Meteen na de val van het Assad-regime in december 2024 trok reporter Danny Ghosen voor de NTR naar Syrië. Hij registreerde de euforie van de door oorlog en brute onderdrukking geteisterde bevolking. Het ongeloof en verdriet bij massagraven van Assads politieke tegenstanders.
Hij bezocht in de gevangenis bebloede martelkamers en zag talloze rondslingerende paspoorten van de ongelukkigen die daar werden opgesloten, en vaak vermoord. Onder de ‘politieke tegenstanders’ van de wrede dictator: kleine kinderen. Ghosen werd voor zijn reportage terecht genomineerd voor de Zilveren Nipkowschijf.
Een liveverslag van veredelde trainingsritjes schaatsen uit Noorwegen – de relativering is van betrokken sporters zelf – kreeg bij de publieke omroep voorrang (inclusief vertraging van een uurtje door een haperend startpistool). Maar voor de doorbijters was er daarna vrijdagavond laat het door Powned uitgezonden vervolg op Danny ter plekke. Ghosen is teruggekeerd naar Syrië om na een jaar te onderzoeken hoe het de bevolking vergaat.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Ghosen, geboren in Libanon, is het Arabisch vaardig en heeft daarmee als documentairemaker een enorme voorsprong op westerse journalisten die voor communicatie afhankelijk zijn van een tolk. Bovendien heeft hij een feilloos gevoel voor de verhoudingen ter plekke, dat hem in staat stelt even soepel te praten met gewone burgers als met de stugge bureaucraat die lastige familieleden van gedetineerde, vermeende oorlogsmisdadigers afwimpelt.
Hij ontwaart minieme lichtpuntjes. Een politicus die droomt van onderwijs voor de vier miljoen ongeschoolde jonge Syriërs, van wie er drie miljoen in de oorlog alleen geleerd hebben de kalasjnikov te hanteren. Een hoogopgeleide Syriër die met zijn gezin vanuit Nederland is teruggekeerd, omdat de kennis die hij en zijn zoons hier hebben opgedaan aan Syrië ten goede moet komen. Moedige, haast aandoenlijke idealisten, broodnodig om het kapotte land vooruit te helpen.
Toch oogst Ghosen vooral somber stemmende berichten. Met een vrouw, die hij traceerde via de paspoorten die hij vorig jaar aantrof in de gevangenis, keert hij terug naar de plek waar haar man en vier kinderen, de jongste een baby van tien maanden, door Assads veiligheidsdienst zijn opgepakt. Van geen van hen is ooit nog iets vernomen. In de straat waar zij werden gearresteerd ‘hangt de geur van mijn kinderen nog’, vertelt de vrouw.
De Syrische bevolking snakt naar berechting van Assads handlangers, zo blijkt telkens weer, en menigeen is bereid het recht in eigen hand te nemen als het trage juridische apparaat er niet in slaagt de misdadigers te straffen. Overal gist, ondanks enige maatschappelijke vooruitgang, de onvrede.
Nabestaanden krijgen te horen dat meer dan tien jaar oude misdaden zijn verjaard. Alevieten, geloofsgenoten van Assad, worden vervolgd en zijn veelvuldig vermoord. Minderheden moeten voor hun leven vrezen. Veilig is het, positieve berichten hierover van verondersteld kundige Nederlandse bewindslieden ten spijt, geenszins.
Ghosens relevante, informatieve, ontroerende televisie is door de publieke omroep verbannen naar de uiterste marge. Woestmakend.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant