De ‘bewonderenswaardig expressieve’ hond Indy is voor zijn rol in de film Good Boy genomineerd voor een Astra, een prijs die normaal gesproken naar mensen gaat. ‘Het was het toppunt van methodacting’.
Waar komt dat gefluit vandaan? Een koperkleurige toller spitst zijn oren als er een zwarte schim door de donkere kamer schiet. Zijn baasje ligt naast hem te slapen. Verder is er niemand. De hond schiet omhoog en volgt de gedaante door het akelig stille huis. Plots een licht vanuit de kelder. Het beestje stokt, ogen vol angst. Is dat… een lijk?
Geen zorgen: hondacteur Indy was niet écht bang op de set van de Amerikaanse horrorfilm Good Boy. De film, die eind oktober in Nederland in première ging, vertelt het verhaal van een hond die samen met zijn zieke baasje in een spookhuis woont. Het was de eerste filmrol voor Indy, die meteen de aandacht trok van filmcritici. Zo noemde The Guardian Indy een ‘bewonderenswaardig expressieve hond’ en schreef de Volkskrant dat Indy zijn rol met ‘verve vertolkt’. Nu is Indy zelfs genomineerd voor de Astra Award in de categorie Beste Acteerprestatie in een horror- of thrillerfilm: een bijzondere prestatie voor een hond.
De Astra’s worden sinds 2018 uitgereikt door de Hollywood Creative Alliance, een groep journalisten en makers in de entertainmentwereld die als missie heeft om ondergewaardeerd talent in film en televisie op een voetstuk te zetten. Met prijzen in verschillende genre-specifieke categorieën eren ze filmmakers en betrokkenen die bij andere prijzen soms over het hoofd worden gezien. Normaal zijn dat mensen. En nu dus Indy, de hond.
Honden wonnen al wel eerder prijzen voor hun prestatie in films. Sinds 2001 wordt op het filmfestival van Cannes jaarlijks de Palm Dog uitgereikt, een speelse onderscheiding voor de beste filmhonden. Maar die prijs is exclusief voor honden, en Indy strijdt nu om een prijs met serieuze menselijke acteurs, in een categorie waarin bijvoorbeeld ook Sally Hawkins (Bring Her Back) is genomineerd.
Ben Leonberg, schrijver en regisseur van Good Boy en het baasje van Indy, werd voor zijn film geïnspireerd door het unheimische gevoel dat je kunt hebben als honden langdurig naar een lege hoek van de kamer staren of blaffen. Zien zij soms iets wat wij niet kunnen zien?
In de film, die helemaal is gefilmd vanuit het perspectief van de hond, worden Indy en zijn baasje Todd gestalkt door een duistere verschijning. Todd heeft een kwakkelende gezondheid en is zich niet bewust van het kwaad dat op de loer ligt. Op hondhoogte leeft de toeschouwer mee met Indy die zich in nauwe ruimtes en donkere kamers begeeft, op onderzoek naar de ongewenste derde bewoner van het griezelhuis.
‘Bij het maken van de film ging het niet zozeer over hoe we Indy moesten trainen om in een film te spelen, maar meer over hoe we de film om hem heen konden creëren’, zegt Leonberg in een interview met Collider Behind the Scenes. Ook moest de crew steeds een heel scala aan gekke geluidjes maken om Indy verward zijn kop te laten kantelen, zoals veel in de film is te zien. Indy werkte bovendien maar één uur per dag, waardoor er uiteindelijk vierhonderd dagen gefilmd werd, verspreid over drie jaar.
Het resultaat is een film die zowel spannend als tragisch is. Het lot van een hond in films raakt mensen regelmatig harder dan dat van een mens. Denk bijvoorbeeld aan de labrador Marley uit Marley and Me (2008), de trouwe Hachi die op het treinstation wachtte op zijn overleden baasje in Hachi: A Dog’s Tale (2009) of de waakzame Old Yeller in de gelijknamige film uit 1957. In Good Boy is de ziekte van Todd lang niet zo aangrijpend als het angstige snoetje van Indy.
De betrokkenheid van kijkers bij het filmlot van de hond blijkt ook uit het bestaan van sites als doesthedogdie.com, waarop je kunt nagaan of in een film de hond doodgaat. Een vrolijke spoiler voor de bezorgde kijker van Good Boy: Indy blijft gelukkig leven.
Maar kan een hond eigenlijk wel acteren? Leonberg is daar eerlijk over: ‘Indy heeft geen idee dat hij in een film zit’, zei hij in het interview met Collider. ‘Het was het toppunt van methodacting, zijn liefde voor de andere personages was echte liefde.’ Misschien is Indy niet zozeer een acteur, als wel een talentvolle, goed getrainde hond die veel opmerkelijke trucjes kan.
Echt acteren of niet, Indy sluit aan in een rijtje iconische hondenrollen in film en televisie. Nog niet zo lang geleden stal bordercollie en Palm Dog-winnaar Messi de harten met zijn gevoelige vertolking van de familiehond Snoop in rechtbankdrama Anatomy of a Fall (2023). Veel eerder al speelde de terriër Terry de sterren van de hemel als Dorothy’s hondje Toto in The Wizard of Oz (1939). En geen enkel hondenfilmlijstje is natuurlijk compleet zonder de Schotse collie in de televisieserie Lassie (1962-1980).
Of Indy er met de Astra vandoor gaat is nog maar de vraag. Hij concurreert met veelgeprezen acteurs als Alison Brie in de body-horror Together en Hawkins als geheimzinnige pleegmoeder in Bring Her Back. Gelukkig zal het verlies Indy waarschijnlijk niet zoveel schelen.
Vooralsnog hoeft Indy ook nog geen plannen te maken voor de Oscars: die blijven exclusief voor mensen. Distributeur Independent Film Company stuurde wel een grappige brief naar de Academy, zogenaamd geschreven door Indy, waarin de hond de uitsluitende houding van de leden betreurt. ‘Ondanks mijn bejubelde rol in Good Boy kom ik niet in aanmerking voor de Oscar voor beste acteur’, staat er in de brief. ‘Ben ik dan geen good boy?’
Indy is een echte filmhond: op de filmset was zijn favoriete snack popcorn. In de laatste opnamezomer kreeg hij wat minder snacks, omdat hij te dik werd.
Kari Fischer, de vrouw van regisseur Leonberg, werkte ook mee aan de film als producent. Ben Leonberg noemde het maken van de film dan ook een ‘familieproject’.
Het spookhuis in de film is in het echt de vaste woonplaats van Indy en zijn baasjes.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant