieën dwong, maar ze ook nog eens diep vernederde met de opmerking: ‘Ik kan niet al mijn geld aan drank en vrouwen uitgeven en vervolgens om bijstand vragen.’
Wat vind jij eigenlijk van Dijsselbloem, vroegen de twee, waarna ik begon te stotteren want het toeval wil dat mijn ouders vroeger bij hem in de straat woonden. In een vlaag van paniek vertelde ik ze daarom over die nacht dat ik, toen ik 16 was en vlak daarvoor al mijn zakgeld aan drank en vrouwen had uitgegeven in Danscafé Het Gat, per ongeluk bij het huis van Dijsselbloem had aangebeld. Pas toen het licht aanging en ik een vage schim zag verschijnen, besefte ik mijn fout en rende ik snel weg.
De twee knoesten schudden met hun hoofd en zeiden: je moet nooit wegrennen voor je fouten. Toen begreep ik niet goed wat ze bedoelden, maar inmiddels wel, want kijk nou: het is een paar jaar later en dankzij de eigen opofferingsgezindheid en de Europese solidariteit bezit Griekenland inmiddels een van de snelst groeiende economieën van Europa, is zowel de werkloosheid als de staatsschuld teruggedrongen en levert het sinds deze week de voorzitter van de Eurogroep.
Er klinken de laatste tijd veel bezorgde geluiden over Europa, over de verdeeldheid, arrogantie, naïviteit, traagheid en zwakte binnen de Unie. Net als Griekenland in 2010 zouden we aan de rand van de afgrond staan. En hoewel dat allemaal waar is, bewijst het Griekse voorbeeld dat het ook anders kan.
‘Mijn generatie werd gevormd door een existentiële crisis die weliswaar de kosten van zelfgenoegzaamheid en de noodzaak van hervormingen aan het licht bracht, maar ook de waarde van veerkracht en het belang van Europese solidariteit’, schreef Pierrakakis in zijn motivatiebrief. ‘Ons verhaal van wederopstanding is daarom niet alleen een Grieks verhaal; het is een Europees verhaal.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant