Aanslag Sydney Dat politici en organisaties antisemitisme en kritiek op Israël nu in een adem noemen, omdat dit nu eenmaal goed uitkomt, is onwenselijk.
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Maandagochtend keek heel Australië terug op een nachtmerrie die zich daarvoor had voltrokken: de terroristische aanslag zondag op het Chanoekafeest in Bondi Beach, Sydney. Nabestaanden leven verder met een gat dat gevuld wordt door verdriet en de Australische samenleving zal met antwoorden moeten komen na deze terreurdaad. Antwoorden op vragen als hoe verstandig het is dat iemand zes zware wapens kan bezitten, en waarom de zoon, die al was onderzocht vanwege vermoedelijke contacten met Islamitische Staat, daar toegang tot had.
Dat tijdens een religieus feest wereldwijd extra beveiliging moet komen bij synagogen en joodse instanties is de buitengewoon treurige realiteit, waar niet aan te wennen is. Haat is altijd en overal ontoelaatbaar. Wat verbindend kan zijn, werd in Sydney inzet van terreur, en buiten Sydney een aanzet voor verdere polarisatie.
Bij aanslagen en rampen zou het gebruikelijk moeten zijn dat politici in de eerste plaats vooral ruimte laten aan medeleven met de nabestaanden of met het getroffen land. Dat is een kwestie van fatsoen en van medemenselijkheid. Gelukkig waren er genoeg politiek leiders die hun mededogen uitspraken en het antisemitisme veroordeelden.
Politiek voordeel proberen te slaan uit een situatie die van zichzelf al moeilijk genoeg is, is niet kies en ook niet behulpzaam. Toch gebeurde dat hier en daar toch weer wel. De Israëlische premier Netanyahu was een van de eersten die de gemoederen verhitte. Na de aanslag stelde hij dat hij de Australische leiders „maanden geleden” al had gewaarschuwd voor de gevaren van het niet aanpakken van antisemitisme. Hij koppelde dat met het besluit van Australië om de Palestijnse staat te erkennen, als reactie op de Israëlische bombardementen op en uithongering van Gaza, waarbij tot nu toe ruim 67.000 Palestijnen omkwamen. Die erkenning noemde Netanyahu „olie op het antisemitische vuur gooien”, wat volgens hem had geleid tot „de verschrikkelijke aanval op Joden”.
Ook bij enkele Nederlandse politici en instanties ontbrak het aan mededogen. PVV-leider Geert Wilders koppelde de terreurdaad aan „de groeiende Israëlhaat van links-liberale politici, media en academici”. Het Centraal Joods Overleg zag de aanslagen in de lijn van „dagelijkse demonstraties die terrorisme en moord verheerlijken” waardoor een „onaanvaardbaar klimaat van geweld en angst [werd gecreëerd] om openlijk Joods te zijn.”
VVD’er David van Weel, demissionair minister Buitenlandse Zaken, koppelde de aanslag in Sydney aan de demonstraties voor het Concertgebouw zondag waar pro-Palestinademonstranten zich uitspraken tegen de komst van Shai Abramson, de chief cantor van het Israëlische leger. Van Weel stelde bij het programma Nieuwsuur dat het hier ging om een „ anti-Joodse demonstratie” waar leuzen werden geschreeuwd tegen mensen „alleen maar omdat ze Joods zijn”. Dat het hier ging om de militaire link van de cantor liet hij weg.
Naar aanleiding van de Israëlische reactie op de Hamas-aanslag van 7 oktober 2023 is al vaak terecht vastgesteld dat kritiek op de Israëlische regering mogelijk moet zijn en dat het onterecht is om dit meteen af te doen als antisemitisme. Voor antisemitisme mag nooit ruimte zijn, voor kritiek op Israël wel. Dat politici en organisaties die twee nu in adem noemen, omdat dit nu eenmaal goed uitkomt, is onwenselijk. Het antwoord op een aanslag zou altijd medeleven moeten zijn en mag nooit inzet zijn voor verdere polarisatie. Daarmee bewijzen politici en instanties de samenleving geen dienst, en het is evenmin de manier om antisemitisme te voorkomen.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC