Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte naar Hongarije, keerde terug in Kyiv en verblijft nu weer in Hongarije. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
Maandag 8 december
11.36 uur
‘Een groet uit Boedapest. Het leven gaat hier zijn gangetje. We slapen, we koken, we eten en als we wandelen kijken we naar de kerstversiering in de tuinen en op de balkons in onze straat. Ja, het ziet er knus en aangenaam uit, maar mijn gedachten zijn natuurlijk alleen maar in Oekraïne.
‘In Kyiv gaat nog steeds regelmatig het luchtalarm. Daardoor kan ik soms voor langere tijd mijn buren niet bereiken. Ze zitten dan in de ondergrondse parkeergarage, zonder wifi. Dat is vervelend en ik word er nerveus van.
‘Los van een hele hoop andere zorgen, maak ik me ook druk om m’n flat. ’s Nachts, in bed, lig ik vaak te woelen, omdat ik vrees dat mijn appartement geraakt wordt door een raket, een drone of een rondvliegend deel van de Oekraïense luchtafweer. Natuurlijk valt het in het niet bij de zorgen die ik om mijn zoon heb, maar mijn huis voelt ook een beetje als familie.
‘Ik heb heel lang gewerkt en gespaard om deze flat te kunnen kopen. Ik kocht servies dat me dierbaar is en verzamelde allerlei mooie vaasjes. En vergeet niet dat ik ook mijn fotoboeken, romans en meubilair heb moeten achterlaten. Mocht er iets met mijn huis gebeuren, dan wil ik eigenlijk direct ter plekke zijn om te redden wat er te redden valt.
‘Mijn man Akos vindt dat het tijd wordt voor een grote verhuizing. Zodat we al mijn spullen kunnen overbrengen naar Hongarije. Maar dat wil ik niet. Van het idee alleen al krijg ik maagpijn. Het voelt steeds vaker alsof ik bezig ben mijn land de rug toe te keren. Juist nu - met de moeilijke wintermaanden nog voor de boeg - zou ik dan als een soort bange wezel het land met verhuisdozen en al verlaten.
‘Nee, nee, dat kan ik niet. Mijn verblijf hier in Boedapest is en blijft tijdelijk. Ik wil ook gewoon zo snel mogelijk weer in hetzelfde land verkeren als mijn zoon, al zit hij dan aan het front. Stel hij krijgt opeens toch verlof? Of hij raakt gewond? Dan wil ik snel naar hem toe kunnen.
‘Het verhuizen van mijn spullen zou een cadeau aan Poetin zijn. Dan heeft hij mij precies waar hij alle Oekraïners wil hebben: weg uit hun land. Dat geschenk ga ik hem niet geven.
13.10
‘Ik zal eerlijk zijn: de gesprekken over vrede boezemen ons angst in. De veiligheidsgaranties blijven flinterdun. Als we tekenen voor zo’n vrede, moeten we niet gek opkijken als er binnen de kortste keren weer Russische tanks de grens over rollen. Zo’n vrede lijkt de opmars naar nog meer ellende. Waarom ziet Trump dit niet? Wat is er toch met Amerika gebeurd? Het land waar ik altijd over droomde en zo tegen opkeek. Het doet ongelooflijk veel pijn dat Amerika de vriendschap met ons verbroken heeft. Rusland is voor hen overduidelijk veel belangrijker. Ik zeg het je wel vaker, maar ach, wat missen we Biden toch.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant