Wat er in je leven op je pad komt, daar ga je mee om. Want je kunt je wel druk maken, maar je kunt het ook van de andere kant bekijken. „En daar ben ik toch wel goed in”, zegt Mieke Garenfeld (79) glimlachend, terwijl ze op haar bureaustoel richting keuken rolt om te zien of de koffie al klaar is. „Ik kan het allemaal lekker loslaten. En dat vind ik héérlijk!”
Neem vanmorgen. Ze had eigenlijk met de buurvrouw koffie willen drinken in het winkelcentrum. Maar ze is wat verkouden dus ze had gezegd: „Loes, het gaat niet meisje”. En nu zit ze, de nagels keurig roodgelakt, thuis aan de koffie met een verslaggever die zomaar voor de deur stond. Ook leuk. „Wacht, ik heb nog kletskoppen!”
Ik was vooral benieuwd hoe de bewoners aan de Henegouwlaan in Eindhoven aankijken tegen de nieuwe verkeerssituatie. Sinds twee weken wonen ze in de eerste officiële ‘Slow-zone’ van Nederland. Adviessnelheid 15 km/u, om de veiligheid te verbeteren rondom het Stedelijk College, een internationale middelbare school met veel breng- en haalverkeer van auto’s.
In andere wijken staat dan in grote witte letters ‘SCHOOL’ op de weg, maar hier heeft de gemeente gekozen voor ‘SLOW’. Onder meer, staat in het Verkeersbesluit, omdat dit „beter aansluit bij de vele expats die in de Brainport werken en wonen”. Het leidde online tot boze reacties van mensen die het gebruik van de Engelse taal in het straatbeeld een knieval vinden. LANGZAAM kon toch? Of, korter: TRAAG.
„Ach, wennen we ook wel weer aan”, zegt Mieke Garenfeld, die vanuit de woonkamer recht op het schoolplein kijkt. „Al staat SLOW hier natuurlijk wel op de verkeerde plek hè. Ik doe het door omstandigheden al mijn hele leven rustig aan!”
Mieke Garenfeld kwam erachter dat ze multiple sclerose (MS) heeft toen ze dagelijks met haar man door de weilanden wandelde. „Bij terugkomst in de straat begon mijn been te slepen, steeds vaker.” De wandelstok werd een rollator, de rollator een scootmobiel. Met de traplift is ze nu in drie minuten boven in de slaapkamer. „Alles duurt wat langer.”
Zwaarder nog was de straatvrees van haar man. Ze waren pas getrouwd, 1968, toen hij overspannen raakte. Plots durfde hij niet meer alleen naar buiten. Hij had ook moeite als zíj van huis was. Had te maken met zijn jeugd, volgens de psychologen. Opgroeien zonder vader, die naar de oorlog moest. En wat ze óók zeiden, tegen haar: Mieke, ga de deur uit, kies voor jezelf! „Maar nee, ik kon het niet.”
Het was een opoffering. Al die uren boven aan zijn bed. Nooit naar vrienden. Altijd gehaast boodschappen doen. Ze hadden er ook wel discussie over. Maar als je haar vraagt, heb je spijt? „Nee. Ik zou het precies weer zo doen. Want er kan van alles op je pad komen, maar ik hield van hem. En daar ben ik trouw aan gebleven.”
Na zijn overlijden veertien jaar geleden heeft ze de verloren tijd ingehaald. Een bootreisje over de Rijn met de Zonnebloem, afspreken met een vriendin en wekelijks kienen – een soort bingo. Verder: rustig aan. SLOW! Want wat heeft al die haast voor zin?
„We maken er gewoon iets van hè. We zwieren zo” – Mieke Garenfeld rolt haar stoel weer richting koffieapparaat – „door het huis. Wil je er nog eentje?”
Freek Schravesande doet elke donderdag ergens vanuit Nederland verslag
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC