is boekenrecensent voor de Volkskrant.
Hoe hard ze het ook proberen, miljardairs als Donald Trump kunnen één ding nooit krijgen, namelijk genoeg, en dus beklom hij vrijdag een podium waar Fifa-president Gianni Infantino hem stond op te wachten met ’s werelds eerste Fifa Peace Prize.
Nadat Trump zichzelf de bijhorende medaille omhing, volgde een ellenlange podiumceremonie die zo wanstaltig was dat ik hem enkel kon uitzitten door hetzelfde te doen wat schrijver Jac. P. Thijsse vroeger deed als hij een brok Limburgse kaas kreeg voorgeschoteld: ‘om er echt van te genieten, moeten een paar zintuigen op non-actief worden gesteld’.
Na een filmpje waarover Leni Riefenstahl zou zeggen: ‘Jongens, kan het wellicht een tikkeltje minder’, begon voetbalvoorzitter Infantino bijvoorbeeld aan een hallucinante toespraak waarin hij Trump onder meer omschreef als een ‘dynamische leider met deëscalerend vermogen’, wat vermoedelijk de minst accurate beschrijving van een persoon ooit is.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Afgelopen juni was ik al behoorlijk onder de indruk van de wijze waarop Navo-baas Mark Rutte zijn tong door de bilnaad van daddy Trump haalde, maar Infantino’s poging van afgelopen vrijdag was zo mogelijk nog indrukwekkender: hij dook er zo diep in dat hij binnenkort, als ware hij een 21ste-eeuwse Carl Linnaeus, allerlei nieuwe soorten darmflora in kaart kan brengen.
Toen diezelfde Infantino, die inmiddels kantoor houdt in een van de Trump Towers, in 2016 aantrad als voorzitter van de wereldvoetbalbond, beweerde hij nog dat ‘politiek weg zou moeten blijven van voetbal en voetbal weg van politiek’. Tien jaar later is duidelijk dat de beste man zich versproken moet hebben, want wat hij eigenlijk bedoelde was: voetbal zou weg moeten blijven van eerlijke, democratische en rechtsstatelijke politiek.
Sinds hij aan de touwtjes trekt, werden er al WK’s georganiseerd in het Rusland van Vladimir Poetin en het Qatar van sjeik Tamim al Thani. Volgend jaar vindt er een WK plaats in het Amerika van Donald Trump, en het toernooi van 2034 is reeds toegewezen aan het Saoedi-Arabië van Mohammed bin Salman, onder meer bekend van het in stukken laten hakken van journalist Jamal Khashoggi (een gebeurtenis die Trump recent wegwuifde met de opmerking dat Khashoggi het er zelf ook wel een beetje naar had gemaakt).
Het is natuurlijk bekend dat Nederlandse sportbonden niet uitblinken in boycots. Op een paar helden na bleven ‘we’ gewoon lekker sporten in München nadat het halve Israëlische team was omgekomen bij een gijzeling, reisden ‘we’ in 1978 gewoon af naar Argentinië ter meerdere eer en glorie van Jorge Videla en trokken ‘we’ in 1980 zonder morren naar de Sovjet-Unie.
In 2008 vonden vonden we goud belangrijker dan de Oeigoeren, in 2014 lieten we ons koningspaar proosten met Poetin, en in 2022 besloten onze spelers op het laatste moment toch geen OneLove-aanvoerdersband te dragen toen bleek dat de plaatselijke sjeik een tyfushekel had aan homo’s.
Het Nederlands Elftal oproepen om volgend jaar niet naar Dallas te gaan, is, met andere woorden, volslagen kansloos. Hoe hoog of laag we ook springen, aanvoerder Virgil van Dijk zal daar gewoon aanwezig zijn om vragen over geëxecuteerde Venezolanen te negeren, net zoals bondscoach Ronald Koeman braaf zal fronsen wanneer er weer een journalist over ICE begint, of over deportaties.
Gelukkig bestaat er nog een andere groep die mogelijk wel te bewegen is tot actie. Eentje die bovendien nog veel machtiger is dan de voetballers, namelijk uzelf, de kijker.
Als sport politiek is, vormen kijkers namelijk het electoraat. En mijn stemadvies luidt: denk er alvast eens over na.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant