De Zitting Hoe kan een knokpartij tussen twee hondenuitlaters zo vreselijk escaleren in „wederzijds geweld”? En welke rol speelde de „nogal grote” vriend van Romy, die verstand heeft van vechtsport?
Het incident tussen de twee vrouwen is alweer van ruim vier jaar geleden. Dus de officier baalt, maar ja: als een verdachte niet in voorarrest hoeft, blijft een strafzaak vaak veel te lang liggen, legt ze uit. Pas in de zomer van 2024 werd zittingsruimte gevonden om de ernstig uit de hand gelopen vechtpartij op een hondenuitlaatveldje te berechten.
Alleen wijzigde Romy (26) toen haar uitleg van de vechtpartij. En moest de zaak terug naar de rechter-commissaris voor een extra verhoor. Niet zíj had de destijds 56-jarige Lydia bij een ruzie tijdens het uitlaten ernstig verwond, vertelde Romy, maar haar vriend die haar kwam helpen. Dat is „nogal een grote jongen”, die het niet zo nauw nam in het leven en verstand heeft van vechtsport. Naderhand zou hij hebben opgeschept dat hij de vrouw die z’n vriendin belaagde met een bodykick zou hebben uitgeschakeld.
Romy zelf had wel geduwd en geslagen, dat geeft ze toe, maar niet hard genoeg om botbreuken te veroorzaken.
Naar verluidt begon het die dag in 2021 allemaal met een ‘trappende beweging’ van Lydia, naar de blaffende hond van Romy. Waarna, zo vertelden omstanders de politie, de twee vrouwen „elkaar in de haren vlogen”.
In het ziekenhuis had de traumatoloog bij de aanblik van Lydia gezegd dat hij zulk letsel alleen kende van verkeersongelukken. Was hier echt geen knuppel aan te pas gekomen? De dokter telde een gebroken neus, onderarm en heupkop.
Nu, een jaar later, moet Romy aan een sceptische officier haar draai uitleggen. Die verklaart ze doordat haar relatie nu is verbroken.
Inmiddels is ze overigens doodsbang voor haar ex die volgens haar advocaat drugs zou verhandelen. Ze spreekt over huiselijk geweld, vele ruzies over de omgang met de twee kinderen die na het incident met Lydia werden geboren. De ex is al eerder voor geweld veroordeeld, zegt ze.
De officier wil dat alles niet voetstoots aannemen: zij ziet geen „harde aanwijzingen” voor een gevaarlijke ex. Veroordelingen heeft ze niet kunnen vinden. Wel houdt de politie een ‘boekwerk’ bij van de meldingen die het stel sinds maart 2022 bij de politie over elkaar doet, zo bleek uit navraag. Meestal ging dat over omgangsafspraken.
Maar geweld? De dader in deze zaak is en blijft volgens de officier Romy. Getuigen zagen haar immers „losgaan”, namen „maaiende armen” en schoppende bewegingen waar. En al hebben getuigen ”een man” bij het incident gezien: de officier vindt het vooral een poging om de schuld af te schuiven. Ze eist 120 uur taakstraf en toewijzing van de 36.000 euro schadevergoeding. Was de zaak tijdig berecht, dan had het OM 180 uur geëist, zegt ze.
Het slachtoffer is niet in de rechtszaal: Lydia (60) blijkt eerder dit jaar voor euthanasie te hebben gekozen. Volgens haar zus Angelique was ze uitgeput door de complicaties van de botbreuken, haar gebrekkige mobiliteit en het bijkomstig sociale isolement, het lange wachten op een vonnis, het geroddel in de buurt.
Angelique leest, haast verstikt door snikken, een bittere slachtofferverklaring voor. Ze hoopt dat bij Romy „iets van spijt of inzicht ontstaat, zodat Lydia’s dood niet volledig zinloos is geweest”. En ze zegt: „De leegte is niet in woorden te vatten.” De gebroken heup, de mislukte revalidatie, daarna een val en een bovenbeenbreuk vormden een cascade van problemen. Romy’s handelen is haar zus fataal geworden.
Dát is gevochten ontkent Romy niet. Het begon met een duw: Lydia moest niet te dichtbij komen, het was coronatijd. Ook Romy kreeg klappen, met de flexiriem van Lydia, dat is een cassette met een oprolbare hondenriem. Toen ze de kans kreeg liep ze weg, waarna Lydia haar achterna zou zijn gekomen. En Romy dus door haar ex zou zijn ‘ontzet’. Daarna sloeg ze in paniek op de vlucht, ving haar weggerende hondje en keek niet meer om.
Lydia werd later bloedend, op de grond van het hondenuitlaatveldje gevonden.
Twee weken later wordt Romy vrijgesproken, waardoor Angelique haar schadevergoeding misloopt. Uit het politiedossier concludeert de rechtbank dat het incident zich op twee locaties, op twee afzonderlijke momenten moet hebben afgespeeld. En dat Romy maar bij één locatie aan de schermutseling meedeed, die de rechtbank omschrijft als „wederzijds geweld”, dat begon met een „flinke duw” van Lydia, gevolgd door schoppen en slaan.
Maar dat alles was te weinig om zware, fysieke gevolgen te hebben. Romy mocht zich bovendien verdedigen, zeker omdat ze met de riemcassette werd geslagen door Lydia. Ze had recht op ‘noodweer’. Van strafbare mishandeling is dan geen sprake.
De ernstige verwondingen moet Lydia later hebben opgelopen op een tweede locatie, even verderop, waar ze vanachter een harde duw kreeg en op de grond viel. Romy zelf werd op het moment van de duw door getuigen elders op het veldje gezien. Wie de duw gaf, laat de rechtbank in het midden. Maar dat daar toen ‘een man’ aanwezig was, vermoedelijk Romy’s vriend, lijkt de rechtbank aannemelijk. Ook omdat de man, op weg terug naar een auto, Romy zou hebben gewenkt.
In deze rubriek beschrijven verslaggevers elke week een rechtszaak.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC