In het zo keurig geordende Nederland verbaasd fotograaf Marcel van den Bergh zich over de vele botsingen van weggebruikers met verkeersborden.
Door Olaf Tempelman
Fotografie Marcel van den Bergh
Levende wezens kunnen vaak op het nippertje wegspringen als een gemotoriseerd voertuig op hen afrijdt, verkeersborden niet. Als er dagelijks net zo veel mensen zouden worden aangereden als borden, zou het verkeer in veel landen een slagveld zijn.
Borden dragen nooit schuld aan aanrijdingen, maar in veel landen bezitten verkeersbordenplaatsers wel een speciaal talent die borden onhandig neer te zetten: op onverwachte, onlogische of regelrecht gevaarlijke plekken langs wegen met weinig ruimte. In zulke landen kan een ongelukkige uitwijkmanoeuvre al genoeg zijn een bord te raken. Hoe verder je in Europa oostelijker en zuidelijker rijdt, hoe vaker het ontwijken van borden stuurmanskunst vereist.
Nederlandse weggebruikers zijn bevoorrecht. In vergelijking met flink wat andere landen is het verkeer hier logisch georganiseerd, hebben weggebruikers hier bijna altijd voldoende ruimte en staan borden hier bijna altijd op plekken waar je ze kunt verwachten én op veilige afstand.
Nederland is niet zozeer bijzonder omdat er borden, stoplichten, lantaarnpalen en parkeerpaaltjes worden geramd, zegt fotograaf Marcel van den Bergh: Nederland is bijzonder omdat dit hier ondanks alle maatregelen zo váák gebeurt. De vraag die de aanleiding vormde voor zijn serie over aangereden borden, palen en verkeerslichten, telt drie woorden: Hoe kan het?
Langere versies van dezelfde vraag luiden: Hoe kregen weggebruikers het voor elkaar? Hoe konden chauffeurs bij die borden terechtkomen terwijl ze zoveel ruimte hadden? Hoe was het mogelijk een verkeerslicht dat zo ver weg stond met zo’n snelheid te naderen? Aangereden verkeerslichten die Van den Bergh vastlegde leken soms op verkeerd gelande ufo’s. Er waren plekken waar de fotograaf de gedachte bekroop dat weggebruikers expres een omweg hadden gemaakt om een bord of stoplicht te rammen.
Over de oorzaken kunnen we speculeren, maar vrijwel zeker speelt de digitale revolutie een rol. Wie weleens achter het stuur zit, is bekend met zwalkende auto’s of auto’s die van de weg afraken en die bijna altijd worden bestuurd door iemand die op zijn telefoon zit. Een weg kan nog zo breed zijn en een bord kan nog zo ‘veilig’ staan, iemand die niet naar de weg kijkt kan overal terechtkomen. Het aantal ongevallen waarin alcohol in het spel is, neemt in Nederland na een lange periode van daling ook weer toe. Maar zoals een verkeersagent het formuleerde: ‘Een aangeschoten bestuurder ziet de borden wazig, een appende bestuurder ziet ze helemaal niet.’
Toen de Britse fotograaf Francesca Allen een archieffoto tegenkwam van dé wedstrijd voor ’s werelds langste haren, besloot ze: die ga ik ooit vastleggen. Eenmaal in Litouwen moest ze terugvallen op een techniek die ze nog nooit had gebruikt.
Hij is inmiddels 89 jaar oud, Co Rentmeester, maar nog altijd windt hij zich op over ‘de fraude’ van Nike: zijn iconische foto van Michael Jordan werd volgens hem door Nike gekopieerd. Het markeerde het startschot van een levenslang gevecht.
Wat gebeurde er toen automobilisten deze stopstrepen naderden? Werd het gevaarlijk? Of kon het verkeer ook met een spelfoutje goed worden afgewikkeld? Fotoredacteur Frank Schallmaier zag dat het vooral in de Verenigde Staten – daar moet je vaak stoppen – weleens misgaat met de sjablonen die worden gebruikt om de letters te zetten. Al was er ook een stopteken waarbij de laatste letter smolt door de hitte.
Source: Volkskrant