Mieke Sijbrants zoekt naar woorden. Haar balpen zweeft boven de brij van letters en landt bij de ‘h’ van ‘hartstochtelijk’. De langste woorden, weet ze, zijn vaak het makkelijkst te vinden. Kijk, pontificaal in het midden: ‘optimistisch’. En daar: ‘halsstarrig’, in spiegelbeeld. Sijbrants („volgende maand word ik 73”) gaat nergens heen zonder haar puzzelboekje. Je ziet er niks van, maar ze heeft twee slechte vingers en puzzelen houdt niet alleen de hersenen soepel maar ook de hand, had de fysio gezegd. En dus maakt ze trouw haar woordzoekers. Zelfs als het om haar heen een dolle boel is.
Als het ergens druk is in december, dan wel in Tuincentrum Osdorp. Het familiebedrijf in Amsterdam Nieuw-West viert Kerst in de overtreffende trap: onder het glazen dak staat een woud van dennenbomen, fonkelen lichtjes en ornamenten en huist 165 vierkante meter miniatuurkerstdorp. De show trekt elke dag honderden bezoekers. Velen strijken halverwege neer bij Restaurant ’t Tuinterras, de vaste puzzelplek van Mieke Sijbrants.
Ze komt hier al meer dan veertig jaar, vertelt ze. Vroeger voor een drankje op de dagen dat ze vrij was: „Ik werkte met dementerende ouderen, veel nachtdiensten, week op week af.” Nadat ze een nare val maakte en werken niet meer ging, kwam ze nog veel vaker. Tegenwoordig zeker drie keer per week. Het is gewoon gezellig, zegt ze. „Ik woon alleen, mijn familie zit ver weg. Hier heb ik altijd aanspraak.”
Voor ze ’s ochtends in de tram stapt, gooit ze ook De Telegraaf in het mandje van haar rollator. Die leest ze van voor tot achter, waarna ze aan de puzzelpagina begint. „Maak je alle puzzels?”, had de baas van het restaurant haar op een dag gevraagd. „Nee, zei ik, die sudoku’s zijn me veel te moeilijk.” Sindsdien, vertelt Sijbrants, laat ze de krant voor hem apart leggen. In ruil krijgt ze af en toe een cappuccino van het huis.
In het tuincentrum zie je de seizoenen aan je voorbij trekken. Geen enkel feest – Valentijn, Pasen, Pinksteren, Halloween – gaat onopgemerkt voorbij. Maar Kerst, vindt Sijbrants, is toch het leukst. Vanwege de reuring, de lichtjes, de muziek. Ze geniet van de busladingen oudjes die speciaal voor de kerstshow bij het tuincentrum worden afgezet. Zaterdag nog: een hele bups aan die tafel daar, aan de appeltaart met slagroom, allemaal een zelf uitgezocht cadeautje op schoot. „Dan denk ik: ja, die hebben echt een leuke dag. Ze komen natuurlijk nooit ergens.”
De koopavonden in december vindt Sijbrants ook een feestje. Dan is het restaurant tot 22.00 uur open, het scheelt weer in de keuken staan. Eén avond had ze per ongeluk verkeerd in haar agenda gezet. „Toen ik niet kwam opdagen, zat het personeel meteen in de stress. De volgende dag zeiden ze: ‘Je moet je wel afmelden hoor, Mieke!’.” Dat het tuincentrum op Eerste en Tweede Kerstdag gesloten is, vindt ze niet zo erg. „Dan haal ik twee luxe maaltijden en een klein flesje wijn. En dan is er leuke televisie.”
Een kerstboom past helaas niet meer in haar leven. „Ik ben gek op planten, maar ik woon al jaren tweehoog en heb maar één vensterbank.” Wel zal ze nog op zoek gaan naar een mooi kerststuk voor op tafel. „Ik spaar al drie jaar punten, dus als het goed is kost het me niets.” Of toch misschien… „Vanmorgen zag ik een boompje met rode en zilveren ballen en lichtjes, een heel kleintje.” Haar blauwe ogen twinkelen.
Anne-Martijn van der Kaaden vervangt deze week Sheila Kamerman
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC