Marcia Luyten is journalist en columnist van de Volkskrant.
Over de inhoud, de inhoud en de inhoud moet het gaan. De mantra van burgers die politieke manipulatie en uitsluiting niet langer verdragen, heeft ook weer zijn nadeel. Je zou vergeten dat politiek behalve om inhoud om stijl gaat. Terwijl deze dagen weinig zoveel kracht zet als de esthetiek van de politiek – en dan gaat het niet om schoonheid, als wel om de ervaring, om het gevoel van een politicus of beweging.
Sneu voor de vrijheid, maar autoritaire bewegingen hebben dat altijd beter begrepen. Honderd jaar geleden het krachtigst verbeeld door Leni Riefenstahl met Der Sieg des Glaubens (‘De overwinning van het geloof’, veelzeggend omdat geloof hier niets heeft met godsdienst en alles met religieuze verering voor de leider) en Triumph des Willens. De communistische partijen van Rusland en China kwamen aardig mee. Ook zij reikten de grote massa beeld dat identiteit, richting en eendracht gaf.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het verkiezingsverlies van de VVD bleef beperkt door de gelikte restyling van Dilan Yesilgöz: een onschuldige paardenstaart, engelachtige witte blouses en – blijf bij de boodschap – ontwapenend lachen. Trumps succes, hoe trefzeker populistisch ook zijn boodschap, is eveneens het succes van politieke stijl.
Hij is moeilijk te overtoepen als nar, sarder en rattenvanger, maar ook zijn Maga-stijl is onmiskenbaar. Trump maakte zichzelf tot grillig en grotesk stripfiguur, dat de ongeschreven regels van de heersende klasse opblies met zijn goudzucht, gebedel om prijzen en zijn baseballcap. Eerder droegen ook Nixon, Bush, Clinton en Obama weleens een pet, maar altijd licht, bij een sportwedstrijd of op het platteland. Trump maakte er een agressief herkenbaar en permanent symbool van, de Maga-pet als uniform, een ideologisch wapen op zijn hoofd.
In Maga-snit gaan ook de vrouwen in zijn entourage. Bij hen is ‘esthetiek’ wel degelijk te lezen als schoonheidsideaal: dat van de meest vruchtbare vrouw. 24 uur per dag hypervrouwelijk volledig gesoigneerd in op de jaren vijftig geënte koker- of potloodjurken (eerder volop te zien in de serie Mad Men), glamorous alsof ze altijd een rode loper over moeten.
Ook dit is geen modekeuze, maar een signaal. Ze zijn antifeministisch feminien. De vrouw in de potloodjurk claimt succes en zichtbaarheid, maar wijst feministische codes van autonomie of ambiguïteit af. Bewust erotisch, maar voor mannen beheersbaar, overheersbaar. Glad, strak, loyaal. Hun zelfseksualisering is functioneel; politiek kapitaal ter restauratie van de hegemonie van de dikke witte man.
Dit eenmaal ziend kan ik ze niet meer aan. De Trumpjurkjes in mijn kast zijn in een verdomhoek beland. Overblijfselen van een leven op tv, functioneel tegenover minister of CEO, ingeruild voor een – natuurlijk oversized – double-breasted vintage Italiaans mannenpak met das (aangeschaft bij de heerlijk gevaarlijke winkel uit het laatste VK Magazine). Maar zelfs daarin is het als feminist oppassen. Een priemende vinger naar mijn buik: ‘Te lang!’ Mijn das raakte bijna de rits. En dat, ja, is nu net het beeldmerk … van Donald Trump. Signaal in de cultuuroorlog: hoogglanzend lang wijst zijn rode pijl naar onder zijn gesp.
De stijlpolitie duidde: de verticale rode lijn geeft visuele dominantie. Of het is, contrair aan ongeschreven kledingwetten, een middelvinger naar ‘de elite’. Ook zou de te lange das de aandacht afleiden van Trumps relatief kleine handen, een soort van onzekerheidsmanagement dus. De in Chili net verkozen extreemrechtse ultraconservatieve president José Antonio Kast deed dat in rode das.
Omdat kleding kostbaar is en duurzaam moet zijn, en niet in verdomhoeken mag hangen wachten op motten, wil ik drie elegante kerstjurken maat M verloten onder Volkskrant-lezers. Twee kerstboomgroen, één rozerood. Mail onder vermelding van uw voorkeur: secretariaat@volkskrant.nl.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant