is columnist voor de Volkskrant
Niemand weet hoe het komt dat Fransen alles stijlvol doen – of toch, ik heb er een boek over, het heet The Essence of Style. Als je een Franse boekhandel inloopt, wat ik graag doe, hoewel ik weet dat ik er amper een boek zal vinden waar ik een touw aan kan vastknopen, vind je daar al die prachtig, gebroken witte boeken van de Franse uitgeverij Gallimard. Er staat alleen een titel op, in het rood, in een klassieke letter, en eromheen staan twee rechthoeken, zwart en rood.
Ik viel hier in Nederland van de week dus meteen voor een boek – uit het Frans in het Nederlands vertaald – waarvan het omslag er bijna net zo uitzag: een ander lettertje, een rechthoek minder, maar toch. Het heet De collectie, van de Franse schrijfster Nina Leger, die ik niet kende, en is vertaald door Sanne van der Meij.
De collectie gaat over een vrouw die een collectie van piemels aanlegt. In het boek worden ze penissen genoemd, en ik kan me voorstellen dat de vertaler daar lang over heeft moeten nadenken. Het is bijna onmogelijk om een woord voor het mannelijk geslachtsdeel te vinden dat niet te kinderachtig, vlezig of medisch klinkt.
Even los daarvan, want iedereen wil nu natuurlijk weten hoe het met die collectie zit: de vrouw doet in drukke straten vaak alsof ze een appelflauwte krijgt, leunt dan tegen een etalage, een man komt haar te hulp, ze neemt de man mee naar een hotelkamer en heeft seks met hem. Zijn piemel slaat ze in haar geheugen op, en zo ontwikkelt ze in haar hoofd een piemelpaleis.
Het leuke is dat we er nooit achter komen waarom ze dit doet. Nina Leger, die alles in kleine hoofdstukjes opschrijft, beschrijft wel een groep virtuele mensen in een hotellobby die speculeren over hoe de vrouw tot haar verzameldrift is gekomen – iets verstoords in haar jeugd, et cetera. Maar misschien is er geen reden.
Ik ging Legers Instagram bekijken, en zag hoe ze op de Franse tv, waar mensen literatuur heel serieus nemen, tegenover een panel van drie literatuurkenners zat, van wie een gesoigneerde man haar keihard aanviel omdat hij haar boek zo slecht vond. Misschien kon hij het niet aan dat er geen psychische oplossing werd gegeven voor het manisch verzamelen van piemels, terwijl Casanova en Don Juan iets heel soortgelijks deden.
De Engelse uitgave van dit boek, zag ik, is ook mooi, en grappig, want zo zijn de Engelsen dan weer: een verzameling roze botanische tekeningen van paddenstoelen, tegen een zwarte achtergrond.
Ook een collectie. Niemand gaat er ooit heel diep op in waarom een ander postzegels verzamelt, of lp’s, of sneeuwbolletjes, misschien is dat wat die Engelse uitgever wil zeggen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant