Lezersbrieven U schreef ons over introversie, over een nieuw plan voor de VVD en over varkensvlees.
Met verbazing las ik De introvert speelt vals: sociaal contact kóst nou eenmaal moeite, voor iedereen van Dave Schut (6/12). Schut schrijft dat hij zijn schoonfamilie negeert op vakantie in Griekenland en zijn rijinstructeur tijdens de rijles en ziet dit als een uiting van zijn introverte persoonlijkheid. Maar omdat de auteur zichzelf als introvert ziet, betekent dat nog niet dat zijn eigen sociaal onaangepaste gedrag automatisch het gedrag van de gemiddelde introvert kenmerkt.
De auteur gooit verlegenheid, bedachtzaamheid, en sociaal onaangepast gedrag in de blender zodat alles en niets als introvert kan worden gezien. Dat maakt de introvert tot een ideale stropop, die je eenvoudig in de schoenen kan schuiven dat hij „zijn persoonlijkheidstype als makkelijke uitweg ziet”.
In sociale relaties is emotionele, sociale en intellectuele arbeid vereist zoals Schut aangeeft. Maar waar blijkt precies uit dat introverte mensen zich hier zo vaak aan onttrekken? Onze samenleving zit zo in elkaar dat het vrijwel onmogelijk is om zonder de genoemde arbeid te kunnen functioneren. Dit maakt dat veel introverte mensen, extravert gedrag aanleren. En ja, dit kost moeite, meer moeite dan het een extravert persoon zou kosten om dezelfde emotionele, sociale en intellectuele arbeid te leveren. De vraag die Schut niet stelt is of het verstandig is om iedereen in dezelfde mal te duwen. Zouden we niet juist ruimte moeten geven aan verschillende vormen van inbreng in sociale relaties, zowel privé als op de werkvloer? Misschien een interessant discussiepunt om een keer aan te snijden, tijdens de rijles of op een Grieks terras.
Koen van der Gaast Amsterdam
Ik reageer met gemengde gevoelens op Dave Schuts stuk De introvert speelt vals. Gemengd omdat ik me met andere dingen wil bezighouden maar hij mij, vaak introvert, een discussie intrekt door me een plicht op te willen leggen. Een plicht tot meer oefenen in praten. Meer praten is namelijk wat extraverten van mij verlangen.
Dat iemand boos wordt omdat ik mijn mond hou, is niet mijn probleem. De wereld om mij heen wordt gekenmerkt door lawaai, overprikkeling, continu bereikbaar zijn, korte lontjes. Je daaraan onttrekken ervaar ik als een weldaad die ik me niet laat afnemen en velen toewens. De extraverten met hun luide stem, hun vele tekst, hun dikke-ik, hun ongeduld en dus woede omdat ze zich door mij misschien niet gezien of gehoord te worden, nogmaals: niet mijn probleem.
Ik voel geen plicht, afgezien van een morele, me soms te uiten. Ik heb daarom geen behoefte, laat staan een plicht, in de lawaaierige tredmolen van extraverten te stappen. Ik moet helemaal niks.
Pieter van Reenen Zeist
Introversie gaat over prikkelverwerking, energiebalans en nabijheidservaring. Dat iemand zich terugtrekt kan gaan over verwerking, overprikkeling of angst. Dit reduceren tot luiheid of arrogantie, zoals Dave Schut doet in zijn essay, is een sprong die psychologisch en sociologisch wankel neerkomt. Schut schetst een beeld van extraverten als risiconemende, „emotionele, sociale en intellectuele” arbeiders, tegenover de introvert die zich daarvoor te goed zou voelen. Daarbij vergeet hij dat luisteren óók arbeid en risico is, alleen minder zichtbaar en beloond. Dat zegt vooral iets over de norm die extraversie verheft.
Waarom moet de introvert sociaal risico nemen via spraak om als volwaardig te gelden? Sociaal risico is namelijk ongelijk verdeeld. Voor de angstige student die als kind het zwijgen werd opgelegd, de neurodivergente werknemer die struikelt over impliciete gespreksregels, of de migrant die door taal moet worstelen, is „gewoon meer praten” geen simpele oplossing. Dáárom wringt het wanneer de verantwoordelijkheid bij introverte mensen wordt gelegd, die al minder ruimte en beloning krijgen.
Aaron de Bruijn Amsterdam
Als de VVD zich in tweeën splitst, in een VVP voor kiezers met radicaal-rechtse opvattingen en een VVE voor de woningbezitters die tegen afschaffing van de hypotheekrenteaftrek zijn, dan komen D66, CDA, GL-PvdA en de afsplitsing zonder Yesilgöz op 75 zetels. Denk, CU, PvdD, SP of Volt zullen het kabinet dan vaak aan een ruime meerderheid helpen om de grootste problemen van het land met onderbouwd beleid aan te pakken. Met de naamsveranderingen kunnen VVD’ers toch geen moeite hebben?
A. Gravestein Amsterdam
Soortkill vindt varkens eten niet kunnen, omdat varkens „onrein” zouden leven (6/12). Vreemd, want varkens zijn van nature zindelijk. En het is niet alsof koeien in een megastal schoon leven. Varkens zijn waarschijnlijk beesten met gevoelens, dat vind ik een veel overtuigender argument om ze niet te slachten en consumeren.
Job van der Zweep Amsterdam
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC