Wekenlang dacht hij dat het opheffen van Moerdijk onderdeel was van een ongeloofwaardige cliffhanger uit Goede tijden, slechte tijden, tot een fractiemedewerker hem erop wees dat die soapserie zich toch echt afspeelt in het fictieve dorp Meerdijk – ‘eee, niet oee’ –, waarna Geert Wilders eerst even hardop vloekte en vervolgens alsnog richting Noord-Brabant toog.
Hij was daar niet alleen, want vrijwel alle politici die leven van ophef togen de afgelopen dagen voor het eerst in hun leven naar de kades van het Hollandsch Diep om daar te roepen wat een schande het is dat een dorp waarvan ze nog nooit hadden gehoord zou verdwijnen.
Ze fulmineerden over de woke-gekte genaamd energietransitie, sommigen wisten er zelfs een paar asielzoekers in te fietsen, maar verreweg de leukste bijdrage kwam op naam van een briesende Henk Vermeer van de BBB (‘onbestaanbaar’ dat het dorp verdwijnt, zei hij), die er pas in Moerdijk zelf achter kwam dat de lokale BBB-fractie juist vóór opheffing had gestemd.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Sterker nog: een meerderheid in de gemeenteraad van Moerdijk vindt dat opheffen de enige juiste beslissing is – ze hebben daar na jaren getreuzel juist behoefte aan duidelijkheid – maar vanwege een diepgewortelde angst voor de toorn van radicaal-rechts besloot VVD-klimaatminister Sophie Hermans maandag alsnog de beslissing een half jaartje uit te stellen.
Het grote voordeel van problemen is natuurlijk dat ze gewoon blijven bestaan, ook als je ze een tijdje negeert, maar eerlijk is eerlijk: de bewindspersonen van het kabinet-Schoof gaan wel erg ver. Sinds hun installatie vertraagden ze het trekken van rode lijnen al meermaals, net als de invoering van extra vermogensbelasting, de komst van asielwetten, van zero-emissiezones in grote steden, van bredere snelwegen in Noord-Brabant, van gratis kinderopvang, enzovoorts, enzoverder.
De absolute koningin van de vertraging is natuurlijk landbouwminister Femke Wiersma, die al sinds zij begon aan haar eerste rekentoets op basisschool De Hoeksteen in Dokkum alles tergend langzaam doet. Waar normale mensen voor 90 procent uit water bestaan, is dat goedje bij haar al op jonge leeftijd vervangen door remvloeistof.
Zo vertraagde ze gedurende haar gehele ambtsperiode de komst van een verbod op het gebruik van stroomstootwapens bij varkens- en rundertransporten; walgelijke apparaatjes die alleen de meest harteloze boeren gebruiken (onder wie wellicht een paar intensieve veehouders die de partijkas van de BBB spekken). Een grote meerderheid van de Tweede Kamer is al sinds 2022 voor zo’n verbod, maar dankzij Wiersma wordt ook de aanstaande deadline van 1 januari gemist.
In Brussel traineerde ze ondertussen het intrekken van de derogatievergunning voor boeren die extra stront willen dumpen op hun akkers (overigens tevergeefs, schreef de Financial Times dinsdag) en in Den Haag blokkeerde ze met verve werkelijk iedere mogelijke uitweg uit de stikstofcrisis. En alle alternatieve routes die ze aandroeg, bleken bovendien zo ondoordacht dat ze met haar ministerschap en passant het definitieve ongelijk van René Descartes bewees, want hoewel zij niet denkt, bestaat minister Wiersma ontegenzeggelijk.
Ik vertraag dus ik ben. Mijn advies: laat haar de NPO saneren en Zomergasten zal voor altijd blijven bestaan. Benoem haar vandaag nog tot minister van Oorlog en het blijft voor eeuwig vrede. Maak haar hoofd van de commissie ter opheffing van Moerdijk en dat dorp zal nooit verdwijnen.
En och, stel nou toch voor dat Adam voor Femke had gekozen in plaats van Eva. Dan had ze nog altijd geen hap van die appel genomen, zoveel is zeker.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant