Maartje is ervan overtuigd: in de liefde moet je met niets minder dan het beste genoegen nemen. Ook als je daarvoor pijnlijke beslissingen moet nemen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Het was op een studentenfeest lang geleden dat ik een erg knappe jongen ontmoette. Het was, zoals dat heet, liefde op het eerste gezicht. Alles klopte: we hadden dezelfde interesse in fietsen en andere sporten, hij was stoer, lang en beiden konden we het goed vinden met onze schoonfamilies.
Alles wees erop dat dit voor het leven zou zijn, maar na een paar jaar ging het uit. Daan was drie jaar ouder dan ik. Zijn vrienden maakten plannen voor samenwonen, de gesprekken gingen steeds vaker over de huizenprijzen. Ik was nog lang niet zo ver en genoot van tot laat in de kroeg zitten en dansen met vriendinnen. Niet dat ik vond dat onze liefde op was, maar het werd me te beklemmend.
Een paar jaar hadden we geen contact. Maar op een dag stond hij zomaar bij me op de stoep. Ik deed open, we gingen zitten op de bank, ik schonk een glas cola voor hem in en hij begon te vertellen. Of hij mij aankeek of naar de punt van zijn schoenen keek, weet ik niet meer, maar wel dat het stamelend klonk, dus het zullen eerder die schoenen zijn geweest. ‘Ik ben al een tijdje aan het daten, en ik heb heel veel meisjes voorbij zien komen, maar er is er niet een zoals jij.’ Dat was wat hij zei.
Toen wilde hij weten hoe dat bij mij zat. Ik schrok een beetje van zijn eerlijkheid, maar als ik al geraakt werd, duwde ik dat meteen weer weg. Wanneer ik een blik naar binnen had gericht, had ik daar wel een sprankje twijfel gevonden, maar ik had intussen een nieuwe vriend. Er was geen plek voor twijfel, dat vond ik niet netjes. Ook met deze jongen had ik het superfijn. Dus al voelde ik nog een zwak voor mijn ex, ik zei nogal strak: ‘Sorry, voor mij speelt dit niet, ik heb een ander.’ Toen leegde hij zijn glas en vertrok.
Voor mij is dit een mooi verhaal, voor hem veel minder. Pas onlangs vertelde hij hoe afgewezen hij zich had gevoeld. Ik was me van geen kwaad bewust, ik vertelde gewoon hoe het zat. En toch begon er na een paar maanden iets te knagen. Dat wat ik met die nieuwe vriend had, was zeker een 9,5, maar zou nooit een 10 worden. De echte liefde van je leven voelt toch anders, dacht ik.
Mijn ouders hadden die 10 wel, zij hebben mij voorgeleefd hoe je een goed huwelijk hebt, jaar in jaar uit. Iedere avond als mijn vader in de auto stapte op weg naar huis, belde hij mijn moeder en zaten ze drie kwartier aan de telefoon, tot hij thuis was. Dan gaf hij haar een kus en praatten ze verder. Ze regelden een oppas zodat ze samen een avond weg konden en als mijn vader naar het buitenland ging, ging zij vaak mee.
Onenigheden praatten ze uit tot ze een oplossing vonden. Ruzies werden voor ons kinderen niet verborgen, maar tijdens zo’n ruzie was er altijd een moment dat ik een van hen hoorde zeggen: maar ik houd wel van je hoor. Het was niet dat ik verlangde naar een kopie van hun huwelijk, maar als je je leven lang wordt voorgehouden dat liefde het allerbelangrijkst is, belangrijker dan werk, belangrijker dan geld en vakanties, dat je dus nooit genoegen moet nemen met minder dan het maximale, wordt dat vanzelf een diepe overtuiging.
De vriend met wie ik was, was perfect. Maar fysiek miste er net een klein beetje, en op ander vlak misschien ook wel. Ik maakte het uit. Niemand die er iets van begreep, ik had vriendinnen die al jaren zochten naar de ware en dolblij waren geweest met een 9,5, maar ik wist dat ik een 10 wilde. Noem het hoogmoedig, maar zo zag ik dat niet. Het was een noodzaak. Ik ben maandenlang heel verdrietig en in de war geweest over mijn besluit, omdat ik het zelf ook niet helemaal begreep.
Maar toen gebeurde dit: om mijn breuk te verwerken besloot ik per fiets de 2.400 kilometer lange pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te maken. Daan reageerde op mijn bericht op Facebook. We spraken af, ik vertelde hem over die ambitieuze reis en ook dat het uit was met die ander, maar hield de boot af voor nieuwe flirts. We bleven af en toe contact houden, maar vooral over dingen die met mijn fietstocht te maken hadden.
Die reis werd een waar avontuur. Vijf weken in mijn eentje naar het noorden van Spanje, in een gemoedstoestand die nog steeds tamelijk wankel was. Ik wilde verwerken wat ik gedaan had, een geweldige man aan de kant gezet, en dat kon het best op de fiets. Er waren dagen van euforie waarop ik ineens een hertje voor mijn wiel zag wegspringen, maar ook dagen van alleen maar regen en huilen boven mijn stuur. Met een marker tekende ik iedere dag op de kaart de route die ik had afgelegd, het leek maar niet op te schieten. Al op de vijfde dag boekte ik totaal doorweekt een Airbnb in de buurt van Parijs om even op krachten te komen en werd daar met taart, een wasmachine en een droger ontvangen door een heel lief echtpaar. Toen ik de volgende ochtend weer aangesterkt vertrok, gaven ze me een amulet van de pelgrimstocht, een sint-jakobsschelp.
Ik heb het gehaald. Mijn ouders wachtten op me bij de finish en midden op dat plein begon mijn vader ineens raar te gebaren. Dat was het moment dat de fietstocht veranderde in een soort All You Need is Love, want ineens kwam Daan achter een pilaar vandaan. Ja, we hadden op mijn reis regelmatig ge-sms’t, maar niet over grote gevoelens. En nu stond hij ineens voor mijn neus. En toen ik op mijn fietsschoenen met stalen frame naar hem toeliep wist ik: daar staat mijn 10.
Zijn broer had hem het geld voor de reis gegeven. Mijn ouders en hij hadden de nacht daarvoor een accommodatie gedeeld, dus dat scheelde weer een ongemakkelijke introductie. In rap tempo praatten we de ontbrekende jaren bij. Nu zijn we twaalf jaar, een huwelijk en twee dochters verder. Soms zit hij in de keuken en vertelt over zijn dag, dan dwalen mijn gedachten af en zie ik die knappe, intelligente man. Dan denk ik: je bent nog steeds mijn 10.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Maartje gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant