is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en ontwikkelingssamenwerking.
Trump beschouwt de wereld als wingewest, en daarin moeten dwarsliggers zoals de socialist Maduro wijken
De inbeslagname van een olietanker woensdag op internationale wateren is de volgende fase op de escalatieladder in het oplopende conflict tussen de Verenigde Staten en Venezuela. De Amerikanen noemen de actie legitiem omdat de tanker gesanctioneerde olie illegaal naar Iran zou vervoeren. Venezuela spreekt van ‘openlijke diefstal’ en ‘een daad van internationale piraterij’.
Hoe dan ook wordt wederom duidelijk dat de immense olievoorraden in Venezuela een grote factor zijn in de plotselinge Amerikaanse interesse en vijandigheden richting Venezuela. De beschuldigingen over de rol van Venezuela als ‘narcostaat’ in de Amerikaanse drugsverslavingsepidemie, waarmee de illegale executies op zee dit najaar van bijna negentig vermeende smokkelaars worden gerechtvaardigd, dienen slechts als excuus om de onwelgevallige socialistische president Nicolás Maduro ten val te brengen.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Waar president Trump in zijn eerste termijn nog met zijn America First-beleid verklaarde genoeg te hebben van buitenlandse oorlogen en Amerikaanse inmenging, lijkt hij in zijn tweede termijn de wereld buiten de VS te beschouwen als een klassiek wingewest. Latijns-Amerika, een continent vol olie, koper, lithium en nog veel meer felbegeerde grondstoffen, beziet Trump door zijn koopmansbril als de eigen achtertuin. Gesproken wordt inmiddels over de zogenoemde Donroe Doctrine – een woordspeling die verwijst naar de Monroe Doctrine die in de 19e en 20ste eeuw leidend was voor de imperialistische bemoeienis in Latijns-Amerika.
Om zijn doel te bereiken grijpt Trump naar dezelfde middelen als zijn voorgangers in de vorige eeuw; ‘bevriende’ staatshoofden in het zadel hijsen of houden en tegenstanders saboteren. Zo steunt Trump radicaal-rechtse leiders zoals de voormalig Braziliaanse president Jair Bolsonaro, de Argentijnse president Javier Milei en de Salvodoraanse president Nayib Bukele en moet anti-kapitalist Maduro het veld ruimen zodat in Caracas de VS-gezinde oppositie kan aantreden en de oliekraan richting de Verenigde Staten weer open kan .
De bemoeienis met het continent gaat zo ver dat Trump al openlijk verkiezingen beïnvloedt door te dreigen met het stoppen van financiële steun als zijn favoriete kandidaat niet wint. Hij deed dat in oktober tijdens de tussentijdse verkiezingen in Argentinië en onlangs weer in Honduras om zijn favoriete rechtse kandidaat Nasy Asfura in het zadel te helpen. Ondertussen verleende Trump vorige week wél gratie aan de Hondurese oud-president Juan Orlando Hernández die in de VS tot 45 jaar cel is veroordeeld voor notabene grootschalige drugshandel.
Het is ook om die reden volstrekt ongeloofwaardig dat het Trump te doen is om het tegengaan van drugssmokkel. Trump wil zaken doen. De VS onderhielden van oudsher een warme relatie met Venezuela, waarin de olie rijkelijk richting de Amerikaanse raffinaderijen aan de Golf van Mexico vloeide, tot de socialistische leider Hugo Chavéz in 1999 roet in het eten gooide.
Zijn autocratische opvolger Maduro mist Chavéz’ charisma en kreeg het economisch tegentij niet gekeerd, waardoor nu niemand meer van de olierijkdom profiteert en miljoenen Venezolanen het land, de armoede en repressie hebben ontvlucht. Velen zullen een wisseling van de macht omarmen, maar gezien de wijze waarop Trump slechts handelt uit economisch eigenbelang, moeten zij zich geen illusie maken. Een regime change om discutabele redenen van buiten afdwingen leidt doorgaans bovenal tot chaos.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant