O Anatolian Café van museum Fenix in Rotterdam heeft een aantrekkelijk en betaalbaar menu van een Turkse sterrenchef. De uitvoering laat helaas nog veel te wensen over.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Paul Nijghkade 5 Rotterdam
o-anatoliancafebakery.nl
Cijfer: 6-
Lunchcafé in het kunstmuseum voor migratie Fenix, onder leiding van de Turkse sterrenchef Maksut Aşkar. Open van 10 tot 17, op maandag gesloten.
Museumrestaurants zijn er tegenwoordig in bijna evenveel smaken als musea. Zeeg u vroeger neer op houten bankjes voor hooguit een koffie, een kwarkpunt en een broodje kaas, tegenwoordig kunt u steeds vaker terecht voor een uitgebreid brasseriemenu, een kaart die aansluit bij de collectie, of zelfs een sterrenchef.
O Anatolian Café in het gloednieuwe museum Fenix in Rotterdam leek ons hier een aardig voorbeeld van. Niemand minder dan de Turkse chef Maksut Aşkar is er verantwoordelijk voor het menu. Als oprichter en eigenaar van het met een Michelinster onderscheiden restaurant Neolokal in het Salt Galata-museum voor moderne kunst in Istanbul, is hij een van de boegbeelden van moderne Anatolische gastronomie. Voor Fenix bedacht hij zowel een bakkerij waar u met Klein-Aziatische oergranen gemaakt zuurdesembrood en allerlei zoete en hartige lekkernijen en koffie kunt halen, als dit café, dat zich richt op ontbijt-, lunch- en vroege borrelgasten.
Het museum voor migratiekunst is een prettige plek geworden. Het huist in een Katendrechtse havenloods, in 1923 gebouwd in opdracht van de Holland-Amerikalijn. Bij de verbouwing is veel van het historische loodskarakter hersteld. De opvallendste moderne toevoeging is de Tornado van de Chinese architect Ma Yansong. Het betreft een wenteltrap in de vorm van een reusachtig aluminium slakkenhuis dat zich vanaf de benedenverdieping spiegelend en fonkelend naar het uitkijkpunt bovenop het dak kronkelt. Een groot stuk van de benedenverdieping is openbare ruimte geworden: een prachtig binnenplein met tafeltennis- en voetbaltafels, sjoelbakken, zitzakken, een reuzenschaakspel en prima filterkoffie voor € 1,50, waar ook de buurt met graagte gebruik van maakt. Hier blijkt tot mijn verrassing ook een maandelijks wisselende lunchpop-up met Rotterdamse ondernemers te huizen, gecureerd door culinair schrijver en influencer Jonneke de Zeeuw (beter bekend als Mooncake). Als wij er zijn, staan een jonge Kazachse en haar moeder dumplings te vouwen in traditioneel gewaad. Wanneer u dit leest, heeft een Ethiopisch restaurant er zijn intrek genomen. Hartstikke leuk.
Maar, zoals gezegd: wij komen vandaag voor O. Ik heb naast mijn tafelgenoot ook mijn kinderen meegenomen, en na twee museumspeurtochten, dertien potjes pingpong, een tocht door het kofferdoolhof met verhalen en acht keer de hele wenteltrap op-en-neer, melden we ons bij de gastvrouw van het restaurant, midden in de reuring van het atrium. Het is, pal tussen hoofdingang, garderobe en kassa’s, wel een wat lawaaierige en onrustige plek. Museumbezoekers, schoolklassen, toeristen en toevallige passanten dwarrelen door elkaar heen in de grote hal, maar er is in elk geval genoeg te zien en de bankjes zijn comfortabel. Wel moeten we heel erg lang wachten tot iemand ons iets te drinken komt brengen – en dat gebeurt later nog een paar keer. Druk is het niet in het restaurant, maar het jonge personeel toont zich weinig oplettend.
We bestellen het uitbundig schuimige, gezouten yoghurtdrankje ayran, dat ze hier vers maken. Het blijkt een andere uitvoering dan ik ken: eerder zoet dan zout, met veel verse munt, ijs en limoen. ‘Het lijkt wel een mojito!’, zeg ik verbaasd tegen mijn tafelgenoot – best lekker overigens. Het menu is opvallend vriendelijk geprijsd, met broodjes, salade, soep en traditionele warme en koude schotels die in de meeste gevallen onder de € 10 blijven. Er is een aanlokkelijk lijstje gerechten voor kinderen (‘want in de Anatolische cultuur staan kinderen op één’). Ook kun je er een uitgebreid Turks ontbijt bestellen voor € 12 per persoon. En we lezen een uitgebreide uitleg van de naam van het restaurant: O blijkt het kortste woord in het Turks, en het betekent ‘hij, zij, het, die en dat’. ‘O maakt geen onderscheid’, staat er ook nog, ‘O is voor iedereen’. O-ké.
Om te beginnen laten we ‘de selectie van chef Maksut’ aanrukken: een samengesteld voorgerecht dat ons voor € 19,75 voorziet van een gulle portie gemarineerde olijven en kaas, hummus, courgettefritters en brood. De harde kaas is lekker, de olijven, olie en brood ook, en het korianderzaad en de citroenrasp geven het geheel iets vrolijks. De fritters (mücver) zijn kloek, heet en goed van smaak, met lekker veel munt en zowel gele als groene courgette, en cacık (tzatziki).
De hummus valt om meerdere redenen tegen. Hij is niet lekker glad en zalvig gedraaid, maar plakkerig en zwaar. Overdadig toegevoegde komijn verhult de fijne smaak van zorgvuldig geweekte en gekookte kikkererwten en goede tahin – áls die er ooit in heeft gezeten. Nog raadselachtiger is de enorme hoeveelheid decoratieve dingen die er bovenop wordt geserveerd. Bij goede hummus heb je weinig meer nodig dan goede olijfolie (eróp dus, niet erin) en een stukje brood om erdoorheen te sleuren. Hier is het bord bedekt met een soort restaurantig hoog opgetast boeket van stukken frisee, takken munt, koriander en paarse basilicum, stukjes paprika, brokjes feta en praline-achtige karamel-notenbrokjes – alles keurig en vers, maar compleet onaangemaakt. De irritatie werkt twee kanten op: ten eerste heeft goede hummus niet zo’n uitbundige kermis nodig – integendeel, vooral de kaas en de karamel zitten de smaak in de weg. Ten tweede is de kikkererwtenpuree zelf dus niet zoals hij moet zijn, waarbij je je afvraagt waarom ze zich dáár niet mee bezig houden, in plaats van met die priegelige opmaak.
Dat geldt helaas opnieuw voor de manti (€ 9,75). Ik ben normaal verzot op deze kleine, vierkante dumplings ter grootte van een vingertop; gevuld met vet gehakt en gedroogde munt, vaak geserveerd met knoflookyoghurt, boter en aleppopeper. Hier is de pasta taai en smaakloos deeg-achtig en de vulling eveneens: de structuur is raar, de smaak volstrekt nietszeggend – alsof ze heel lang ingevroren zijn geweest.
Mijn dochter zit ondertussen achter een krokante kipschnitzel met gebakken aardappeltjes en een fijne tomatensaus; voor € 8,50 echt een uitstekend kindergerecht. Mijn zoontje heeft de zuurdesem-kaastosti besteld (€ 7,95) maar kijkt op zijn neus als die op droog, wattig witbrood koud aankomt met compleet ongesmolten kaas erin. Ik weet als geen ander dat koken voor kinderen moeilijk kan zijn, maar als een 9-jarige je tosti laat liggen, moet je je als chef achter de oren krabben.
De seizoenssalade dan (€ 14,25), met ansjovis, hazelnoot, radicchio, aardappel en bulgur. Opnieuw is het een flink bord vol, gemaakt van goede spullen – maar niet lékker. De brokken aardappelen en zompig gaargejaste bulgur zijn omgehusseld met weliswaar prima vis en nootjes, maar het geheel is duidelijk door niemand geproefd voor het naar tafel ging: het is flets, flauw en muf. Ook de kuru fasulye, de beroemde Turkse bonenstoof (€ 8,50) valt tegen. In plaats van diep bevredigend, met romige witte bonen die heel lang hebben mogen garen in een lekker hartige tomaten-uiensaus, zijn de peulvruchten hard, brokkelig, muf, zonder stoofsmaak en met zielige stukken wortel ertussen.
De baklava ‘Maksut-stijl’ (€ 7,50) blijkt een millefeuille-achtige deconstructie van stukken filodeeg met kikkergroene pistachepuree ertussen. We missen de kleverige siroop, de knisperende laagjes – alles wat baklava zo onweerstaanbaar maakt. Op de revani, semolinacake (€ 4,75), zit wel wat lichte siroop, maar de cake zelf is zo droog dat er nauwelijks tegenop te hydrateren valt.
Wat ik vooral jammer vind aan dit restaurant, is dat uit alles blijkt dat er echt goed over is nagedacht – van tevoren. De kaart is liefdevol verzonnen, de prijsstelling sympathiek, de ingrediënten in orde. Maar als de chef 2.500 kilometer verderop zit, is het wel zaak dat iemand anders in de keuken de spullen eerst even proeft voor ze naar de tafels gaan.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant