Een groep Barendrechters zocht en vond een geschikte plek voor hun islamitisch centrum. De gemeente zet sindsdien alles op alles om het tegen te werken. En dreigt zo de basisbeginselen van behoorlijk bestuur te ondermijnen.
is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincie Zuid-Holland.
Halverwege mei verschijnen ineens twee boa’s in het Islamitisch Centrum Barendrecht (ICB). Het is vrijdag en er is een spelletjesmiddag voor kinderen, die joelend van het ene naar het andere lokaal rennen. In de ontvangstruimte zitten leden van de bestuurlijke top van het ICB rustig koffie te drinken met gemeenteraadslid Arie Kooijman (GroenLinks). Verrast kijken ze op naar de boa die het woord neemt.
‘Zijn jullie hier islamitische dingen aan het doen?’
Even weet niemand wat te zeggen. Kooijman, een keurige zeventiger die al sinds 2014 in de gemeenteraad zit, voelt zich er ‘niet prettig’ bij. Heel even schiet door zijn hoofd: zijn we iets strafbaars aan het doen?
Maar ze drinken alleen een kop koffie, en ze eten een dadel.
Meerdere aanwezigen vertellen dat de boa op hoge toon dreigt om het islamitisch centrum te ontruimen. In het rapport dat zij later opstelt, staat dat zij ‘meerdere meldingen’ – tientallen – van buurtbewoners heeft gekregen dat er ‘islamitische bijeenkomsten’ gaande zijn.
ICB-voorzitter Khalid Kassrioui, een bekende ondernemer in Barendrecht, krijgt het even te kwaad. ‘Wat komen jullie doen?’, roept hij naar de boa’s. Achteraf zal de gemeente beweren dat juist zijn optreden ‘een onprettige toon voor het eerste contact’ zette.
De boa meent uitvoering te moeten geven aan het omgevingsplan van de gemeente. Daarin staat sinds kort dat religieuze activiteiten niet op het Bijdorpplein zijn toegestaan. Dat die regels werden aangepast nádat het ICB zich er al had gevestigd en ook niet hoeven te worden nageleefd nu het islamitisch centrum ertegen procedeert, daarvan is ze kennelijk niet op de hoogte.
Dan stapt Jaafar Massali op de boa af. Hij is in het dagelijks leven juridisch adviseur bestuurs- en omgevingsrecht bij een grote gemeente en de huisjurist van het ICB. ‘Laten we even opnieuw beginnen’, zegt hij.
Hij verzoekt haar om even mee te lopen, zodat de spelende kinderen niet onnodig bang worden gemaakt. Hij zegt dat er niets gebeurt wat in strijd is met de regels. ‘Ik vertelde haar dat ze bestuursrechtelijk helemaal niet kan ontruimen. Nee, zei ze, maar strafrechtelijk wel. Dat klopt, zei ik, maar die bevoegdheid heb jij niet.’
Het bezoek loopt met een sisser af. Massali leidt de boa’s even rond, en zij stellen een kort rapport op. De boa noteert dat ‘islamitische kinderen’ aan het spelen zijn ‘onder toezicht van twee vrouwen’.
Het is niet de eerste, en zeker niet de laatste keer dat het ICB een confrontatie heeft met de gemeente.
Het Islamitisch Centrum Barendrecht en het gemeentebestuur staan sinds afgelopen maart lijnrecht tegenover elkaar. Toen de initiatiefnemers de aankoop van een pand op het bedrijfsterrein Bijdorpplein aankondigden, brak er een golf van protest uit in de gemeenschap. Er ging al snel een anonieme petitie rond, die inmiddels bijna vierduizend keer is ondertekend: ‘Barendrecht is een christelijk dorp en moet dat blijven.’ Volgens de petitie moet de gemeente ‘zich niet laten veranderen door invloeden die hier niet thuishoren’.
Toch is Barendrecht allang niet meer het spierwitte, gereformeerde dorpje dat het vroeger was. In de jaren zeventig kwamen de eerste Marokkaanse gastarbeiders werken in beschuitfabriek Hooimeijer. Het dorp ten zuiden van Rotterdam groeide de laatste jaren uit tot een gemeente van vijftigduizend inwoners; een aanzienlijk deel van hen is van Marokkaanse of Turkse afkomst. Alleen een moskee ontbrak nog, terwijl het kleinere buurdorp Ridderkerk er maar liefst twee telt.
Het college van B en W – gedomineerd door de partij Echt voor Barendrecht (EVB), die nu 18 van de 29 raadszetels bezit – zet alles op alles om de vestiging van het ICB te blokkeren, en grijpt daarbij naar zware middelen. Uit interne documenten blijkt dat onder zijn ambtenaren serieuze zorgen bestaan of het eigen college wel betrouwbaar en volgens de regels handelt.
Voor dit verhaal ging de Volkskrant in gesprek met de bestuurlijke top van het ICB en met gemeenteraadsleden van EVB, VVD, PvdA, GroenLinks en D66. Daarnaast bekeek de krant de uitspraak van de voorzieningenrechter, raads- en commissievergaderingen en woonde zij de hoorzitting van de bezwaarschriftencommissie bij. Ook beschikt de krant over de interne communicatie tussen wethouder Lennart van der Linden (Ruimtelijke Ordening) en zijn ambtenaren, door het ICB opgevraagd met een beroep op de Wet open overheid (Woo).
Van der Linden wilde niet ingaan op herhaaldelijke interviewverzoeken van de Volkskrant. Hij zegt ‘terughoudend’ te willen zijn richting de media nu een bezwaarschriftencommissie zich over de kwestie buigt. Op een deel van de schriftelijke vragen ging hij wel kort in; die reacties zijn verwerkt in dit artikel.
Dit is niet alleen een verhaal over een cultuurstrijd tussen verschillende bevolkingsgroepen in een kleine gemeenschap, het is ook een verhaal over hoe populistische reflexen de basisbeginselen van behoorlijk bestuur dreigen te ondermijnen.
‘Het lijkt erop dat de gemeente Barendrecht hier discriminatie op religieuze grond heeft gefaciliteerd en dat is ernstig’, zegt John Bijl, directeur van het Periklesinstituut en gespecialiseerd in lokale democratie. ‘In een democratie zijn politici niet alleen spreekbuizen van hun achterban, maar hebben ze ook de taak om de belangen van minderheden te beschermen.’ Tegelijk laat deze lokale casus volgens hem ook zien dat de ‘rechtsstatelijke beschermingsmechanismen’ werken.
Eind maart is het ramadan en is er een groot feest in Diamond Plaza, een zalencentrum in Rotterdam-Zuid. Mannen omhelzen elkaar juichend, confetti vliegt door de lucht. De initiatiefnemers, een bont gezelschap van voornamelijk hoogopgeleide dertigers en veertigers, kondigen aan dat er al 1 miljoen euro is ingezameld om hun droom te verwezenlijken: een moskee in Barendrecht.
Later spreken de initiatiefnemers liever van een ‘islamitisch centrum’, omdat er veel meer activiteiten plaatsvinden dan alleen gebedsbijeenkomsten. Het moderne bedrijfspand, met een halfronde gevel van blauwe ruiten, ligt naast Bijdorp, een rustige en groene woonwijk met goede verbindingen naar de snelweg.
Dat het islamitisch centrum op een bedrijventerrein is beland – geen voor de hand liggende locatie voor een gebedsruimte – nemen de initiatiefnemers voor lief. In Barendrecht zijn geschikte plekken schaars. Jarenlang al voerde Kassrioui (de huidige ICB-voorzitter) gesprekken met de gemeente over een locatie voor een moskee, maar zonder enig resultaat. Wethouder Van der Linden bevestigt dat ‘de afgelopen jaren’ meerdere inwoners met de gemeente hebben gesproken over ‘islamitische activiteiten’.
Volgens Kassrioui heeft wethouder Van der Linden, die hij al van jongs af aan kent van de plaatselijke voetbalvereniging, hem vervolgens zelf aangeraden om naar ‘commerciële panden’ te kijken. Van der Linden ontkent dit.
‘Uiteindelijk was het Bijdorpplein een buitenkansje’, aldus Anouar Ouali, lid van de raad van toezicht en in het dagelijks leven werkzaam als consultant bij PwC. ‘Met als voordeel dat we er meteen in konden.’
De vreugde binnen de islamitische gemeenschap staat in sterk contrast met de stemming in grote delen van Barendrecht, waar bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen de PVV de grootste partij werd. In het dorp zijn uiteenlopende argumenten te horen tegen de komst van het ICB: parkeerdruk, filevorming, geluidsoverlast – tot en met een beloofde uitlaatplek voor honden die er hierdoor mogelijk helemaal niet komt.
Volgens huisjurist Massali zijn die zorgen ongegrond. De gebedsruimte biedt op dit moment plaats aan zo’n vijftig bezoekers, waardoor verkeers- en parkeerproblemen volgens hem uitblijven. Een door hen uitgevoerd parkeeronderzoek laat zien dat de 23 plekken op eigen terrein voldoende zijn. Ook geluidsoverlast is volgens hem geen issue, omdat er nooit een plan is geweest om gebedsoproepen te doen.
Massali denkt dat de aangedragen bezwaren vooral dienen om niet hardop te hoeven zeggen ‘dat men geen moskee wil in de buurt’. Volgens raadslid en oud-politieman Cees Schaap (VVD), die al ruim zeventig jaar in Barendrecht woont, speelt angst binnen de Barendrechtse gemeenschap een doorslaggevende rol. ‘Hier wonen veel mensen die ooit zijn vertrokken uit wijken in Rotterdam-Zuid, waar veel mensen met een migratieachtergrond wonen. Letterlijk zeggen ze: als Barendrecht maar niet dezelfde kant opgaat.’
Begin april meldt ICB-voorzitter Kassrioui zich hoopvol in een commissievergadering van de gemeenteraad. Hij heeft de spanningen in het dorp over de komst van het islamitisch centrum zien oplaaien en hoopt nu de onrust te beteugelen. Met een hese stem, zoals hij wel vaker heeft als hij spanning voelt, vertelt hij hoe diep de wens voor een eigen moskee in Barendrecht leeft.
De geboren Barendrechter krijgt geen warm onthaal. Volgens EVB-fractievoorzitter Erik de Visser heeft het ICB de gemeente ‘frontaal overvallen’, VVD’er Cees Schaap spreekt van opruiing en een ‘overvaltechniek’. Els Schaap (EVB) heeft moeite met filmpjes van het ICB op sociale media, over de aankoop van het pand en de viering van de financiering door hossende mensen. Ze noemt ze ‘agressief’.
Kassrioui voelt zich op zijn beurt ook overvallen door de felle woorden, maar dan wordt duidelijk dat de boosheid van de raadsleden vooral voortkomt uit hun overtuiging dat een moskee op het bedrijfsterrein niet is toegestaan én uit het idee dat de gemeente van niets wist. Dat is ook wat het college van B en W hun heeft voorgehouden.
Burgemeester Ronald Schneider (oud-Leefbaar Rotterdam) herhaalt in de commissievergadering dat het college de komst van het ICB ‘uit de media’ heeft vernomen. Eerder zei hij in de gemeenteraad ook al dat er bij de gemeente ‘geen plannen’ bekend zijn. Verantwoordelijk wethouder Lennart van der Linden (EVB) voegde daar aan toe dat een moskee ‘op basis van het omgevingsplan nu niet is toegestaan’.
Beide uitspraken zijn onjuist. Uit Van der Lindens eigen verklaringen blijkt dat hij wél op de hoogte was van de komst van het ICB. Als locoburgemeester was hij nota bene aanwezig bij een iftar in Barendrecht waar de aankoop werd besproken, erkent hij nog in diezelfde commissievergadering. Hij zegt dat het ‘achteraf wellicht verstandiger was geweest’ om hier open over te zijn.
Nog belangrijker: zijn uitspraak over het omgevingsplan klopt niet, blijkt uit opmerkingen van zijn eigen ambtenaren en uit een rechterlijk vonnis. De wethouder heeft ‘in de vergadering van 25 maart een stellige uitspraak’ gedaan, noteert een ambtenaar al snel, zo blijkt uit gemeentelijke documenten. De voorzieningenrechter stelt later vast dat de activiteiten van het ICB ‘op grond van het toen geldende bestemmingsplan wel degelijk waren toegestaan.’
Dat wist ook Jaafar Massali, de jurist van het ICB. Hij had het bestemmingsplan uitgebreid bestudeerd vóór de aankoop. Tot zijn verbazing ziet hij Van der Linden in de gemeenteraad het tegenovergestelde beweren. ‘Daarmee deed hij het lijken alsof wij iets hebben gedaan wat niet mocht’, zegt consultant Ouali, ‘en daardoor is een groot deel van de Barendrechtse bevolking tegenover ons komen te staan’.
Van der Linden stelt dat er al ‘veel debat’ is gevoerd in de gemeenteraad over zijn onjuiste informatie. ‘Ik heb daar nu niets aan toe te voegen.’
Tijdens een ledenvergadering van EVB begin juni blijkt hoe gevoelig de komst van het ICB ligt binnen de partij. Veel leden – de meesten 50-plus en wit – tonen zich in de Van de Wouwzaal van het gemeentehuis uitgesproken kritisch. Wethouder Dirk Vermaat, die het woord voert omdat Van der Linden op vaderschapsverlof is, zegt er alles aan te zullen doen om het islamitische centrum te verhinderen op het Bijdorpplein.
Hij krijgt een spervuur aan vragen te verduren, vertellen enkele aanwezigen. Kan die moskee niet bij dat azc worden geplant, vraagt een van de leden. Als een ander lid oppert om ‘een varkenshouderij’ aan de overkant van het ICB te beginnen, grijpt partijvoorzitter Roel Vermaat (de zoon van Dirk) in. ‘Dit soort opmerkingen, die horen niet bij onze partij.’
EVB-raadslid Nando Jansen, die bij de vergadering was en de uitspraken ook heeft gehoord, benadrukt later tegen de Volkskrant dat het EVB ‘honderden leden’ heeft, en dat er dan altijd ‘iemand tussen zit’ die iets vreemds zegt.
Zijn partij, die tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen 60 procent van de stemmen behaalde en daarmee een absolute meerderheid heeft, laat zich politiek nog niet zo makkelijk in een hoek plaatsen. De partij werd in 2013 opgericht door twee oud-PvdA’ers en een oud-VVD’er. Van der Linden zelf was tussen 2019 en 2023 actief als Eerste Kamerlid bij Forum voor Democratie (en zelfs even partijvoorzitter), en na de afsplitsing bij JA21.
De wethouder, die voor zijn politieke carrière voor accountantskantoor Deloitte en drankconcern Bacardi werkte, is al jaren een van de gezichtsbepalende figuren van EVB. Van der Linden omschrijft EVB als ‘polariserend op de inhoud’, oppositiepartijen noemen de partij populistisch en op de persoon.
Op thema’s als asielopvang en windturbines profileert EVB zich uitgesproken rechts. De partij hanteert het principe ‘Barendrechters eerst’ bij woningbouw. Maar EVB maakt zich evengoed hard voor groenvoorziening, afvalbeleid en de lokale bibliotheek. Over religie en identiteit laat de partij zich zelden uit. De achterban is overwegend conservatief, maar bestaat uit uiteenlopende stromingen: christenen, liberalen en ook moslims.
De officiële partijlijn is: ‘Als Barendrechtse moslims een clubhuis willen, hebben ze daar recht op’, zegt fractievoorzitter Erik de Visser tegen de Volkskrant. Toch is hij tegen de komst van het ICB op het Bijdorpplein. ‘Wij vinden dit geen geschikte locatie.’ Hij stoort zich eraan dat het ICB ook bezoekers uit Rhoon en IJsselmonde wil verwelkomen. ‘Wij zijn een partij voor Barendrechters.’
Andere partijen vermoeden dat EVB bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart vreest een deel van de achterban te verliezen. Afgelopen jaar splitsten René Schuurman en Richard Carlebur zich van EVB af en richtten Barendrechts Belang (BB) op. Zij profileren zich nadrukkelijk op dit onderwerp. De partij zegt geen moskee te willen, ‘nergens in Barendrecht’, omdat het geen ‘ideologische invloeden’ wenst ‘waarvan we de aard niet kennen – en ook niet willen kennen’.
Tegen die achtergrond voert EVB-wethouder Lennart van der Linden de druk op het ICB op. Nadat hij al snel inziet dat het omgevingsplan wél ruimte biedt voor een religieuze instelling op het Bijdorpplein, draait hij niet bij, maar voert hij een zogeheten voorbereidingsbesluit door om het omgevingsplan onmiddellijk aan te passen.
Uit interne Woo-documenten blijkt dat Van der Linden tempo wil maken. Op 10 april schrijft hij: ‘Zijn er mogelijkheden deze termijn te verkorten met extra inzet (...) intern of extern?’ De betrokken ambtenaren werken zelfs in het weekend door om het bestemmingsplan te wijzigen.
Maar er klinkt twijfel. Een ambtenaar vraagt zich af ‘welke politieke indruk je afgeeft’ als de regels worden aangepast nadat de moskee zich er al heeft gevestigd. Ook krijgt Van der Linden intern kritiek op het ‘bewust dwarsbomen’ van het ICB. ‘We zijn niet bepaald een betrouwbare overheid zo.’ Toch zet Van der Linden door.
Uit de stukken blijkt nog een andere relevante kwestie die Van der Linden erop had kunnen wijzen dat op het Bijdorpplein niet exclusief bedrijven waren toegestaan. Ook zorginstelling Amzo – net als een dierenkliniek en een speelhal – is er gevestigd. De gemeente had weliswaar handhavend opgetreden tegen Amzo, maar een bezwaarschriftencommissie riep op om daarmee te stoppen, omdat het bestemmingsplan de vestiging gewoon toestond. ‘We zijn nat gegaan bij Amzo’, merkte een ambtenaar daar intern over op.
Deze kwestie werd in februari beslecht, één maand voordat bekend werd dat het ICB er zich ging vestigen. Dat maakt de vraag des te prangender waarom Van der Linden desondanks volhield dat een moskee niet in het omgevingsplan zou passen. Bij het ICB vragen ze zich bovendien af waarom Van der Linden na de kwestie-Amzo niet onmiddellijk naar een voorbereidingsbesluit greep om het bestemmingsplan aan te passen, maar bij de moskee wél.
Daarop wil Van der Linden niet reageren. ‘Omdat dit expliciet aan de orde gesteld is in de bezwaarprocedure, ga ik daar nu niet verder op in.’ Hij bestrijdt dat het voorbereidingsbesluit op grote twijfels onder zijn ambtenaren stuitte.
Op de achtergrond speelt nog een andere kwestie een rol: begin april laat Van der Linden in de commissievergadering weten dat hij vervelende opmerkingen uit het dorp heeft gehad. De wethouder vertelt dat hij is beschuldigd van ‘vriendjespolitiek’ vanwege zijn vroegere vriendschap met Khalid Kassrioui. Onzin, verduidelijkt Van der Linden: ‘Wij zijn een professioneel gemeentebestuur.’
Van der Linden was jarenlang bevriend met Kassrioui. Ze kennen elkaar van voetbalclub BVV Barendrecht en kwamen bij elkaar over de vloer. Door hem werd Kassrioui ooit lijstduwer voor EVB, om ook binnen de moslimgemeenschap stemmen op te halen voor die partij.
Bij het ICB lachen ze om de aanvankelijke suggestie van vriendjespolitiek: niets heeft erop gewezen dat Van der Linden hen gunstig gezind is. Zij vinden dat de wethouder zich veel te gevoelig toont voor dit sentiment in de gemeenschap en er niets aan doet om de gemoederen in het dorp tot bedaren te brengen.
In de zomermaanden liep het bijna uit de hand. Kassrioui kreeg tegenstanders bij zijn huis en zaak die leuzen kwamen roepen. ‘Terroristen!’ ‘Geen moskee!’ ‘Azc weg ermee!’ De kreten worden bevestigd door een oud-medewerker van Kassrioui die op dat moment aan het werk was en ‘even bang was dat er ruiten zouden sneuvelen of klanten zouden worden aangevallen’.
Kassrioui besloot naar eigen zeggen niet naar de politie te gaan, ‘omdat het baldadige jongeren’ waren. Zijn dochter werd op school aangesproken door andere kinderen. ‘Ze zeiden tegen haar: jouw vader heeft iets heel ergs gedaan.’
Al vinden veel Barendrechters dat het ICB ook enige blaam treft, omdat het de gevoelens in de gemeenschap verkeerd heeft aangevoeld. Raadslid Cees Schaap (VVD) is zo iemand. ‘Ze hadden de bevolking gewoon mee moeten nemen’, zegt hij. ‘Ze hadden kunnen weten dat dit reuring zou veroorzaken.’
‘Achteraf gezien hadden we dat inderdaad moeten doen’, erkent Massali. ‘Maar er was haast bij geboden. We hebben snel gehandeld toen de mogelijkheid zich aandiende om dit pand te kopen.’ Ook benadrukt hij dat ze volgens het omgevingsplan niet verplicht waren om een participatieproces te doorlopen. ‘Alsof je groen licht hebt, maar toch de verkeerspolitie moet vragen of je mag doorrijden.’
Toch organiseerde het ICB twee dialoogavonden, zegt Massali. ‘Met flyers in de wijk en een advertentie in de lokale krant hoopten we op mooie avonden. En dat waren het ook, helaas kwamen er maar vier en zes bewoners op af.’
Rond de jaarwisseling zal de bezwaarschriftencommissie advies uitbrengen aan het college over de last onder dwangsom van 20 duizend euro die de gemeente het ICB oplegde. Daarmee hoopte het college het ICB te dwingen om de activiteiten binnen twee weken te staken. Volgens de gemeente was die dwangsom gerechtvaardigd, omdat het nieuwe, aangepaste omgevingsplan een islamitisch centrum niet langer toestaat op het Bijdorpplein.
Het ICB ging bij de bezwaarschriftencommissie in beroep. Cruciaal is de vraag of het ICB al gebedsdiensten en andere activiteiten organiseerde vóórdat de gemeente op 18 april besloot het omgevingsplan te wijzigen. In dat geval zou het centrum op basis van het overgangsrecht aanspraak kunnen maken op een uitzonderingspositie.
Op 18 april stuurde de gemeente nog snel een toezichthouder langs, in de hoop te kunnen vaststellen dat het ICB nog niet in gebruik was. ‘We willen voorkomen dat partijen een beroep doen op overgangsrecht door te beweren dat het pand al eerder in gebruik was’, schrijft een ambtenaar intern. ‘Mocht dit later tot een juridisch geschil komen, dan staan wij als gemeente sterker als wij bewijsmateriaal hebben.’
Maar tijdens de hoorzitting van de commissie blijkt dat het ICB zestien verklaringen van bezoekers heeft die met identiteitsbewijs en handtekening verklaren dat ze voor 18 april al activiteiten hebben bezocht. Ook leverde het ICB ingevulde aanmeldlijsten aan, en een flyer van een Hadith-lezing van imam Azzedine Karrat van 11 april. Dat bewijsmateriaal is ingezien door de Volkskrant.
‘We hebben er alle vertrouwen in’, zegt Massali, die er hoop uit put dat het ICB al eerder een rechtszaak won. ‘Ik heb het gevoel dat de gemeente dacht dat ze ons wel weg zouden krijgen’, zegt Ouali. ‘Maar daarmee hebben ze ons onderschat.’
Het college is niet verplicht het advies van de bezwaarschriftencommissie over te nemen, maar zal in dat geval wel zorgvuldig moeten motiveren waarom het dit naast zich neerlegt. Massali sluit niet uit dat het college, zeker met de verkiezingen in het vooruitzicht, doorzet. ‘Maar ook wij zijn bereid om door te zetten’, zegt Massali, ‘eventueel tot aan de Raad van State.’ Tegelijk staat hij open voor gesprekken met de gemeente over een mogelijke alternatieve locatie. ‘Al moet dat dan minstens zo’n goede locatie zijn als deze.’
Ondertussen lijkt de rust in Barendrecht voorlopig teruggekeerd, al blijft de situatie volgens het ICB ontvlambaar. Woensdag organiseren ze opnieuw een dialoogavond. Ook nu leidt dat weer tot nare reacties op sociale media. ‘Dat is jammer, maar sommige mensen krijg je nooit mee’, zegt Massali.
Toch zag hij tijdens een eerdere bijeenkomst hoe een sceptische buurtbewoner bijdraaide toen hij hoorde hoe de gemeente met het dossier was omgegaan. ‘Ons doel is simpel: we willen gewoon een positieve bijdrage leveren aan Barendrecht.’
21 maart: ICB bereikt overeenstemming over aankoop pand aan bedrijfsterrein Bijdorpplein.
25 maart: raadsvergadering waarin het college twee onjuiste uitspraken doet. Een waarin burgemeester Ronald Schneider dat de aankoop ‘puur uit de media is vernomen’ (terwijl wethouder Lennart van der Linden er al eerder over heeft gehoord) en een waarin Van der Linden beweert dat een moskee niet in het omgevingsplan van het bedrijfsterrein past (dat blijkt wel zo te zijn).
1 april: commissievergadering waarin ICB-voorzitter Kassrioui kritisch wordt benaderd door gemeenteraadsleden. Zij verwijten het ICB opruiing, agressief gedrag en een ‘overvaltechniek’.
18 april: Van der Linden voert voorbereidingsbesluit door om het omgevingsplan te wijzigen. Hij wil dat er geen religieuze instellingen meer zijn toegestaan op het Bijdorpplein.
14 mei: boa’s betreden ICB omdat ze meldingen hebben gekregen dat daar ‘islamitische activiteiten’ aan de gang zijn.
5 juni: op een partijbijeenkomst van EVB laten leden hun onvrede blijken over het ICB. Waarnemend wethouder Dirk Vermaat zegt dat het college er alles aan zal doen om het ICB weg te krijgen van het Bijdorpplein.
24 juni: college van B en W legt het ICB dwangsom van 20 duizend euro op, omdat na het voorbereidingsbesluit religieuze en maatschappelijke activiteiten op het Bijdorpplein niet meer zijn toegestaan.
10 juli: voorlopige voorziening rechtbank Rotterdam. Rechter stelt ICB in het gelijk en verklaart dat het niks fout heeft gedaan en de last onder dwangsom voorlopig niet hoeft te betalen.
19 november: hoorzitting onafhankelijke bezwaarschriftencommissie van de gemeente. Buigt zich over de kwestie of de last onder dwangsom terecht is opgelegd aan het ICB. Cruciale vraag is daarbij: voerde het ICB al activiteiten uit vóór 18 april, toen het voorbereidingsbesluit werd ingediend? Dan komen zij in aanmerking voor het overgangsrecht en krijgen zij een uitzonderingspositie op de nieuwe regels.
Waarschijnlijk rond de jaarwisseling: bezwaarschriftencommissie brengt advies uit aan het college. Dat advies is niet bindend, maar het college zal zorgvuldig moeten beargumenteren waarom ze het advies naast zich neerlegt. Mocht het college dan alsnog de strijd tegen het ICB willen voortzetten en een last onder dwangsom opleggen, dan kan het ICB hiertegen in hoger beroep gaan.
18 maart 2026: gemeenteraadsverkiezingen. Voor EVB wordt het dan spannend of zij hun absolute meerderheid in de gemeenteraad (18 van de 29 zetels) zullen behouden.
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant