Arne Slot speelt hoog spel om zonder sterspeler Mohamed Salah naar Milaan te reizen voor het duel met Internazionale in de Champions League. Een dergelijke machtsstrijd binnen een club is van alle tijden.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Het thuislaten van Mo Salah door Arne Slot voor het cruciale duel in Milaan tegen Internazionale herbergt alle facetten van een koningsdrama. Wie wint: de Egyptische koning die de harten van Liverpool veroverde, of de Goeroe uit Bergentheim, de trainer die in zijn tweede seizoen hevig onder druk staat na een lange reeks deels slechte resultaten?
De clubleiding steunt Slot, zo bleek maandag, nadat bekend werd dat Salah niet meereisde naar Lombardije, na zijn uitbarsting van zeldzame, onbeheerste woede in de pers na het duel met Leeds (3-3). Officieel is het besluit genomen om even rust te brengen in de onzekere, explosieve situatie rond Salah, wetende dat de strijd tussen coach en sterspeler een van de interessantste interne confrontaties in de teamsport is. Hier wringt het tussen de belangen van het team, behartigd door de trainer, en het individu, de topspeler met zijn eigen handel en wandel.
De ster, die maandag wel nog op de training was, heeft veel gewonnen en is populair bij het publiek. In het geval van Salah: bijna negen seizoenen, gelardeerd met talloze prijzen, waaronder de Champions League en twee landstitels. Grenzeloze populariteit, een eindeloze reeks doelpunten en acties die altijd in de herinnering blijven voortleven. Ouders kopen een shirt met de naam Salah voor hun kinderen, of ze trekken het zelf aan.
De trainer is de baas, al lijkt hij in tijden van de verheffing van het sterrendom eerder ondergeschikt aan de vedette. De trainer is inwisselbaar, denkt een deel van de buitenwereld. De speler is dat nauwelijks, zeker als hij zo lang bij een club blijft als Salah bij Liverpool. Al is hij 33 jaar en uit vorm.
Erik ten Hag kreeg bij Manchester United ruzie met Cristiano Ronaldo, die op een gegeven moment niet meer wilde invallen in de slotfase. Uiteindelijk vertrok Ronaldo, bleef het behelpen met de resultaten en had Ronaldo altijd Piers Morgan nog als trouwe bondgenoot, een mediapersoonlijkheid die Ronaldo af en toe mocht interviewen, in ruil voor dienstbaarheid. Morgan haalde telkens uit naar Ten Hag, zeker in moeilijke tijden.
Dergelijke strijd is van alle tijden, mooi samengevat in het conflict tussen trainer Hennes Weisweiler en sterspeler Johan Cruijff in Barcelona, in 1976. Weisweiler eiste in tactisch en fysiek opzicht meer van Cruijff dan voorganger Rinus Michels en zei, toen het geschil opliep: ‘Ik ben de beste trainer met het hoogste diploma.’ Cruijff pareerde als volgt, zoals in de biografie van Auke Kok is opgetekend: ‘Gefeliciteerd, ik ben de beste speler.’
Cruijff kon niet verliezen van Weisweiler. Cruijff had de titel eindelijk naar Barcelona gebracht, na jaren overheersing door Madrid. Dat was tevens een zege op het regime van dictator Franco. Cruijff was in zekere zin de bevrijder van Catalonië. En toen kwam Weisweiler, een Duitse trainer van de oude stempel. Cruijff noemde hem ‘de Duitser’ op een gegeven moment, denigrerend. Nog zo’n dodelijke frase uit het boek van Kok. Cruijff: ‘Och, u bepaalt de tactiek vooraf en ik bepaal de tactiek op het veld.’ Weisweiler: ‘Dat geloof je zelf toch zeker niet?’ Reken maar dat het zo was.
Tal van grote trainers beleefden een dergelijk conflict, waarvan de winnaar moeilijk te voorspellen is, omdat de ogenschijnlijke winnaar uiteindelijk de verliezer kan zijn. De Braziliaanse linkerspits Rivaldo had in 1999 de Gouden Bal gewonnen en achtte het moment rijp om het kantoor van trainer Louis van Gaal binnen te stappen, in Barcelona.
Van Gaal zei jaren later, in een interview met de Volkskrant: ‘Rivaldo werd pas in het derde jaar, nadat hij wereldvoetballer van het jaar was geworden, een probleem. Toen hij was verkozen, kwam hij de volgende dag binnen: trainer, mag ik wat zeggen? Ik dacht: hij gaat zijn collega’s en mij bedanken. Nee, hij wilde op 10 spelen. Toen heb ik de grootste fout van mijn leven begaan als trainer. Ik liet hem in het tweede elftal spelen en wij gingen alles verliezen. Onder druk van de spelersgroep kwam hij terug op 10. We wonnen geen titel dat jaar. Ik was afgeweken van mijn visie.’ Het was tevens het einde van Van Gaal bij Barcelona, die na zijn derde seizoen ontslag nam.
De trainer kan zo’n conflict naar zijn hand zetten, maar dan moet hij als de wiedeweerga wedstrijden gaan winnen, terwijl hij tevens bij andere spelers begrip dient te kweken voor zijn rigoureuze besluit. Slot heeft na de titel in zijn eerste seizoen weinig succes de laatste maanden, al steunde bijvoorbeeld aanvoerder Virgil van Dijk hem, door te stellen dat Salah gewoon weer belangrijk gaat zijn, en dat ook hij ondergeschikt is aan het teambelang.
Anderzijds: Slot heeft zeges nodig, en snel ook. Zelfs in de Champions League zijn nog punten nodig, en Inter is een zware tegenstander, zoals elke club op dit moment een moeilijke opponent is voor Liverpool. Salah speelt een beroerd seizoen, waarbij mogelijk tal van factoren meespelen. De dood door een verkeersongeluk van Diogo Jota, met wie hij goed bevriend was, of het vertrek van rechtsachter Trent Alexander-Arnold, met wie hij het meest samenspeelde in het veld.
De 33-jarige Salah zat drie duels op de bank en viel tegen Leeds niet eens in. Hij zag dat het elftal op vrij knullige wijze de zege verspeelde en liep opzichtig naar de pers, die hij normaliter overslaat. Hij bleef herhalen hoeveel hij voor de club heeft betekend, dat hij door Slot voor de bus is gegooid, dat zijn familie komend weekeinde komt kijken naar de wedstrijd tegen Brighton, dat hij geen relatie meer heeft met Slot. Een kritische vraag over zijn spel bleef uit.
Salah vertrekt na het weekeinde naar de Afrika Cup. Hij zet het conflict op scherp. Is Arne Slot straks weg, als de slechte serie zich voortzet? Vertrekt hij zelf in de winterstop, al verlengde hij zijn contract in de zomer met twee jaar? Slot kijkt louter naar prestaties. Bovendien is bij hem iedereen verplicht om te verdedigen, ook de aanvallers, ook de ster. Als de ster veel doelpunten maakt, hoeft hij ietsje minder te verdedigen dan wanneer de ster is verbleekt, zoals bij Salah het geval is.
Vorig seizoen gingen al verhalen over een conflict tussen Slot en Salah. Slot zei toen, na de titel van Liverpool waaraan Salah een geweldige bijdrage leverde: ‘Er zijn momenten geweest dat we samen zaten, en waarin ik benoemde dat hij ook verdedigend iets moest doen. Daarin ging hij mee. Ik denk dat ik het in al die jaren als trainer nooit heb meegemaakt dat een speler tegen mij schreeuwde, of ik tegen een speler. Dat is niet mijn stijl. Ik probeer te voorkomen dat iets escaleert. Er zijn trainers die dat leuk vinden, als het escaleert. Ik wil intens werken, maar wel zonder gezeur of een opstootje.’
Gezeur heeft hij nu, en een opstootje eveneens. Wint Slot dinsdag, dan zullen de media zeggen dat hij een moedig besluit nam. Verliest hij, dan zal hij de alsmaar toenemende druk voelen. Salah heeft zijn reputatie mee. Anderzijds: Liverpool is een zeer traditionele club. ‘You never walk alone’, zingen ze op de tribunes. Trainers zijn zelden ontslagen. Niemand is groter dan de club. Dat geldt zelfs voor Mo Salah.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant