is columnist voor de Volkskrant
Een paar jaar geleden zat ik in Los Angeles in de taxi bij een Uber-chauffeur die me in de korte rit van onze AirBnB naar de wasserette zijn levensverhaal vertelde. Hij was als kind opgegroeid op een afgelegen plek, thuisgeschoold door zijn ouders en aan gamen verslaafd geraakt.
Nu, als twintiger, had hij besloten dat menselijk contact onontbeerlijk was, en daarom was hij Uber-chauffeur geworden. Zijn werk dwong hem om te praten met mensen. En daarom vertelde hij mij nu zijn korte, extreem ontroerende levensverhaal.
Ik dacht vaak aan hem terwijl ik de bundel verhalen Rejection las (ook in het Nederlands vertaald, Afwijzing) van de Amerikaanse schrijver Tony Tulathimutte. Alle personages in zijn verhalen zijn eenzaam, en internet is daar vaak de reden van en de slechte oplossing voor. Een vrouw raakt geobsedeerd door een kortstondige geliefde die haar heeft afgewezen. Geobsedeerd raken door iemand betekent dat je vele uren zijn sociale media analyseert. Haar schouder komt vast te zitten, en ze gaat naar een chiropractor die tegen haar zegt: ‘Jij houdt echt van je telefoon, hè?’
Jong, eenzaam, getroebleerd en beschikkende over internet zijn alle personages in Tulathimuttes verhalen. Ik vroeg me eerst af waarom ik de bundel steeds niet uitlas, want ik vond de personages intrigerend en Tulathimuttes observaties heel goed en grappig. Maar ik snap waarom: je kunt ze maar in kleine doses tot je nemen.
Mijn moment als lezer om even adem te halen waren de groepsappjes van een paar vrouwen, omdat die, met hun analyses van klootzakkerige mannen en werkende antidepressiva, tenminste nog hun best deden om aardig voor elkaar te zijn.
Twee verhalen gaan over jonge mannen. De een voedt zichzelf op als rabiate feminist, half in de hoop dat hij daarmee vrouwen aantrekt, wat niet gebeurt. Hij richt zich op fora voor boze mannen met te smalle schouders. De ander is een jonge gay die uit de kast komt, en verslaafd is aan nogal intense porno en, uiteraard, gamen. Als de relatie die hij tot zijn eigen grote verbazing heeft, uitgaat, glijdt hij terug in zijn verslavingen. Hij ‘made a full return to the concealment of the closet, and the consolement of his consoles, and the contentment of content’. (Een onmogelijke zin om te vertalen, want hij is zo mooi en kloppend, maar hij keert dus terug naar de kast, zijn spelcomputers en porno.)
Dat is het hele probleem met het fucking internet, dacht ik boos, dat het je zo goed kan afleiden van dat lastige, echte, maar mogelijk goeie leven, waar afwijzing altijd op de loer ligt en niet iedereen in exact hetzelfde nicheforum als jij zit te radicaliseren. En weer was ik blij dat ik in ieder geval voor een deel in de tijd heb geleefd waarin we ons louter moesten zien te vermaken met een jojo en elkaar.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant