Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
‘Dames en heren, welkom op deze heisessie van de Taskforce Smartphone-onvrij Leven (TSL). Eerst even een puntje van orde: heeft iedereen zijn telefoon in het kluisje bij de ingang gelegd? Net als bij eerdere physical taskforce meetings zullen we elk half uur in tien minuten schermtijd voorzien.
‘Goed, nou, sinds de laatste keer dat we elkaar zagen hebben allerlei ontwikkelingen plaatsgevonden, en er zijn initiatieven en publicaties waarover we het moeten hebben. Om te beginnen natuurlijk: die criminele bende van Smartphonevrij Opgroeien die het ene succes na het andere binnenhaalt. Op 1 in de bestsellerlijsten, grote reportages in de krant, tv-optredens.. Wat zeg je, Annelies?’
‘De kindertijd is te kort om door te brengen op een smartphone – da’s hun motto.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Wat moeten ze dan? Buiten spelen? En hoe spreken ze dan af? En wat moeten die ouders dan? Ook hun telefoon wegleggen? Dat is toch waanzin? Kortom, er is tegenwind, tuurlijk, maar het gaat om het grotere plaatje. Ik bedoel: als ik dan in de krant leest dat David Remnick zijn telefoon in de andere ruimte moet leggen om überhaupt tot lezen te komen... ja, dat zijn mooie berichten. Als je ook die hersens weet te kraken, ben je lekker op weg. En die kinderen van die Smartphonevrije figuren worden vanzelf groot, en dan zijn ze toch voor ons. Kunnen ze nog zo ijverig jaren de groepsdruk van hun vriendjes hebben weerstaan; de groepsdruk van een volledige maatschappij krijgt ze wel klein. Frons, wil je wat zeggen?’
‘Nou ja, ik zat een paar weken geleden in het theater, bij Rebekka de Wit, en die omschreef de smartphone als een manier om ergens niet te zijn. Ze vroeg zich af waar iedereen wás. Dat zette me aan het denken.’
‘Dat laatste kan de bedoeling niet zijn, daar heb je je apparaten voor, Frons. En als hoe-heet-ze dingetje wil weten waar we uithangen, moet ze misschien eens op onze socials kijken. Wat is dat toch, met die kunstenaars en journalisten en filosofen die de vooruitgang willen tegenhouden, dat geëmmer over het onvermijdelijke? Laat ze aan de wind gaan uitleggen dat-ie niet zo hard moet waaien. Ja, zeggen ze dan, het onderscheid tussen privé en publiek vervaagt. Heerlijk toch?! De wereld je huiskamer, en je huiskamer de wereld.
‘En we lezen steeds minder! Nou, hoe prettig was dat nou helemaal? Elite op zoek naar een nieuw soort exclusiviteit, meer is het niet. Hetzelfde ding waarmee je je koffie bestelt en afrekent en de trein instapt is ook je agenda en je videotheek en je geld en je vriendenkring en administratie en alle winkels en de toegang tot de hele fucking wereld – en dat is dan verkéérd? Vraag niet hoe het kan; geniet ervan!
‘Tuurlijk, ik hoor ook over het belang van zelf nadenken en concentratievermogen voor de democratie, en voor de volksgezondheid en over de kwetsbaarheid van digitale systemen en zo. ‘Heeft onze aandacht’, zeggen we dan. Maar het is gewoon gekibbel op de achterbank. Wij zijn de volwassenen, wij besturen de auto, de vooruitgang tegemoet. En tuurlijk: daar is het mistig, en ongewis, en mogelijk houdt de weg op een zeker moment op, en misschien zal achteraf blijken dat we allemaal genaaiphoned zijn waar we bij zaten; zolang we de route op ons schermpje volgen, kan het niet misgaan.
‘Tot zover mijn welkomstwoordje, straks gaan we heel kort onze collectieve zorg uitspreken over het feit dat DigiD in een Amerikaanse cloud komt, en daarna quizzen met ChatGPT! Maar: eerst even tien minuten vrij scrollen.’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant